The Dharma Chain is een wat bijzondere band Het Australische gezelschap begon in Byron Bay, een kustplaats die bekendstaat om stranden, surfers en een ontspannen sfeer. Misschien is het daardoor verrassend dat de groep muziek maakt die vaak dromerig, mysterieus en soms zelfs een beetje donker klinkt. De band werd rond 2020 gevormd en verhuisde later naar Berlijn, waar de muziek weer een nieuwe richting kreeg. Hun muziek lijkt gebouwd op sfeer. Shoegaze, psychedelische rock, postpunk en garagerock lopen door elkaar heen alsof ze al jaren bij elkaar horen.

Het verhaal van The Dharma Chain heeft iets avontuurlijks. Veel Australische bands blijven in eigen land actief, maar deze groep besloot de halve wereld over te steken. Van de zonovergoten kust van Australië naar het veel grimmigere Berlijn. Dat is ongeveer hetzelfde als een korte broek verruilen voor een lange jas en een paraplu. Toch lijkt die verhuizing hun creativiteit juist te hebben aangewakkerd. Hun muziek kreeg meer lagen, meer experimenten en ook meer elektronische invloeden.

Een aardige anekdote is dat sommige opnamen nog in Australië werden gemaakt, vlak voordat de band naar Duitsland verhuisde. Daardoor hoor je soms twee werelden tegelijk. Aan de ene kant klinkt er iets zonnigs en nostalgisch door, aan de andere kant iets afstandelijks en stedelijks.

Hun album Nowhere uit 2024 liet goed horen hoe de groep zich ontwikkelde. Waar eerdere muziek sterk leunde op psychedelische rock uit de jaren zestig en de zweverige gitaren van de jaren negentig, kwamen er nu meer postpunk- en neo-psychedelische elementen bij. Het resultaat was muziek die zowel vertrouwd als nieuw klonk.

In 2026 verscheen Some Kind Of Pure State, een plaat die nog verder gaat in die ontwikkeling. De nummers bewegen zich tussen hypnotiserende ritmes, rondcirkelende gitaren en een sfeer die soms bijna filmisch aandoet. De teksten raken onderwerpen als liefde, verslaving en maatschappelijke onrust, maar zonder grote gebaren. De band laat liever ruimte voor eigen interpretatie.

Op internet duikt de naam van de groep steeds vaker op tussen liefhebbers van moderne psychedelische rock. In discussies over nieuwe psychrockbands wordt The Dharma Chain regelmatig genoemd naast andere hedendaagse namen binnen het genre. Dat laat zien dat de band langzaam maar zeker een trouwe aanhang opbouwt.

Toch blijft The Dharma Chain vooralsnog een band voor ontdekkers. Je hoort hun muziek niet voortdurend op de radio. Misschien is dat juist een deel van de charme. Het voelt alsof je een mooi café hebt gevonden in een zijstraatje waar nog niet iedereen van weet. Je stapt naar binnen, bestelt iets te drinken en vraagt je af waarom het niet veel drukker is.

Misschien ligt daarin ook de kracht van The Dharma Chain. Ze lijken niet bezig met trends of hypes. Ze bouwen rustig verder aan hun eigen wereld. Een wereld vol echoënde gitaren, zwevende melodieën en een vleugje melancholie. Niet spectaculair op een schreeuwerige manier, maar wel op een manier die blijft hangen.

Voor liefhebbers van psychedelische rock, shoegaze en postpunk is The Dharma Chain daarom een naam om te onthouden. En wie weet kijken we over een paar jaar terug op deze periode als het moment waarop een relatief onbekende Australische band langzaam uitgroeide tot een vaste waarde binnen de moderne alternatieve rockwereld. Tot die tijd blijft The Dharma Chain vooral een prettige muzikale ontdekking: bescheiden, eigenzinnig en net een beetje anders dan de rest.

Albums: