Het Spaanse Hela maakt met A Reign To Conquer een album dat mij vooral raakt door sfeer en emotie. Dit is geen plaat die meteen alles openlegt of direct met enorme riffs om aandacht schreeuwt. In plaats daarvan kiest de band voor rust, opbouw en melancholie. Dat werkt verrassend goed. Terwijl veel moderne metalbands proberen om steeds harder, sneller of technischer te klinken, doet Hela juist het tegenovergestelde. De groep neemt de tijd en laat de muziek langzaam groeien. Daardoor voelt dit album soms bijna als een lange droom waarin zwaarte en schoonheid steeds door elkaar lopen.

Ik merk direct dat Hela sterk inzet op sfeer. De combinatie van melodische doom metal, gothic metal en atmosferische metal werkt hier erg goed samen. De muziek klinkt donker, maar tegelijk ook warm en emotioneel. Vooral de gitaren van Julián Velasco spelen daarin een grote rol. Zijn spel geeft kleur aan de nummers en voorkomt dat de lange speelduur vermoeiend wordt. Veel riffs klinken zwaar, maar tegelijk zwevend en melodisch. Daardoor krijgt het album af en toe zelfs een filmisch karakter.

De openingstrack “Vessel To Nowhere” zet meteen de juiste toon neer. Het nummer begint met mysterieuze gesproken stukken voordat de zware gitaren langzaam opbouwen. Ik hoor hier direct waar Hela goed in is: spanning creëren zonder haast te hebben. De muziek klinkt melancholisch, maar niet volledig hopeloos. Dat contrast maakt het nummer interessant. Vooral de combinatie van zware riffs en etherische zang werkt erg goed. Ik geef dit nummer een 8. Het is een sterke opener die direct duidelijk maakt dat sfeer belangrijker is dan snelheid.

Daarna volgt “The Infinite Tower”, misschien wel een van de meest sfeervolle nummers van het album. Hier hoor ik duidelijk de gothic invloeden van de band terug. De melodieën krijgen veel ruimte en de muziek voelt bijna hypnotiserend aan. De nieuwe zangeres Raquel Navarro speelt hier een belangrijke rol. Haar stem klinkt breekbaar en dromerig, alsof ze boven de muziek zweeft. Soms doet de sfeer mij denken aan oudere gothic-doombands zoals The Gathering, al geeft Hela daar wel een eigen draai aan. Ik geef ook dit nummer een 8, vooral vanwege de sterke opbouw en de prachtige gitaren.

“Crystal Bridge” klinkt iets steviger en directer dan de vorige nummers. De riffs hebben hier meer kracht en de drums duwen de muziek iets meer vooruit. Toch blijft de sfeer centraal staan. Vooral de gitaarmelodieën blijven hangen. Ik vind dit nummer goed, maar iets minder indrukwekkend dan de sterkste momenten van de plaat. Sommige stukken voelen iets bekender aan binnen het doomgenre. Daarom geef ik “Crystal Bridge” een 7.

Met “Emerald Mirror” levert Hela voor mij weer een van de hoogtepunten van het album af. Niet voor niets werd dit de eerste single van de plaat. Het nummer combineert zware doomriffs met een onheilspellende sfeer die constant spanning oproept. De productie klinkt hier ook erg sterk. Alles klinkt helder en ruimtelijk zonder dat de muziek haar zwaarte verliest. Vooral de melodische gitaren geven het nummer veel emotionele kracht. Ik begrijp goed waarom veel recensenten juist dit nummer noemen als een van de sterkste tracks van het album. Ook hier kom ik uit op een 8.

“Architect Of Disorder” is misschien wel het meest emotionele nummer van de plaat. De rustige passages en de zwaardere uitbarstingen wisselen elkaar mooi af. Raquel Navarro laat hier goed horen waarom haar komst belangrijk is voor het geluid van Hela. Haar zang geeft het nummer extra diepte en melancholie. Toch hoor ik ook waarom sommige recensenten haar stem soms wat te fragiel vinden. In bepaalde stukken mist haar zang net iets meer kracht. Dat haalt het nummer voor mij niet onderuit, maar zorgt er wel voor dat ik op een 7 uitkom.

De afsluiter “Nomad” brengt eigenlijk alle sterke punten van het album samen. Trage riffs, sfeervolle gitaren, emotionele zang en een gevoel van verlies en verlangen lopen hier mooi in elkaar over. Het nummer voelt bijna als een lange afsluitende reis door alles wat daarvoor kwam. Ik vind vooral de melancholische sfeer erg sterk. Hela laat hier horen dat de band uitstekend weet hoe je emotionele doommetal moet schrijven zonder overdreven dramatisch te worden. “Nomad” krijgt van mij een 8.

Wat ik vooral waardeer aan A Reign To Conquer is dat Hela nergens probeert om modern of trendy te klinken. Dit album voelt oprecht en zorgvuldig opgebouwd. De band kiest bewust voor sfeer, emotie en langzame ontwikkeling in plaats van snelle hooks of technische show. Daardoor vraagt de plaat wel geduld. Niet ieder nummer blijft direct hangen en soms kan de constante melancholie wat eentonig aanvoelen. Toch stoort mij dat minder dan bij veel andere doomalbums, juist omdat de sfeer zo sterk blijft.

Uiteindelijk vind ik A Reign To Conquer een mooi en sfeervol doom metal album dat langzaam onder de huid kruipt. Hela vernieuwt het genre misschien niet volledig, maar de band weet wel een sterke emotionele wereld neer te zetten. Vooral liefhebbers van atmosferische doom, gothic metal en melancholische muziek zullen hier veel moois in ontdekken.

WAARDERING: 7,7