The March Violets is een van de bekendere namen uit de eerste golf van de Britse gothic- en postpunkscene. De groep werd eind 1981 opgericht in de stad Leeds, een plaats waar begin jaren tachtig veel invloedrijke alternatieve bands ontstonden. Hoewel de band vaak wordt ingedeeld bij gothic rock, is hun muziek breder dan dat. Ze combineren postpunk, donkere gitaarpartijen, sterke baslijnen en een drumcomputer met zowel mannelijke als vrouwelijke zang. Daardoor kregen ze al snel een eigen geluid dat goed herkenbaar was.

De oorspronkelijke bezetting bestond uit gitarist Tom Ashton, bassist Laurence "Loz" Elliot, zanger Simon "Detroit" Denbigh en zangeres Rosie Garland. Opvallend was dat de band geen vaste drummer gebruikte. In plaats daarvan speelde een drumcomputer, die de bijnaam "Dr. Rhythm" kreeg. Dat gaf hun muziek een strakke, mechanische sfeer die goed aansloot bij de donkere muziek uit die tijd.

The March Violets ontstond in dezelfde muziekscene als The Sisters of Mercy. De band had zelfs een directe band met die groep. Zanger Andrew Eldritch bracht de eerste EP van The March Violets uit op zijn eigen platenlabel Merciful Release. Hierdoor kreeg de groep al vroeg veel aandacht binnen de Britse undergroundscene. Hun eerste uitgaven, waaronder Religious as Hell en Grooving in Green, maakten meteen duidelijk dat ze een eigen stijl hadden ontwikkeld.

Vanaf 1983 bracht de band muziek uit via het eigen label Rebirth. In deze periode verschenen singles als Crow Baby, Snake Dance, Walk Into the Sun en Deep. Vooral Snake Dance groeide uit tot een echte klassieker binnen de gothic rock. De combinatie van hypnotiserende gitaarpartijen, een krachtige bas en de afwisseling tussen mannelijke en vrouwelijke zang zorgde ervoor dat het nummer nog altijd veel wordt gedraaid op gothfeesten en alternatieve evenementen. Verschillende singles bereikten de Britse Indie Chart en de verzamelplaat Natural History haalde zelfs de derde plaats in die hitlijst.

Tijdens hun eerste jaren veranderde de bezetting enkele keren. Zangeres Cleo Murray nam een deel van de zang over nadat Rosie Garland tijdelijk vertrok. Ook muzikaal veranderde de band langzaam. De donkere postpunk bleef aanwezig, maar sommige nummers kregen een toegankelijker en melodieuzer karakter. In 1986 tekende de groep bij een groter platenlabel en verscheen de single Turn to the Sky. Dat nummer was ook te horen in de Amerikaanse film Some Kind of Wonderful. Ondanks deze stap naar een groter publiek viel de band later datzelfde jaar uiteen.

Na het uiteenvallen gingen de leden ieder hun eigen weg. Tom Ashton werkte onder meer als producer en speelde een tijd bij Clan of Xymox. Simon Denbigh richtte later The Batfish Boys op. Rosie Garland ontwikkelde zich tot een succesvolle dichteres, schrijfster en performer. Ze publiceerde meerdere dichtbundels en romans en bouwde ook buiten de muziek een sterke reputatie op.

In 2007 kwam The March Violets voor een eenmalig reünieconcert weer bijeen. De reacties van het publiek waren zo enthousiast dat de band besloot verder te gaan. Door gezondheidsproblemen van Rosie Garland duurde het nog even voordat er weer regelmatig werd opgetreden, maar vanaf 2010 werd de groep opnieuw actief. Via crowdfunding verzamelden ze geld om eindelijk hun eerste echte studioalbum met volledig nieuw materiaal op te nemen. Dat leidde in 2013 tot Made Glorious, gevolgd door Mortality in 2015. Beide albums lieten horen dat de band trouw bleef aan haar donkere geluid, maar tegelijk eigentijdser klonk.

Na de terugkeer bleef The March Violets optreden in Europa en de Verenigde Staten. Ook verschenen uitgebreide heruitgaven van hun oudere werk, waaronder BBC-opnamen, live-opnamen en verzamelboxen. Daarmee kregen nieuwe generaties luisteraars de kans om hun muziek te ontdekken. In 2024 verscheen bovendien het studioalbum Crocodile Promises, het eerste nieuwe album in bijna tien jaar. De band liet hiermee zien dat zij nog steeds inspiratie heeft en niet alleen leeft van haar verleden.

De invloed van The March Violets op de gothic rock is groter dan hun commerciële succes doet vermoeden. Hun gebruik van twee zangers, een drumcomputer en sfeervolle gitaarlagen inspireerde veel latere bands binnen de gothic-, darkwave- en postpunkwereld. Vooral nummers als Snake Dance, Walk Into the Sun, Crow Baby, Grooving in Green en Deep worden nog altijd beschouwd als hoogtepunten uit de vroege Britse gothscene. Dankzij hun karakteristieke geluid en hun succesvolle terugkeer blijft The March Violets een gerespecteerde naam binnen de alternatieve rockmuziek.