Soms koop je een album omdat je iets nieuws wilt horen. Je verwacht nieuwe ideeën, nieuwe liedjes en misschien zelfs een nieuwe richting van een band. Maar soms kom je een plaat tegen die juist het tegenovergestelde doet. Een plaat die niet vooruit kijkt, maar achterom. Rewind van The Feelies is zo'n album.

Toen ik voor het eerst las dat het album alleen uit covers bestond, wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Covers zijn vaak een lastig verhaal. Sommige bands spelen een bekend nummer bijna noot voor noot na. Andere groepen veranderen alles totdat het oorspronkelijke lied nauwelijks meer herkenbaar is. The Feelies kiezen een middenweg. Ze behandelen de originele nummers met respect, maar geven ze tegelijkertijd een duidelijk eigen karakter. Dat maakt Rewind bijzonder.

Het album voelt een beetje alsof je bij een oude vriend op bezoek gaat. Je drinkt een kop koffie, kijkt door een stapel vergeelde platenhoezen en hoort verhalen over muziek die jarenlang belangrijk is geweest. Dat is eigenlijk precies wat The Feelies hier doen. Ze laten horen welke artiesten hen hebben gevormd. Niet met lange interviews of een boek vol herinneringen, maar gewoon met muziek.

De reis begint met Dancing Barefoot van Patti Smith. Het nummer klinkt warm, licht en levendig. Meteen hoor je die typische Feelies-gitaren. Ze bewegen voortdurend door elkaar heen zonder ooit druk of chaotisch te worden. Het klinkt alsof de band veel plezier had tijdens het opnemen. Dat gevoel blijft eigenlijk het hele album aanwezig.

Wat mij tijdens het luisteren vooral opviel, is dat The Feelies nooit proberen te laten zien hoe slim ze zijn. Ze willen geen muzikale kunstjes uithalen. Ze willen gewoon goede liedjes spelen. Misschien klinkt dat eenvoudig, maar juist daarin schuilt hun kracht. Veel recensenten merken op dat de groep al tientallen jaren dezelfde eerlijke benadering heeft. Geen opsmuk, geen overdaad, gewoon sterke nummers gespeeld door muzikanten die weten wat ze doen.

Halverwege de plaat krijg je een mooi beeld van de platenkast van de band. Neil Young komt voorbij. The Beatles komen zelfs twee keer langs. Daarna volgen Bob Dylan, The Doors, The Rolling Stones en The Modern Lovers. Dat zijn artiesten die bijna iedere rockliefhebber kent. Sommige recensenten vonden de keuze misschien iets te veilig, maar persoonlijk vind ik dat niet zo belangrijk. Het gaat hier niet om verrassingen. Het gaat om liefde voor muziek.

Vooral de Beatles-nummers vallen op. She Said She Said krijgt meer vaart dan het origineel. En Everybody's Got Something To Hide Except Me and My Monkey klinkt nog steeds heerlijk nerveus en energiek. Het nummer stond al op het debuutalbum Crazy Rhythms uit 1980 en heeft in al die jaren niets van zijn kracht verloren. Hier hoor je ook goed waarom zoveel latere indiebands door The Feelies zijn beïnvloed.

Een ander sterk punt van Rewind is dat de plaat verrassend samenhangend klinkt. Dat is eigenlijk best vreemd. De opnamen zijn gemaakt tussen ongeveer 1980 en 2016. Normaal gesproken hoor je zulke verschillen direct terug. Geluid verandert immers door de jaren heen. Toch voelt deze verzameling alsof alles tijdens dezelfde periode is opgenomen. Dat komt doordat The Feelies altijd trouw zijn gebleven aan hun eigen stijl. Hun muziek draait om ritme, subtiele spanning en gitaren die als tandwielen in elkaar grijpen.

Tijdens het luisteren moest ik denken aan een oude fotoverzameling. Elke foto komt uit een ander jaar. Op de ene foto heeft iemand nog donker haar. Op een andere foto zijn er wat rimpels bij gekomen. Maar je herkent steeds dezelfde persoon. Zo werkt Rewind ook. De nummers komen uit verschillende perioden, maar de identiteit van The Feelies blijft overal duidelijk aanwezig.

Tegen het einde van de plaat loopt de energie verder op. Paint It Black krijgt een stevige Feelies-behandeling en daarna volgen I Wanna Sleep In Your Arms en Sedan Delivery. Vooral dat laatste nummer voelt als een perfecte afsluiter. Het heeft snelheid, kracht en enthousiasme. Het klinkt alsof de band nog steeds met hetzelfde plezier speelt als veertig jaar geleden.

Wat ik misschien nog het meest waardeer aan Rewind is de bescheidenheid ervan. Dit album probeert niet belangrijk te zijn. Het probeert niet hip te zijn. Het wil geen trends volgen. In plaats daarvan hoor je een groep muzikanten die terugkijkt op een leven vol muziek en zegt: dit zijn de liedjes waar wij van houden.

Dat maakt Rewind uiteindelijk meer dan een verzameling covers. Het is een muzikale herinnering. Een liefdesbrief aan de artiesten die The Feelies hebben geïnspireerd. En tegelijk is het een herinnering aan waarom zoveel mensen al jaren van The Feelies houden. Hun muziek klinkt misschien rustig en bescheiden, maar onder de oppervlakte zit altijd energie, passie en vakmanschap.

Na een kleine dertig minuten is het album alweer voorbij. Toch blijft er iets hangen. Niet omdat de band grote emoties probeert op te roepen, maar juist omdat alles zo natuurlijk voelt. Alsof je een gezellige avond hebt doorgebracht met oude vrienden die hun favoriete platen hebben opgezet en daar mooie verhalen bij vertellen.

En wanneer de laatste noten van Sedan Delivery verdwijnen, krijg je bijna zin om de plaat meteen opnieuw op te zetten. Misschien is dat wel de grootste verdienste van Rewind. Het kijkt terug naar het verleden, maar maakt tegelijkertijd duidelijk dat goede muziek nooit echt oud wordt.

WAARDERING: 7,2