Cool Choices van S is duidelijk bedoeld voor een lange wandeling op een bewolkte middag. Toen ik mij verdiepte in de verhalen en recensies rond dit album, kreeg ik steeds hetzelfde beeld voor ogen: iemand die na een moeilijke periode de stukken van haar leven weer probeert op te rapen, gewapend met een gitaar, een piano en een flinke dosis eerlijkheid.

Jenn Ghetto, het creatieve hart achter S, had al verschillende albums gemaakt voordat Cool Choices verscheen. Die eerdere platen waren vaak klein en intiem, alsof ze rechtstreeks vanuit een slaapkamer waren opgenomen. Op Cool Choices klinkt alles iets groter. Niet overdreven groot, maar alsof de gordijnen eindelijk open zijn gegaan en er wat meer licht naar binnen valt. Producer Chris Walla hielp daarbij en voor het eerst klinkt S echt als een complete band.

De nummers zijn alle redelijk gelijkwaardig aan elkaar Mijn waarderingen kennen geen tienen en geen onvoldoendes. Ik geef voor dit album geen extreme cijfers.  Dat past den ik eigenlijk verrassend goed bij het album zelf. Cool Choices is namelijk geen plaat van grote uitschieters. Het is een album dat vooral sterk is als geheel. De nummers vormen samen een verhaal dat langzaam groeit terwijl je luistert.

Dat verhaal begint met Losers, mijn favoriete nummer met een mooie 8. Veel recensenten noemen dit een van de sterkste momenten van het album. Het nummer opent voorzichtig, bijna aarzelend, alsof iemand eerst moed moet verzamelen voordat het echte verhaal begint. Daarna ontvouwt zich een lied dat tegelijk verdrietig en troostend klinkt. Het is alsof een oude vriend toegeeft dat hij het allemaal even niet meer weet.

Daarna volgen nummers als Like Gangbusters! en Vampires. Deze krijgen van mij een 7. Ze brengen wat beweging in het album. De gitaren klinken levendig en de melodieën blijven makkelijk hangen. Toch verliezen ze nooit het gevoel van kwetsbaarheid dat overal aanwezig is. Vooral Vampires wordt door veel luisteraars genoemd als een nummer dat verdriet verpakt in een verrassend aanstekelijke melodie.

Dan komt (Guitar Solo). Dat krijgt van mij een 6 en is duidelijk niet mijn grote favoriet. Het is eigenlijk precies wat de titel belooft: een korte gitaarsolo. Toch vind ik het wel een grappig moment. Alsof je midden in een serieus gesprek ineens een kleine glimlach laat zien. Verschillende recensenten vonden dat dit stukje het album een speels karakter geeft.

De middenfase van het album wordt gevuld door White House, Brunch, Remember Love, Tell Me en Muffin. Dit zijn geen nummers die schreeuwen om aandacht. Ze doen eerder denken aan kleine hoofdstukken in een boek. Vooral Brunch krijgt in recensies regelmatig extra lof. Het nummer heeft iets zachts en oprechts. Tell Me valt juist op omdat hier voorzichtig met elektronische elementen wordt gespeeld. Daardoor klinkt het net iets anders dan de rest van de plaat.

Halverwege krijg ik het gevoel dat het album een beetje op een treinreis lijkt. Het landschap verandert niet voortdurend, maar toch blijf je kijken. Sommige recensenten vonden dat de tweede helft iets minder sterk is dan het begin. Daar zit misschien een kern van waarheid in. Tegelijkertijd zorgt die gelijkmatige sfeer ervoor dat het album als één geheel blijft aanvoelen.

Aan het einde wachten Balderdash, Pacific en Let the Light In. Vooral Balderdash werd door recensenten genoemd als een van de spannendere nummers van de plaat. Hier mag de band iets meer uit de bocht vliegen. Pacific brengt vervolgens rust. Het voelt als het moment waarop iemand na een lange nacht eindelijk begint te accepteren dat sommige dingen niet meer terugkomen.

Met Let the Light In sluit het album af zoals het begon: eerlijk en zonder opsmuk. Alleen is er nu iets veranderd. Het verdriet is niet verdwenen, maar het voelt minder zwaar. Alsof de hoofdpersoon heeft ontdekt dat vooruitkijken toch mogelijk is. Dat maakt de afsluiting verrassend hoopvol.

Wat mij uiteindelijk het meest aanspreekt aan Cool Choices is dat het nergens probeert indrukwekkend te zijn. Jenn Ghetto kiest niet voor grote gebaren of spectaculaire effecten. Ze vertrouwt op goede liedjes, eenvoudige melodieën en oprechte gevoelens. Daardoor voelt het album menselijk. Niet perfect, niet groots, maar wel echt.

Mijn gemiddelde waardering van een 7 voor vrijwel alle nummers lijkt goed aan te sluiten bij de waarderingen van veel luisteraars destijds. Geen album met enkele gigantische hoogtepunten en veel opvulling, maar een sterke, evenwichtige plaat die vooral werkt als je haar van begin tot eind beluistert. Cool Choices is geen album dat op de deur bonst. Het klopt zachtjes aan. En als je de tijd neemt om open te doen, blijkt er achter die deur verrassend veel warmte te zitten.

WAARDERING: 7,0