Ratboys beweegt zich ergens tussen indierock, Americana, countryrock en een vleugje emo. Met Singin’ to an Empty Chair, dat op 6 februari 2026 verscheen, houdt de band de kwaliteit vast die zij op de voorganger The Window uit 2023 al liet horen Het is het zesde studioalbum van Ratboys en tevens hun eerste voor New West Records. Na de goed ontvangen voorganger werkte de band opnieuw samen met producer Chris Walla, voormalig gitarist van Death Cab for Cutie.

De titel van het album klinkt somber, maar de muziek is dat niet voortdurend. Zangeres en gitariste Julia Steiner schreef de meeste nummers nadat zij met therapie was begonnen. Daarbij gebruikte zij de zogenaamde ‘empty chair’-techniek. Hierbij stel je je voor dat iemand met wie je een moeilijke relatie hebt tegenover je zit, zodat je eindelijk kunt zeggen wat je al lang kwijt wilt. Dat idee vormt de rode draad van het album. Het gaat over gemis, onuitgesproken gevoelens, hoop en uiteindelijk ook over acceptatie. Toch blijft de muziek verrassend warm en levendig. Er is ruimte voor humor, optimisme en zelfs speelsheid.

Voor de opnamen trok Ratboys eerst naar een afgelegen hut in Wisconsin. Daarna werden de sessies voortgezet in de beroemde Electrical Audio Studio in Chicago, jarenlang het domein van Steve Albini, en later in Rosebud Studio in Evanston. Door op verschillende locaties te werken kreeg iedere opname een iets andere sfeer, terwijl producer Chris Walla ervoor zorgde dat het album als één geheel bleef klinken.

Muzikaal laat Ratboys horen dat de groep niet bang is om verschillende stijlen met elkaar te mengen. De basis blijft melodieuze indierock, maar daaroverheen liggen invloeden uit country, folk en gitaarpop uit de jaren negentig. Soms klinkt de band stevig en ruw, even later juist klein en breekbaar. Die afwisseling maakt het album boeiend van begin tot eind. Recensenten noemen het regelmatig het meest volwassen en samenhangende werk dat Ratboys tot nu toe heeft gemaakt.

De opening Open Up zet direct de toon. Het nummer klinkt warm en uitnodigend. De zang van Steiner is nog wat ingetogen alsof ze voorzichtig probeert een gesprek te beginnen. Daarna volgt Know You Then, een toegankelijk lied waarin de band een fraaie balans vindt tussen indierock en college-rock. Light Night Mountains All That behoort tot de meest avontuurlijke nummers. Lange gitaren, onverwachte wendingen en een bijna psychedelische sfeer geven het nummer een bijzondere plaats op het album. Steiner noemde het zelf ooit de "wormhole jam" van de plaat.

Met Anywhere kiest Ratboys vervolgens voor een kort, energiek poprocknummer dat direct blijft hangen. Penny in the Lake laat juist de countryinvloeden horen, met een ontspannen sfeer en een fraaie melodie. Strange Love vormt een rustpunt, terwijl The World, So Madly opnieuw wat meer spanning opbouwt.

Het emotionele hart van de plaat is zonder twijfel Just Want You to Know the Truth. Met ruim acht minuten is het het langste nummer van het album. Steiner heeft de luisteraar veel te vertellen. De muziek groeit langzaam uit van een rustige ballad naar een indrukwekkende climax. Een nummer dat misschien net iets te lang duurt.

Daarna volgen What's Right? en het lange Burn It Down, waarin Ratboys opnieuw laat horen hoe goed de band spanning kan opbouwen zonder haast te maken. De afsluiter At Peace in the Hundred Acre Wood brengt uiteindelijk rust. Alsof de lange zoektocht niet alle antwoorden heeft opgeleverd, maar wel voor meer vrede heeft gezorgd. Daarmee krijgt het album een mooi afgerond einde.

Ook muzikaal valt er veel te genieten. Julia Steiner en Dave Sagan vormen een sterk gitaarduo dat moeiteloos schakelt tussen subtiele begeleiding en lange, sfeervolle solo's. Bassist Sean Neumann en drummer Marcus Nuccio zorgen voor een hechte ritmesectie. Daarnaast zijn er gastmuzikanten te horen op cello, Hammondorgel en pedal steel, waardoor de muziek nog rijker klinkt zonder overdreven vol te worden.

De meeste muziekbladen reageerden enthousiast. Vooral de eerlijke teksten, de natuurlijke productie en de combinatie van indierock en Americana kregen veel lof. Verschillende recensenten schreven dat Ratboys eindelijk volledig het eigen geluid heeft gevonden. Sommigen vonden dat enkele rustige passages iets meer tempo hadden mogen hebben, maar vrijwel iedereen was het erover eens dat Singin’ to an Empty Chair een van de sterkste albums uit de carrière van de band is.

Met dit album bewijst Ratboys dat persoonlijke verhalen niet zwaar of somber hoeven te klinken. Juist door de openheid van Julia Steiner en de warme, melodieuze muziek ontstaat een plaat die herkenbaar, ontroerend en tegelijk hoopvol is. Singin’ to an Empty Chair laat horen hoe een moeilijke periode kan uitgroeien tot een verzameling prachtige liedjes, waarin kwetsbaarheid en kracht hand in hand gaan.

WAARDERING: 7,3