Toen ik Consistency van Vikowski voor het eerst hoorde, had ik niet meteen het gevoel dat ik naar een album luisterde vol grote momenten of directe hoogtepunten. In plaats daarvan voelde het alsof ik langzaam een donkere wereld werd ingetrokken. Dat blijkt uiteindelijk ook precies de kracht van deze plaat te zijn. Vikowski probeert nergens opzichtig indruk te maken. De band kiest juist voor sfeer, controle en emotionele spanning die langzaam groeit. Nadeel daarvan is dat het album op mij wat vlak overkomt

De Italiaanse groep uit Milaan beweegt zich ergens tussen postpunk, darkwave en atmosferische alternatieve rock. Invloeden van Joy Division, The Cure en Interpol zijn duidelijk hoorbaar, maar ik vind niet dat Vikowski simpelweg oude muziek kopieert. De band gebruikt die bekende geluiden om moderne gevoelens van leegte, vervreemding en mentale uitputting neer te zetten. Daardoor klinkt Consistency tegelijk nostalgisch en eigentijds.

Wat ik meteen sterk, maar dus ook jammer vond, is hoe samenhangend het album klinkt. Eigenlijk doet de titel precies wat hij belooft. Vrijwel alle nummers bewegen zich in dezelfde melancholische sfeer van koude baslijnen, galmende gitaren en sobere drums. Het album voelt alsof je ’s nachts door lege straten loopt terwijl overal neonlichten weerspiegelen in nat asfalt. Dat filmische gevoel komt voortdurend terug.

De openingstrack “Warsaw” geef ik een 7. Het nummer zet direct de toon van de plaat neer. De zware bas en de monotone ritmes zorgen meteen voor een beklemmende sfeer. De verwijzing naar Joy Division ligt er vrij dik bovenop, want Warsaw was ooit de oorspronkelijke naam van die band. Toch stoorde mij dat niet echt. Vikowski gebruikt die invloed slim zonder volledig een kopie te worden. Het nummer klinkt koel en afstandelijk, maar dat past goed bij de rest van het album.

“Pollution” krijgt van mij ook een 7. Hier hoor ik goed hoe de band probeert de chaos van het moderne stadsleven te vertalen naar muziek. De gitaren klinken nerveus en onrustig, terwijl de ritmesectie strak en beheerst blijft. Dat contrast werkt sterk. Tegelijk merk ik hier ook een klein probleem van het album: sommige nummers blijven erg dicht bij dezelfde sfeer hangen. Daardoor vloeien tracks soms in elkaar over.

“Decay” waardeer ik eveneens met een 7. Dit nummer voelt tragisch en melancholisch, bijna alsof alles langzaam uit elkaar valt. De opbouw is rustig en gecontroleerd, iets wat eigenlijk op de hele plaat terugkomt. Vikowski kiest bijna nooit voor grote explosies of dramatische climaxen. Dat maakt het album soms emotioneel afstandelijk, maar tegelijk ook stijlvol en volwassen.

“Nightwalk”, ook een 7, vat misschien nog wel het beste samen waar Consistency over gaat. Alleen de titel roept al beelden op van nachtelijke wandelingen door verlaten straten. De muziek heeft iets mistigs en meditatiefs. Ik begrijp goed waarom sommige recensenten het album “filmisch” noemen. Veel nummers voelen minder als losse liedjes en meer als scènes uit een donkere arthousefilm.

Vanaf “Dedication” begon het album mij echt sterker te raken. Dit nummer krijgt van mij een 8 omdat het persoonlijker en warmer aanvoelt dan de eerdere tracks. Onder de donkere productie zit hier meer emotionele kwetsbaarheid verborgen. Dat geeft het nummer extra diepgang. Het laat ook goed horen dat Vikowski meer kan dan alleen sombere sfeer neerzetten.

“Transparency” krijgt eveneens een 8 en hoort voor mij bij de hoogtepunten van de plaat. Het nummer heeft iets ongemakkelijks zonder overdreven zwaar te worden. De tekst over volhouden en trouw blijven aan jezelf komt geloofwaardig over. Wat ik hier sterk vind, is dat Vikowski spanning oproept zonder theatrale middelen nodig te hebben. Alles blijft subtiel en beheerst.

“White Moon” krijgt van mij weer een 7. Het nummer past perfect binnen de sfeer van het album, maar springt er minder uit dan de sterkere tracks. Toch werkt het goed binnen het geheel. Dat is eigenlijk iets wat voor bijna alle nummers geldt: individueel zijn ze soms minder opvallend, maar samen vormen ze een overtuigende luisterervaring.

Het slotnummer “Summer Rain” geef ik een 8. Dit is voor mij een van de mooiste momenten van het album omdat de muziek hier iets warmer en hoopvoller klinkt. Waar eerdere nummers vaak koud en afstandelijk overkomen, zit hier meer melancholische schoonheid in. Het nummer voelt bijna troostend en werkt daardoor perfect als afsluiting.

Wat ik uiteindelijk het meest waardeer aan Consistency is dat Vikowski trouw blijft aan zijn eigen sfeer. De band probeert niet constant spannende wendingen of grote refreinen toe te voegen. Alles draait om kleine emotionele verschuivingen, subtiele spanning en een gevoel van eenzaamheid dat langzaam onder je huid kruipt. Daardoor vraagt het album wel geduld. Dit is geen plaat die je vluchtig opzet tijdens iets anders. Je moet er echt in meegaan.

Niet alles werkt perfect. Soms mis ik iets meer variatie of een paar grotere muzikale uitbarstingen. Sommige nummers liggen qua sfeer erg dicht bij elkaar. Toch vind ik dat uiteindelijk minder belangrijk dan de kracht van het geheel. Consistency is voor mij vooral een album dat je meeneemt naar een specifieke emotionele wereld. En juist daarin slaagt Vikowski goed.

WAARDERING: 7,4