Na een lange stilte verschijnt Crocodile Promises, het derde studioalbum van The March Violets (Het compilatiealbum over de eerste paar jaar mee gerekend). Voor mij een eerste kennismaking ook is de band al sinds het begin van de jaren tachtig actief. Al snel merk ik dat de groep niet probeert om met de tijd mee te lopen of moderne hypes na te jagen. In plaats daarvan bouwt de band verder op het geluid uit de tijd van weleer. Dat levert geen revolutionair album op, maar wel een plaat die zelfvertrouwen uitstraalt en laat horen dat ervaring ook een grote kracht kan zijn.

Donkere gitaren, een stevige bas, een strakke ritmesectie en een mysterieuze sfeer vormen de basis. Toch klinkt het album ook modern, De productie is helder en krachtig, waardoor alle instrumenten goed te onderscheiden zijn. Dat zorgt ervoor dat de muziek fris klinkt zonder haar karakter te verliezen. Ik vind dat een groot pluspunt. De band blijft trouw aan de stijl van weleer maar klinkt nergens ouderwets.

De gitaarpartijen van Tom Ashton vallen direct op. Zijn spel bepaalt voor een groot deel de sfeer van het album. Hij wisselt scherpe riffs af met melodieuze lijnen die lang blijven hangen. Daarbij krijgt de bas veel ruimte, waardoor de nummers extra diepgang krijgen. Samen zorgen de instrumenten voor een donker, maar tegelijk toegankelijk geluid. De drumcomputer  geeft de muziek het mechanische ritme dat goed bij de band past. Het klinkt allemaal verzorgd en doordacht.

Ook de zang maakt indruk. Rosie Garland klinkt krachtig en vol overtuiging. Haar stem heeft iets eigens en past perfect bij de donkere muziek. Samen met Mat Thorpe ontstaat voldoende afwisseling, waardoor de nummers levendig blijven. Ik merk dat de zang nooit overdreven dramatisch wordt. Alles blijft in balans en dat maakt het album prettig om van begin tot eind te beluisteren.

Wat ik daarnaast waardeer, is dat de teksten meer bieden dan alleen een mysterieuze sfeer. De nummers gaan over onderwerpen als macht, manipulatie, vrijheid en persoonlijke keuzes. Daardoor voelt het album actueel. De band laat zien dat gothic rock niet alleen over donkere romantiek hoeft te gaan, maar ook iets kan zeggen over de wereld van nu. Dat geeft de plaat extra inhoud.

Het album opent met Hammer the Last Nail, dat ik beoordeel met een 8. Meteen hoor ik veel energie. De gitaren klinken fel, de melodie blijft hangen en het refrein heeft voldoende kracht. Dit is een uitstekende opening die direct duidelijk maakt waar het album voor staat. Het nummer maakt nieuwsgierig naar wat er nog volgt.

Daarna volgt Bite the Hand, waarvoor ik een 7 geef. Het tempo blijft hoog en de sfeer is opnieuw donker, maar dit nummer voelt iets minder opvallend dan de opener. Toch zorgen de gitaarpartijen en de sterke zang ervoor dat het interessant blijft. Het is een degelijk nummer dat goed past binnen het geheel.

Virgin Sheep krijgt van mij eveneens een 7. Vooral de stevige baslijn spreekt mij aan. De muziek heeft een mooie spanning en de tekst sluit goed aan bij de maatschappelijke thema's die op het album terugkomen. Het nummer heeft misschien niet het meest pakkende refrein, maar de sfeer maakt veel goed.

Met Kraken Awakes bereikt het album opnieuw een hoogtepunt. Ik waardeer dit nummer met een 8. De opbouw is sterk en de muziek heeft iets filmisch. Langzaam wordt de spanning opgebouwd totdat alles mooi samenkomt. De gitaren klinken hier bijzonder sterk en melodisch en zorgen voor een van de meest indrukwekkende momenten van de plaat.

Mortality krijgt van mij een 7. Zoals de titel al doet vermoeden draait het nummer om vergankelijkheid. De muziek sluit daar mooi op aan met een iets ingetogener karakter. Ik vind het een sfeervol nummer dat vooral door de zang veel overtuigingskracht krijgt.

Ook World Away From Kind waardeer ik met een 7. Dit is een van de rustigere momenten op het album. Juist daardoor ontstaat er wat afwisseling. De melodie is aangenaam en de emotie komt goed over. Het tempo ligt iets lager, maar het nummer blijft boeien.

Crocodile Teeth ontvangt eveneens een 7. De donkere gitaren en het krachtige ritme zorgen opnieuw voor een March Violets-geluid. Het nummer zit degelijk in elkaar en past uitstekend binnen de sfeer van het album, al mist het net dat beetje extra om echt boven de rest uit te steken.

Met Heading for the Fire blijft het niveau stabiel. Ook dit nummer krijgt een 7. De muziek klinkt energiek en laat horen dat de band ook na zoveel jaren nog overtuigend kan rocken. Het refrein blijft redelijk hangen en de instrumentale uitvoering is opnieuw van hoog niveau.

Het album sluit af met This Way Out, waarvoor ik een 6 geef. Het is zeker geen slecht nummer, maar als afsluiter maakt het minder indruk dan ik had gehoopt. De sfeer blijft goed, maar de melodie is iets minder memorabel. Daardoor eindigt het album niet met het sterkste nummer, al zorgt het wel voor een rustige afronding.

Wat mij vooral aanspreekt aan Crocodile Promises is de constante kwaliteit. Er staan misschien geen echte uitschieters op die meteen klassiek aanvoelen, maar ook geen zwakke nummers. Alles zit degelijk in elkaar. De band weet precies waar haar kracht ligt en blijft daar dicht bij. Dat zal sommige luisteraars misschien te veilig vinden. Ik begrijp die kritiek wel. The March Violets zoekt nauwelijks nieuwe muzikale richtingen op en verrast zelden. Wie veel experiment verwacht, zal dat hier niet vinden.

Toch zie ik dat niet als een groot nadeel. Juist doordat de band zo overtuigd vasthoudt aan haar eigen stijl, klinkt Crocodile Promises geloofwaardig. Het voelt nergens alsof The March Violets probeert jonger of moderner te klinken dan ze is. De muziek komt oprecht over en straalt plezier uit. Bovendien zorgt de moderne productie ervoor dat het geheel fris blijft klinken.

Na meerdere luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat Crocodile Promises een sterke terugkeer is van een band die nog altijd relevant weet te blijven binnen de gothic rock en postpunk. De combinatie van sfeervolle gitaren, krachtige zang, intelligente teksten en een verzorgde productie levert een album op dat prettig blijft boeien. Misschien vernieuwt The March Violets het genre niet, maar dat hoeft ook niet. De band laat vooral horen dat een vertrouwd geluid nog steeds uitstekend kan werken wanneer het met overtuiging wordt gebracht.

Ik beschouw Crocodile Promises als een vrij positief album. Het is een plaat die vooral liefhebbers van klassieke gothic rock veel zal bieden, maar dankzij de frisse productie en sterke melodieën ook toegankelijk genoeg is voor luisteraars die de band nog niet kennen. The March Violets bewijst dat ervaring, vakmanschap en trouw blijven aan de eigen identiteit soms meer indruk maken dan voortdurend vernieuwen. Dat maakt Crocodile Promises tot een album waar ik met plezier naar luister.

WAARDERING: 7,1