Van Crippled Black Phoenix ken(de) ik alleen het album The Resurrectionists /Night Raider en dat scoort bij mij 4 sterren. De band heeft in de afgelopen jaren een sterke naam opgebouwd en 7 albums uitgebracht waarop volgens recensies post-rock, progressieve rock, gothic rock en folk op een natuurlijke manier samenkomen. Voor mijn site heb ik dit album uitgebreid beluisterd en daarop hoor ik inderdaad veel van die ingrediënten terug.

Wat mij vanaf het begin aanspreekt, is de donkere, melancholische sfeer die over het hele album hangt. Toch voelt de muziek nergens zwaar om het zware. Er zit juist veel emotie in de liedjes. De band bouwt spanning rustig op en neemt de tijd om de muziek te laten ademen. Daardoor voelt Sceaduhelm als een album dat ik het liefst in één keer luister. De nummers sluiten mooi op elkaar aan en vormen samen een sterk geheel.

De opening One Man Wall of Death krijgt van mij een 7. Het is een goed begin dat direct de sfeer van het album neerzet. De rustige opbouw tot aan het bijna bombastische toe, de warme instrumenten en de verzorgde productie zorgen ervoor dat ik meteen in de muziek word getrokken. Het nummer is misschien niet het meest opvallende van de plaat, maar het legt wel een stevig fundament voor alles wat daarna volgt.

Daarna volgt Ravenettes, dat ik met een 8 beoordeel. Dit nummer behoort direct tot mijn favorieten. Het is stevig en krasserig. De melodie is mooi en blijft gemakkelijk hangen. De zang past perfect bij de mysterieuze sfeer. Het is een krachtig nummer en ik begrijp goed waarom dit nummer als single is gekozen. Het laat goed horen waar Crippled Black Phoenix tegenwoordig voor staat.

Things Start Falling Apart krijgt van mij een 7. De titel past goed bij de muziek, want langzaam voel ik de spanning toenemen. De gitaren bouwen rustig verder en de verschillende zangstemmen zorgen voor afwisseling. Ook dit nummer ontwikkelt zich geleidelijk naar een krachtig slot zonder overdreven spectaculair te worden.

Met No Epitaph / The Precipice bereikt het album voor mij een volgend hoogtepunt. Ik geef dit nummer een 8. Hier hoor ik alles wat deze band zo bijzonder maakt. Rustige stukken worden afgewisseld met krachtige passages, zonder dat de spanning verloren gaat. De emoties komen op een natuurlijke manier naar voren en de opbouw voelt indrukwekkend aan. Dit is zo'n nummer dat na meerdere luisterbeurten alleen maar beter wordt.

The Void krijgt van mij een 7. Het nummer houdt de donkere sfeer vast en klinkt bijna filmisch. De instrumentatie is subtiel en zorgvuldig opgebouwd. Het springt er iets minder uit dan de echte hoogtepunten, maar binnen het album past het uitstekend.

Ook Hollows End waardeer ik met een 7. Hier valt opnieuw op hoe verzorgd alles klinkt. De productie is helder en ieder instrument krijgt voldoende ruimte. De zang blijft overtuigen en de muziek heeft een prettige balans tussen melancholie en hoop.

Het enige nummer dat voor mij iets minder sterk uitvalt is Dropout, dat ik een 6 geef. Het doet de titel dus eer aan. Ik waardeer het dat de band experimenteert met elektronische invloeden en een iets ander ritme probeert, maar voor mijn gevoel past dit nummer iets minder goed bij de rest van het album.

Gelukkig volgt daarna direct weer een hoogtepunt met Vampire Grave, dat een 8 verdient. Hier hoor ik duidelijk de gothic-invloeden terug. De donkere sfeer, de krachtige zang en de fraaie gitaarpartijen zorgen voor veel spanning. Dit nummer heeft karakter en blijft lang in mijn hoofd zitten. Het laat horen dat de band ook na zoveel jaren nog verrassend kan klinken.

Colder and Colder krijgt van mij een 7. De titel zegt eigenlijk al veel over de sfeer van het nummer. De muziek voelt koel en ingetogen, maar tegelijkertijd zit er veel emotie onder de oppervlakte.

Een van mijn absolute favorieten is Under the Eye, waarvoor ik zonder twijfel een 8 geef. Alles klopt hier. De zang is prachtig en kwetsbaar, terwijl de instrumenten elkaar perfect aanvullen. De rustige opbouw zorgt ervoor dat iedere noot betekenis krijgt. Dit is een nummer waarin de band laat horen hoe krachtig eenvoud kan zijn. Er gebeurt niet overdreven veel, maar juist daardoor komt de emotie extra goed binnen.

Met Tired to the Bone keert de rust terug. Ik geef dit nummer een 7. De melancholie blijft voelbaar en de muziek houdt de aandacht vast. Het is misschien geen nummer dat direct opvalt, maar het vormt wel een belangrijke schakel richting de afsluiting van het album.

De plaat eindigt met Beautiful Destroyer, dat voor mij opnieuw een 8 verdient. Dit is een indrukwekkende afsluiter waarin alle sterke kanten van Crippled Black Phoenix samenkomen. De opbouw is geduldig, de sfeer is intens en de emotionele ontlading voelt volledig verdiend..

Wat ik bijzonder vind aan Sceaduhelm is dat de band niet probeert indruk te maken met technische hoogstandjes of overdreven complexe composities. Alles staat in dienst van de sfeer. De verschillende zangers zorgen voor voldoende afwisseling en geven ieder nummer een eigen gezicht. Daardoor blijft het album fris klinken, ondanks de vrij lange speelduur.

Ook de productie verdient een compliment. Alles klinkt warm, helder en ruimtelijk. De gitaren, toetsen, bas en drums vullen elkaar mooi aan zonder dat één instrument de overhand neemt. Daardoor kan ik steeds nieuwe details ontdekken wanneer ik het album opnieuw beluister.

Voor liefhebbers van sfeervolle, donkere en melodieuze rock is Sceaduhelm een aanrader. Het is een album dat tijd vraagt, maar die investering ruim beloont. Iedere luisterbeurt brengt nieuwe details naar voren en juist dat maakt deze plaat zo sterk. Crippled Black Phoenix laat  horen dat de band nog steeds een geheel eigen plek inneemt binnen de moderne progressieve en post-rockwereld. Ik blijf na afloop achter met het gevoel dat ik naar een eerlijk, doordacht en emotioneel album heb geluisterd.

WAARDERING: 7,3