muziek voor een lange wandeling

MONO maakt al jaren instrumentale muziek. Geen zanger die vertelt wat ik moet voelen. Geen teksten die uitleggen waar het over gaat. Alleen gitaren, drums, bas, strijkers en af en toe een koor. Toch vertellen deze acht nummers meer verhalen dan menig dubbelalbum vol woorden. Dat vonden veel recensenten ook. Vrijwel overal werd geschreven dat Snowdrop draait om herinneringen, verlies, dankbaarheid en hoop.

Wat mij aanspreekt, is dat het album niet verdrinkt in verdriet. Natuurlijk hangt er een emotionele sfeer over de muziek. De dood van producer Steve Albini, jarenlang een belangrijke partner van de band, speelde een grote rol tijdens het ontstaan van de plaat. Maar waar je misschien een zwaar en donker album zou verwachten, hoor ik vooral warmte. Alsof de band niet terugkijkt met verdriet, maar met waardering voor alles wat geweest is.

Het openingsnummer Snowdrop, dat van mij een mooie 8 krijgt, zet direct de toon. Het begint voorzichtig. Een paar gitaren, wat piano, een gevoel van ruimte. Langzaam groeit het nummer uit tot iets groters. Het is alsof iemand een fotoalbum openslaat en steeds meer herinneringen laat zien. Verschillende recensenten prezen precies die rustige opbouw.

Daarna volgt Winter Daphne, een van mijn favoriete nummers van het album. Mijn 9 voelt hier helemaal terecht. Het nummer begint krachtig, maar laat vervolgens ook een zachte kant horen. Alsof een storm langzaam overgaat in een rustige avond. Sommige recensenten waren verdeeld over dit nummer, maar ik hoor juist hoe mooi MONO spanning en rust met elkaar weet te verbinden.

Met Gerbera bereikt het album voor mij een eerste hoogtepunt. Ook hier geef ik een 9. Veel recensenten noemen dit een van de mooiste stukken van de plaat. Dat begrijp ik goed. Het orkest, het koor en de gitaren lijken hier volledig samen te vallen. Het nummer voelt groot zonder bombastisch te worden. Alsof je naar een enorme horizon kijkt waar alles precies op zijn plaats valt.

Statice verdient eveneens een 9. Het is misschien niet het meest besproken nummer van het album, maar juist de compacte vorm werkt uitstekend. Geen seconde voelt overbodig. Het nummer stroomt rustig voort en laat zien hoe goed MONO tegenwoordig is geworden in het weglaten van alles wat niet nodig is.

Met Hedera volgt opnieuw een sterk moment. Mijn 8 sluit mooi aan bij de vele positieve reacties die dit nummer kreeg. Op verschillende recensiesites werd het zelfs als een van de absolute hoogtepunten genoemd. Het begint melancholisch, maar groeit uit tot iets veel groters. Alsof verdriet langzaam verandert in acceptatie.

Shion krijgt van mij een 7. Niet omdat het slecht is, integendeel. Het valt alleen tussen zoveel sterke nummers iets minder op. Toch brengt het album hier nieuwe energie. De drums zijn nadrukkelijk aanwezig en de muziek beweegt wat meer. Verschillende recensenten waardeerden juist die afwijkende aanpak.

Ook Bells of Ireland krijgt een 7. Dit is misschien wel het meest ingetogen nummer van de plaat. Piano, sfeer en subtiliteit staan centraal. Sommige luisteraars vinden het prachtig, anderen missen wat meer ontwikkeling. Zelf zie ik het als een rustpunt midden in het verhaal. Een moment om even stil te staan voordat de reis verdergaat.

Dan komt Farewell to Spring, een waardige afsluiter die van mij een 8 krijgt. Het nummer voelt als een afscheid, maar niet als een treurig afscheid. Eerder als iemand die nog één keer omkijkt, glimlacht en vervolgens verder wandelt. Veel recensenten wezen op dat gevoel van hoop dat in de slotminuten naar voren komt.

Wat mij uiteindelijk het meest bevalt aan Snowdrop is dat het album nergens geforceerd klinkt. MONO probeert niet opnieuw het wiel uit te vinden. Sommige recensenten zagen dat als een minpunt, maar ik hoor vooral een band die precies weet waar haar kracht ligt.

Met een gemiddelde waardering van ruim een 8 hoort Snowdrop duidelijk bij de betere albums van het jaar. Het is geen plaat die onmiddellijk alle aandacht opeist. Het is een album dat groeit. Elke luisterbeurt laat weer een nieuw detail horen. En net als een sneeuwklokje, waar de titel naar verwijst, laat deze muziek zien dat na een moeilijke periode altijd weer iets moois kan opbloeien.

WAARDERING: 8,1