Soms kom ik een album tegen dat niet meteen alles weggeeft. DeeP van ZooN is daar een goed voorbeeld van. Vanaf de eerste keer luisteren merk ik dat dit geen plaat is die draait om snelle indrukken of pakkende refreinen. De muziek neemt rustig de tijd en vraagt aandacht. Juist daardoor groeit het album bij iedere luisterbeurt. Ik ontdek steeds nieuwe details in de gitaarpartijen, de sfeer en de opbouw van de nummers. Dat maakt DeeP voor mij een album dat ik graag nog eens opzet.

ZooN kiest duidelijk zijn eigen weg. De band mengt alternatieve rock met blues, psychedelische rock, americana en een vleugje grunge. Dat klinkt misschien als een ingewikkelde combinatie, maar in de praktijk voelt het heel natuurlijk aan. Geen enkel nummer lijkt geforceerd. Alles past bij elkaar en vormt één geheel. De sfeer is donker en soms mysterieus, maar nergens zwaar of vermoeiend. Er blijft genoeg ruimte over voor mooie melodieën en rustige momenten.

Wat mij direct opvalt, is het gitaarwerk van Ron van Herpen. Hij laat horen dat techniek niet het belangrijkste is. Natuurlijk kan hij uitstekend spelen, maar hij gebruikt zijn talent vooral om sfeer te maken. Zijn elektrische gitaar klinkt krachtig wanneer dat nodig is, terwijl de dobro juist zorgt voor een warm en bijna akoestisch geluid. Daardoor krijgt het album een heel eigen karakter. Veel moderne rockalbums klinken glad en strak, maar DeeP voelt juist organisch en levendig.

De productie helpt daar ook bij. Alle instrumenten krijgen voldoende ruimte en niets klinkt overdreven opgepoetst. Ik hoor steeds kleine details die ik eerder niet had opgemerkt. Dat maakt het album interessant om vaker te luisteren. Iedere keer valt er weer iets nieuws op.

De opening When Darkness Falls krijgt van mij een 7. Het nummer begint rustig en zet meteen de toon voor de rest van het album. De sfeer is donker, maar niet dreigend. De dobro trekt direct de aandacht en geeft het nummer een bijzonder geluid. Toch voelt deze opening vooral als een introductie. Het nummer maakt nieuwsgierig naar wat nog gaat komen, zonder direct alle kaarten op tafel te leggen.

Het titelnummer DeeP waardeer ik eveneens met een 7. Hier laat de band meer kracht horen. De gitaren worden steviger en de muziek krijgt meer energie. Toch blijft de sfeer centraal staan. Ik vind het prettig dat ZooN niet probeert om zo hard mogelijk te spelen. De muziek blijft gecontroleerd en melodieus. Misschien had het nummer nog iets meer spanning mogen opbouwen, maar het past uitstekend binnen het geheel van de plaat.

Met Down komt voor mij één van de eerste echte hoogtepunten. Dit nummer krijgt een 8. Hier hoor ik hoe goed ZooN verschillende stijlen weet te combineren. De bluesinvloeden zijn duidelijk aanwezig, terwijl de psychedelische gitaren voor extra diepte zorgen. Het nummer ontwikkelt zich rustig en blijft boeien. Vooral de instrumentale stukken maken indruk. Alles klopt zonder dat de band overdreven zijn best doet om indruk te maken.

Ook Wood krijgt van mij een 8. Dit nummer laat misschien nog wel beter horen hoe veelzijdig ZooN is. De muziek ademt rust, maar blijft tegelijkertijd spannend. De gitaren kleuren het nummer prachtig in en de zang sluit daar goed bij aan. Ik merk dat de band veel aandacht heeft besteed aan de opbouw. Geen enkele passage voelt overbodig. Het nummer groeit langzaam naar een mooi hoogtepunt en blijft daardoor lang hangen.

Daarna volgt Hide, dat ik beoordeel met een 7. Dit is een degelijk nummer dat goed aansluit bij de rest van het album. De grunge-invloeden zijn hier iets duidelijker hoorbaar. De zang past goed bij de donkere sfeer, al had ik het gevoel dat er nog iets meer emotionele kracht in had mogen zitten. Muzikaal blijft het niveau echter hoog en zorgen de gitaren opnieuw voor veel sfeer.

Breathing Space krijgt eveneens een 7. De titel zegt eigenlijk al veel. Dit nummer voelt als een moment van rust tussen de andere composities. De muziek is ingetogen en laat horen dat eenvoud soms sterker werkt dan drukke arrangementen. Ik waardeer dat ZooN niet bang is om gas terug te nemen. Toch behoort dit nummer voor mij niet tot de absolute hoogtepunten van de plaat. Daarvoor blijft het iets te bescheiden.

Het album eindigt met Strike, waarop Farida Lemouchi de zang verzorgt. Dit nummer krijgt van mij een 8 en vormt een prachtige afsluiting. Haar stem voegt echt iets toe aan de muziek. Ze brengt extra emotie en mysterie in het nummer, waardoor het slot nog meer impact krijgt. De rustige opbouw werkt uitstekend en laat het album op een indrukwekkende manier eindigen. Ik begrijp goed waarom veel luisteraars juist dit nummer als één van de beste van de plaat beschouwen.

Wat ik gedurende het hele album waardeer, is dat ZooN geen concessies doet. De band probeert nergens een hit te schrijven of de muziek toegankelijker te maken dan nodig is. Alles draait om sfeer en muzikaliteit. Dat maakt DeeP misschien minder geschikt voor luisteraars die houden van directe rocksongs met veel tempo. Zelf vind ik juist prettig dat de muziek de tijd neemt. Hierdoor krijgen de nummers meer diepgang en blijft het album interessant.

De zang van Fred van Bergen past goed bij deze stijl. Zijn donkere stem sluit mooi aan bij de muziek. Af en toe hoor ik dat hij niet helemaal dezelfde overtuigingskracht heeft als de instrumentale begeleiding, maar dat stoort mij nauwelijks. De muziek blijft altijd centraal staan en de zang ondersteunt die sfeer op een overtuigende manier.

Ook de afwisseling binnen het album vind ik geslaagd. Hoewel alle nummers duidelijk familie van elkaar zijn, klinkt geen enkel nummer hetzelfde. Blues, psychedelische rock, americana en alternatieve rock wisselen elkaar voortdurend af zonder dat de samenhang verloren gaat. Dat is knap gedaan. Veel bands die zoveel stijlen combineren, verliezen onderweg hun identiteit. ZooN houdt juist een heel herkenbaar eigen geluid vast.

Na meerdere luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat DeeP vooral een groeialbum is. De eerste keer luister ik vooral naar de sfeer. Daarna begin ik de details op te merken: een mooie gitaarlijn, een subtiele toetspartij of een slimme overgang tussen twee delen van een nummer. Dat maakt het album steeds waardevoller.

Mijn eindconclusie is dan ook duidelijk positief. DeeP is misschien geen album dat iedereen onmiddellijk zal aanspreken, maar voor liefhebbers van sfeervolle alternatieve rock is het een verborgen parel. Het sterke gitaarwerk, de verzorgde productie, de fraaie mix van stijlen en de rustige opbouw maken veel indruk. Met beoordelingen van 7, 7, 8, 8, 7, 7 en 8 levert ZooN voor mij een zeer constante plaat af, zonder zwakke momenten. De echte uitschieters zijn Down, Wood en het afsluitende Strike, maar eigenlijk draagt ieder nummer bij aan de bijzondere sfeer van het geheel. Daardoor blijf ik met plezier terugkomen naar DeeP, een album dat misschien bescheiden begint, maar uiteindelijk een blijvende indruk achterlaat.

WAARDERING: 7,4