Chimera. is het vierde volledige album van deze groep uit Montréal en volgt op Collapse, Forever Orbiter en Age of Resilience. In de jaren daarvoor had de band al een herkenbare stijl ontwikkeld waarin postpunk, shoegaze en darkwave samenkomen. Op Chimera wordt die formule niet radicaal veranderd, maar wel verder verfijnd. De groep klinkt zelfverzekerd en weet duidelijk wat zij wil laten horen.

Het is een degelijk geproduceerd album. De gitaren spelen een belangrijke rol en krijgen steun van stevige baslijnen, synths en live drums. Daardoor klinkt het album tegelijk vol en open.  De productie werd verzorgd in de eigen Velouria Studios van de band in Montréal. Dat gaf de muzikanten de vrijheid om op hun eigen tempo aan de nummers te werken en elk detail uit te proberen.

De titel Chimera is goed gekozen. In de mythologie is een chimera een wezen dat uit verschillende delen bestaat. Dat idee lijkt ook terug te komen in de muziek. Het album combineert verschillende stijlen en stemmingen. Soms overheerst de postpunk, soms komt de shoegaze meer naar voren en af en toe krijgt de darkwave de hoofdrol. Toch voelt het geheel nergens als een verzameling losse ideeën. De acht nummers vormen samen een duidelijk geheel.

Inhoudelijk heeft het album een duidelijke richting. De teksten gaan over afstand tussen mensen, herinneringen, onzekerheid en het gevoel dat de moderne wereld soms moeilijk te begrijpen is. Dat klinkt zwaar, maar de band vervalt nergens in overdreven drama. De onderwerpen worden eerder observerend dan klagend benaderd.

Nummers als The Great Devourer, Pilgrimage en Capitol Hill laten goed horen waar The City Gates tegenwoordig voor staat. De band bouwt spanning op door sfeer, ritme en gelaagde arrangementen. Daarbij zijn invloeden van oudere postpunk- en darkwave groepen hoorbaar, zonder dat het album als een nostalgische oefening klinkt.

The City Gates lijkt zich weinig aan te trekken van muzikale trends. De groep maakt precies de muziek die zij wil maken. Dat levert misschien geen wereldhits op, maar wel een album met een eigen gezicht. In een tijd waarin veel muziek snel komt en gaat, heeft dat iets sympathieks.

Het is dan ook niet verrassend dat Chimera vooral goed ontvangen is binnen de alternatieve muziekscene. Luisteraars en recensenten wijzen vaak op de sterke samenhang van het album en de manier waarop de band haar verschillende invloeden weet te combineren. Op muzieksites en sociale media werd vooral de vloeiende opbouw van de plaat regelmatig genoemd.

Na afloop blijft vooral de indruk hangen van een band die haar identiteit volledig heeft gevonden. Chimera probeert niet groter te zijn dan het is. Het is geen revolutionair album en waarschijnlijk ook niet de plaat die The City Gates ineens beroemd zal maken. Maar het is wel een zorgvuldig gemaakte verzameling nummers die laat horen hoe een groep stap voor stap kan groeien zonder haar eigen karakter te verliezen. En soms is dat eigenlijk meer dan genoeg.

WAARDERING: 7,5