Na een lange periode zonder nieuw studioalbum komt All Them Witches terug met House of Mirrors. De band heeft inmiddels een stevige reputatie opgebouwd binnen de moderne psychedelische rock (heavy psych) en weet op vrijwel iedere plaat blues, stonerrock, folk, southern rock en psychedelische invloeden op een natuurlijke manier te combineren. Op dit album hoor ik opnieuw waarom de groep zoveel waardering krijgt. Tegelijk merk ik dat de band niet probeert zichzelf opnieuw uit te vinden. In plaats daarvan kiest All Them Witches voor een plaat die draait om sfeer, sterke composities en goed samenspel.

De opening Red Rocking Chair krijgt van mij een 8. Dit nummer is gebaseerd op een traditioneel lied, maar All Them Witches maakt er iets heel eigens van. De donkere sfeer, de zware gitaren en de mysterieuze opbouw trekken me direct het album binnen. Het nummer klinkt oud en nieuw tegelijk. Ik vind het een uitstekende keuze als opener omdat het meteen laat horen waar deze plaat voor staat: sfeer, spanning en muzikaal vakmanschap.

Daarna volgt Culling Line, goed voor een 7. Hier kiest de band voor een dreigende en hypnotiserende aanpak. Het nummer bouwt langzaam spanning op en houdt mijn aandacht gemakkelijk vast. Het is misschien niet het meest opvallende nummer van het album, maar het draagt sterk bij aan de sfeer van het geheel. De subtiele instrumentatie en de rustige opbouw werken uitstekend.

Ook Aethernet waardeer ik met een 7. Dit nummer laat een iets andere kant van de band horen. Folk- en americana-invloeden krijgen hier meer ruimte. Daardoor ontstaat een ontspannen gevoel zonder dat de muziek haar donkere ondertoon verliest. Ik vind het prettig hoe All Them Witches verschillende stijlen combineert zonder dat het geforceerd klinkt.

Met Hold Up, Say What? schakelt de band vervolgens een versnelling hoger. Ook dit nummer krijgt van mij een 7. Hier hoor ik meer energie en directheid. De ritmesectie speelt een belangrijke rol en de nieuwe drummer laat horen dat hij uitstekend binnen het geluid van de band past. Het nummer brengt wat extra dynamiek in het album en voorkomt dat de sfeer te ingetogen wordt.

Go-Getter krijgt eveneens een 7. Dit is zo'n nummer dat misschien niet direct boven de rest uitsteekt, maar wel steeds beter wordt naarmate ik het vaker hoor. De melodieën blijven hangen en het nummer past perfect binnen de vloeiende opbouw van de plaat.

Voor mij behoort Starting Line tot de hoogtepunten van House of Mirrors. Ik geef dit nummer een 8. Het begint relatief rustig maar groeit langzaam uit tot een meeslepend geheel. De opbouw is prachtig uitgevoerd en laat zien hoe goed de band spanning kan creëren zonder grote gebaren nodig te hebben. Dit is een van die nummers waarbij ik telkens opnieuw iets nieuws ontdek. De combinatie van emotie, melodie en dynamiek maakt diepe indruk.

Na dat sterke hoogtepunt volgt Turn On The Light, dat van mij een 6 krijgt. Dit is zeker geen slecht nummer, maar vergeleken met de rest van het album voelt het iets minder bijzonder. De sfeer blijft aangenaam en muzikaal zit het prima in elkaar, maar ik mis hier net dat extra element dat sommige andere nummers wel hebben. Toch past het nog steeds goed binnen het geheel.

Met Angel On The Wayside herpakt de band zich direct. Dit nummer waardeer ik met een 7. De mix van psychedelische rock en blues werkt opnieuw uitstekend. De zang klinkt overtuigend en de instrumentatie blijft interessant zonder overdreven ingewikkeld te worden. Het nummer laat goed horen hoe volwassen het geluid van All Them Witches inmiddels is geworden.

The Welterweight krijgt van mij eveneens een 7. Hier hoor ik een sterke balans tussen toegankelijkheid en diepgang. Het nummer heeft een verhalend karakter en bevat verschillende mooie muzikale details die pas na meerdere luisterbeurten echt opvallen. Het is misschien niet het meest spectaculaire nummer van de plaat, maar wel een van de meest consistente.

Het album wordt afgesloten met Saturn Song, dat ik waardeer met een 7. Dit is een passende afsluiter die de sfeer van het album nog eenmaal samenvat. De band kiest niet voor een explosieve finale, maar voor een rustige afronding. Dat blijkt uiteindelijk de juiste keuze. Het nummer laat de luisteraar langzaam uit de wereld van het album stappen.

Wat ik vooral waardeer aan House of Mirrors is dat de band vertrouwen heeft in haar eigen kwaliteiten. Er wordt nergens geprobeerd om geforceerd modern of commercieel te klinken. All Them Witches volgt haar eigen koers en maakt muziek die oprecht aanvoelt.

Tegelijk begrijp ik waarom sommige luisteraars het album iets minder avontuurlijk vinden dan bepaalde voorgangers. Voor mijzelf geldt dat ook. Wie hoopt op lange experimenten of onverwachte uitstapjes zal hier misschien iets minder aan zijn trekken komen. Deze plaat richt zich meer op sterke songs dan op uitgebreide muzikale verkenningen. Daardoor blijft het album soms wat te toegankelijk maar zonder oppervlakkig te worden.

Wanneer ik alle nummers en indrukken bij elkaar optel, kom ik uit op een degelijk album dat weinig zwakke momenten kent. De twee sterkste nummers zijn voor mij Red Rocking Chair (8) en Starting Line (8), terwijl de overige nummers vrijwel allemaal rond de 7 scoren. Alleen Turn On The Light (6) blijft iets achter bij de rest. Dat zegt eigenlijk vooral iets over de kwaliteit van het materiaal daaromheen.

Mijn eindconclusie is dan ook duidelijk positief. House of Mirrors is geen revolutionair album, maar wel een overtuigende en sfeervolle plaat die laat horen waarom All Them Witches tegenwoordig tot de meest gewaardeerde bands binnen de moderne psychedelische rock behoort. Voor liefhebbers van bluesrock, psychedelische rock en stonerrock is dit een album dat absoluut de moeite waard is en dat nog lang interessant blijft.

WAARDERING: 7,1