De titel alleen al spreekt tot de verbeelding. Plotselinge harde geluiden in een hoofdstad. Ik zie daarbij een drukke stad voor me, waar trams piepen, fietsers zich een weg banen door het verkeer en mensen haastig langs elkaar lopen zonder elkaar echt te zien. Midden in die chaos klinkt ineens muziek die alles even stilzet. Dat gevoel roept dit album bij mij op. Niet omdat de muziek luid is, maar omdat zij juist ruimte maakt voor rust tussen alle geluiden van de dag.

Na hun sterke debuut Good Luck, See You Friday had Vanity Box iets te bewijzen. Een tweede album is vaak lastiger dan een eerste. De verrassing is verdwenen en de verwachtingen zijn hoger. Toch lijkt de band zich daar weinig van aan te trekken. In plaats van veilig voort te bouwen op het debuut kiest Vanity Box voor verdieping. De vertrouwde combinatie van shoegaze, indie, postrock en dromerige gitaarmuziek is gebleven, maar de composities voelen rijker en zelfverzekerder aan.

Vanaf de opening met Dacia wordt duidelijk dat de band meer durft. De gitaren klinken stevig, maar nooit log. De zang van Julia Bekker en Hugo Heinen wisselen elkaar op natuurlijke wijze af, waardoor het nummer voortdurend in beweging blijft. Het is een krachtige opening. Daarna volgt Auto Wow Attack, waarin een stuwend ritme wordt gecombineerd met melodieën die tegelijkertijd vertrouwd en verrassend klinken. Het is muziek die je niet alleen hoort, maar ook voelt.

De eerste echte glimlach verschijnt bij Make Hay. Niet voor niets werd dit nummer als vooruitgeschoven single gekozen. Het heeft iets lichts en optimistisch zonder oppervlakkig te worden. De melodie blijft gemakkelijk hangen en de gitaren krijgen alle ruimte om te schitteren. Ik kan me goed voorstellen dat juist dit nummer veel nieuwe luisteraars naar Vanity Box heeft getrokken. Het klinkt toegankelijk, maar verliest nergens zijn eigen karakter.

Daarna verandert de sfeer. Into the Light, Leland is een kort instrumentaal stuk dat bijna aanvoelt als een moment om even diep adem te halen. Geen overbodige noten, geen haast. Alleen een rustige overgang naar het hart van het album.

Dat hart wordt gevormd door Die Natur Macht Ihre Gesetze. Alleen de titel maakt al nieuwsgierig. Het nummer is opgedragen aan Norbert Bekker en krijgt daardoor een extra emotionele lading. Zonder sentimenteel te worden weet Vanity Box hier een sfeer neer te zetten die zowel melancholiek als hoopvol is. De langzaam opbouwende gitaren, de meerstemmige zang en de subtiele dynamiek maken dit voor mij tot een van de mooiste momenten van de plaat. Je hoort een band die niet bang is om emoties de ruimte te geven.

Met Keeping Score en Cyclopentane wordt het tempo weer iets opgevoerd. Toch blijft de muziek ademen. Vanity Box laat zien dat spanning niet alleen ontstaat door harder te spelen, maar juist door contrasten aan te brengen. Rustige passages krijgen extra betekenis doordat ze worden afgewisseld met stevige gitaaruitbarstingen. Dat spel met dynamiek maakt de plaat boeiend van begin tot eind.

De titeltrack Sudden Loud Sounds in a Capital City voelt bijna filmisch aan. Ik stel me een wandeling voor door een onbekende stad, waar achter iedere straathoek iets nieuws wacht. De muziek beweegt zich langzaam voort, terwijl de gitaren een muur van geluid bouwen zonder de melodie uit het oog te verliezen. Het nummer vat eigenlijk alles samen waar Vanity Box voor staat: dromerig, intelligent en toch verrassend toegankelijk.

De afsluiter (Three Hours of) Crane Song is misschien wel de meest beschouwende compositie van het album. Waar sommige bands kiezen voor een spectaculair einde, laat Vanity Box de muziek langzaam openbloeien. De spanning neemt geleidelijk toe, waardoor het album niet abrupt stopt maar als het ware langzaam uit beeld verdwijnt. Op de vinylversie kreeg dit nummer zelfs een extra elektronische bewerking van Simon Scott, de drummer van Slowdive, die opnieuw verantwoordelijk was voor de mastering van het album.

Wat ik vooral waardeer aan Sudden Loud Sounds in a Capital City is de volwassenheid van de band. De muzikanten lijken niemand iets te willen bewijzen. Ze volgen hun eigen koers en vertrouwen erop dat de luisteraar meegaat. Dat maakt de plaat tijdloos. Natuurlijk zijn invloeden van groepen als Slowdive, Yo La Tengo en andere alternatieve gitaarbands hoorbaar, maar Vanity Box gebruikt die inspiratie als vertrekpunt en niet als einddoel. Daardoor ontstaat een eigen geluid dat steeds herkenbaarder wordt.

Voor mij voelt dit album als een wandeling door Groningen (waar ik 12 jaar heb gewoond) op een rustige avond. De stad is hetzelfde als overdag, maar zodra de drukte verdwijnt zie je ineens de schoonheid van de straten, de gebouwen en de stilte ertussen. Zo werkt ook deze plaat. Achter de eerste indruk schuilt een wereld vol nuances. Vanity Box bevestigt daarmee dat het debuut geen toevalstreffer was, maar het begin van een band die stap voor stap een heel eigen plaats inneemt binnen de Nederlandse indierock. Dat maakt Sudden Loud Sounds in a Capital City niet alleen een sterke opvolger, maar vooral een album waar ik nog vaak naar terug zal keren.