Regelmatig kom ik een album tegen dat niet direct probeert indruk te maken. Geen groot openingssalvo, geen refreinen die vanaf de eerste seconde in je hoofd blijven hangen en ook geen overdaad aan muzikale spierballentaal. Some Kind Of Pure State van The Dharma Chain is zo'n plaat. Het album neemt rustig de tijd en lijkt weinig interesse te hebben in haast. Dat klinkt misschien niet direct spannend, maar juist daarin schuilt wel een groot deel van de charme.

The Dharma Chain heeft een bijzonder verhaal. De band begon in het Australische Byron Bay, een plaats die vooral bekendstaat om stranden, surfers en een ontspannen levensstijl. Inmiddels woont de groep in Berlijn, een stad die bijna het tegenovergestelde uitstraalt. Wanneer ik naar Some Kind Of Pure State luister, heb ik soms het gevoel dat beide werelden op dit album samenkomen. De muziek klinkt warm en dromerig, maar tegelijkertijd ook koel en stedelijk.

Vanaf de eerste minuten wordt duidelijk dat sfeer belangrijker is dan snelheid. De gitaren zweven door de nummers zonder voortdurend op de voorgrond te willen staan. De ritmes zijn vaak strak maar nooit opdringerig. Daardoor ontstaat een geluid dat doet denken aan een nachtelijke autorit waarbij de bestemming eigenlijk minder belangrijk is dan de reis zelf.

Wat ik prettig vind aan deze plaat, is dat de band vertrouwen heeft in haar eigen muziek. Tegenwoordig lijken veel artiesten bang dat luisteraars hun aandacht verliezen. Daarom moet alles sneller, groter en harder. The Dharma Chain kiest juist de andere weg. De nummers mogen ademen. Ze krijgen ruimte om zich langzaam te ontwikkelen.

Dat levert soms verrassende momenten op. Regelmatig dacht ik dat een nummer zijn eindpunt had bereikt, waarna er toch weer een stukje melodie opdook of een extra gitaarpartij het geheel een andere richting gaf. Het is alsof je tijdens een wandeling denkt dat de weg ophoudt, maar achter de volgende bocht nog een mooi uitzicht blijkt te liggen.

De invloeden van shoegaze, psychedelische rock en postpunk zijn duidelijk hoorbaar. Toch voelt het album nergens als een verzameling geleende ideeën. The Dharma Chain gebruikt die stijlen als bouwstenen voor een eigen geluid. Dat is een prestatie op zich, want binnen deze genres wordt vaak veel naar het verleden gekeken. Deze band kijkt wel degelijk achterom, maar blijft tegelijkertijd vooruitlopen.

De zang past goed bij de muziek. Er wordt niet overdreven gezongen en er zijn geen grote theatrale uithalen. De stemmen bewegen als het ware tussen de instrumenten door. Soms staan de woorden centraal, soms zijn ze vooral onderdeel van de sfeer. Dat werkt verrassend goed.

Ook de productie verdient een compliment. Alles klinkt helder zonder klinisch te worden. De gitaren hebben voldoende ruimte, de ritmesectie houdt de boel stevig bij elkaar en de subtiele elektronische details zorgen voor extra diepte. Daardoor ontdek ik bij elke luisterbeurt weer kleine dingen die eerder waren ontsnapt.

Wat eveneens opvalt, is dat de band nergens geforceerd modern probeert te klinken. The Dharma Chain lijkt weinig belangstelling te hebben voor tijdelijke trends. Dat geeft de muziek een tijdloos karakter. Over vijf jaar zal dit album waarschijnlijk nog steeds hetzelfde klinken als nu, en dat is eigenlijk een compliment.

Natuurlijk vraagt deze plaat wel iets van de luisteraar. Wie op zoek is naar directe meezingers of korte energieke rocksongs zal misschien wat geduld moeten opbrengen. Maar wie bereid is zich een tijdje onder te dompelen in de sfeer van het album, ontdekt een verzameling nummers die steeds meer karakter krijgen.

Het knappe van Some Kind Of Pure State is dat de muziek tegelijkertijd vertrouwd en nieuw aanvoelt. Je hoort echo's van bekende stijlen, maar nergens krijg je het gevoel dat de band simpelweg anderen kopieert. The Dharma Chain klinkt als The Dharma Chain, en dat is tegenwoordig niet vanzelfsprekend.

Na meerdere luisterbeurten bleef vooral de samenhang hangen. Dit voelt niet als een verzameling losse nummers, maar als een geheel. De plaat heeft een eigen stemming die van begin tot eind overeind blijft. Dat maakt het album geschikt voor een rustige avond, een lange treinreis of simpelweg een moment waarop je even wilt ontsnappen aan de dagelijkse drukte.

Uiteindelijk is Some Kind Of Pure State geen album dat luid om aandacht vraagt. Het trekt je eerder langzaam naar zich toe. Juist daardoor blijft het hangen. The Dharma Chain levert hier een sterke, sfeervolle en verrassend volwassen plaat af. Geen revolutionair meesterwerk misschien, maar wel een album dat laat horen dat deze Australische band steeds beter wordt in het creëren van een eigen muzikale wereld. En dat is misschien wel waardevoller dan de zoveelste vluchtige hype.

WAARDERING: 7,6