Het album Seawater van Mostly Autumn is een vrij uitgebreid en ambitieus werk. Het is  een album dat typisch is voor de latere periode van de band: groots, emotioneel en met veel lange nummers.

Om te beginnen: Seawater verscheen eind februari 2025 en is het vijftiende studioalbum van de band. Het is de opvolger van Graveyard Star uit 2021, en daarmee zat er een relatief lange pauze van ongeveer vier jaar tussen de albums. Voor Mostly Autumn is dat best opvallend, want ze staan juist bekend als een productieve band.

Het album bevat tien nummers en duurt in totaal ruim 76 minuten. Dat is behoorlijk lang, en het past bij hun stijl: ze nemen de tijd om nummers op te bouwen. Wat meteen opvalt, is dat er meerdere lange tracks op staan, waaronder twee nummers van rond de negen minuten en een titeltrack van ongeveer negentien minuten. Dat zijn echte “epics”, zoals je die kent uit klassieke progrock.

De tracklist laat een mix zien van verschillende soorten nummers.. De opener “Let’s Take a Walk” begint vrij krachtig en zet meteen de toon met melodie en gitaarwerk. Daarna wisselt het album tussen rustige stukken, meer folky invloeden en stevige rockmomenten.

Wat ik interessant vind, is dat de muziek volgens veel recensies zowel vertrouwd als vernieuwend klinkt. Aan de ene kant blijft de band trouw aan hun bekende geluid: melodieuze gitaarlijnen, toetsenpartijen en zang van Bryan Josh en Olivia Sparnenn. Aan de andere kant hoor je ook nieuwe elementen, zoals lichte elektronische invloeden en meer variatie in de arrangementen.

Een belangrijk nummer op het album is “When We Ran”. Dit lied heeft een persoonlijke betekenis, omdat het teruggrijpt op eerdere thema’s van Bryan Josh, zoals het verlies van zijn vader. Daardoor krijgt het album een emotionele laag die vaker terugkomt in hun werk.

Het absolute hoogtepunt van het album is de titeltrack “Seawater”. Dit is een lang en complex nummer dat langzaam opbouwt van een rustige pianoballade naar een groots en intens geheel. De tekst gaat volgens interpretaties over een soort wereldwijde ramp, waarbij water (de zee) symbool staat voor vernietiging. Het nummer bevat veel tempowisselingen, verschillende zangpartijen en lange instrumentale stukken.

Qua sfeer is het album vooral emotioneel en meeslepend. Sommige nummers zijn vrij licht en melodieus, terwijl andere juist zwaar en dramatisch zijn. Die afwisseling maakt het album interessant om helemaal te luisteren, maar het vraagt ook wel aandacht. Het is geen muziek die je snel op de achtergrond zet.

Er zijn ook speciale versies van het album uitgebracht. Zo bestaat er een limited edition met een tweede schijf, waarop nog acht extra nummers staan. Die extra tracks zijn vaak experimenteler of anders van stijl, wat fans een breder beeld geeft van de band.

Als ik kijk naar hoe het album ontvangen is, dan zie ik dat recensenten het over het algemeen positief beoordelen. Het wordt gezien als een sterke toevoeging aan hun discografie, en sommige vinden het zelfs een van hun betere recente albums. Vooral de lange nummers en de emotionele diepgang worden vaak geprezen.

Samenvattend zie ik Seawater als een typisch Mostly Autumn-album, maar dan op een grotere schaal. Het combineert lange progrocknummers, persoonlijke thema’s en een mix van stijlen. Het is geen simpele plaat, maar juist eentje die je meerdere keren moet luisteren om alles goed te ontdekken. Voor fans van progressieve rock en sfeervolle muziek is dit een album dat veel te bieden heeft.

WAARDERING: 7,5