Van de slaapkamer naar een eigen geluid

Espevik begon op jonge leeftijd met piano spelen. Later pakte ze de gitaar op en ontdekte ze dat ze met programma's als GarageBand ook zelf muziek kon opnemen. Haar eerste stappen zette ze dus niet in een dure studio, maar vooral thuis. Dat past goed bij het soort muziek dat ze maakt. Je hoort een persoonlijke aanpak, zonder dat het klinkt alsof alles zomaar even in elkaar is gezet.

In 2021 verschenen haar eerste officiële singles, waaronder Childish Fear en Out of My Way. Een klein onafhankelijk platenlabel ontdekte haar muziek nadat ze eerder demo's online had gezet. Dat gaf haar het vertrouwen om verder te gaan. In januari 2022 volgde de eerste ep, eenvoudigweg Yndling genoemd.

Ik vind het altijd een aardig idee dat muziek die aanvankelijk misschien alleen bedoeld was om zelf mee te experimenteren, uiteindelijk bij luisteraars in andere landen terechtkomt. Je begint thuis wat te prutsen met een gitaar en een computer, en voor je het weet luisteren mensen aan de andere kant van Europa naar jouw nummers. De moderne muziekwereld kent vreemde routes, maar soms werken ze verrassend goed.

Een mengeling van shoegaze en triphop

Wie Yndling probeert onder te brengen in één muziekgenre, heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt. Haar muziek beweegt tussen dreampop, shoegaze en triphop. Bij dreampop draait het vaak om sfeer en melodie, terwijl shoegaze bekendstaat om zijn volle, soms bijna overweldigende gitaargeluid. Triphop voegt daar trage beats en donkere elektronische klanken aan toe.

Espevik noemt onder meer Beach House, Cocteau Twins, Mazzy Star en Portishead als inspiratiebronnen. Dat zijn geen namen die je verwacht bij een feestje waar de polonaise wordt ingezet. Het zijn artiesten die de tijd nemen en die muziek maken waarin gevoel minstens zo belangrijk is als de melodie.

Toch is Yndling niet simpelweg een Noorse versie van een van deze groepen. Ze gebruikt herkenbare elementen, maar maakt er haar eigen geheel van. Haar zachte stem vormt een prettig contrast met de soms stevige gitaren. Ze hoeft niet hard te zingen om toch duidelijk aanwezig te zijn. Dat vind ik een van de aantrekkelijke kanten van haar muziek: ze begrijpt dat je niet altijd harder hoeft te roepen om gehoord te worden.

Daarbij helpt het dat ze haar muziek grotendeels zelf schrijft en de eerste versies van haar nummers thuis opneemt. Voor de verdere uitwerking werkt ze samen met Adrian Einestor Sandberg, die onder meer helpt met de arrangementen en gitaarpartijen. Zo blijft de persoonlijke basis behouden, terwijl de nummers muzikaal verder worden opgebouwd.

Ik vind dat een interessant onderwerp. Er zijn genoeg mensen die altijd klaarstaan voor anderen, maar ondertussen vergeten dat ze zelf ook weleens hulp of rust nodig hebben. De titel krijgt daardoor iets ironisch. Een artiest die muziek maakt om je op te vrolijken, vertelt tegelijkertijd over de moeite die het kost om voor anderen steeds de vrolijke noot te zijn.

Op Mood Booster staan de dromerige gitaren en de zachte zang centraal, maar onder dat vriendelijke oppervlak zit geregeld iets onrustigs. Dat maakt het album interessanter dan de titel op het eerste gezicht doet vermoeden.

Een donkerdere kant

In november 2025 verscheen haar tweede album, Time Time Time (I'm in the Palm of Your Hand). Daarop liet Yndling een donkerdere kant horen. Ze verdeelde het album in twee muzikale richtingen: het ene deel leunt sterker op shoegaze, terwijl het andere meer ruimte geeft aan triphop en elektronische invloeden.

Die keuze past bij een artiest die niet stil wil blijven staan. Espevik merkte tijdens het optreden dat ze juist veel plezier beleefde aan de donkerdere nummers. Ze kreeg bovendien steeds meer vertrouwen om met haar geluid te experimenteren. Het resultaat is muziek die soms steviger en minder gepolijst klinkt dan haar eerdere werk.

Ook de onderwerpen zijn persoonlijk. Het album gaat onder meer over de verschillende kanten van jezelf en over de manier waarop relaties veranderen. Het idee dat je op een dag alles wel op orde zult hebben, blijkt in de praktijk nogal optimistisch. Mensen veranderen, vriendschappen verschuiven en oude onzekerheden verdwijnen niet altijd vanzelf.

Dat levert geen vrolijke gebruiksaanwijzing voor het leven op, maar wel herkenbare muziek. Ik hoef niet bij ieder nummer precies te weten wat de zangeres heeft meegemaakt. Soms is het juist prettig wanneer een lied ruimte laat voor mijn eigen gedachten.

Van thuis opnemen naar het podium

Hoewel Yndling begon als een persoonlijk project in de slaapkamer, bleef de muziek niet achter de voordeur steken. Haar eerste optredens volgden in 2021. Later speelde ze op festivals, waaronder Eurosonic in Groningen en SXSW in de Verenigde Staten. Daarmee groeide haar publiek ook buiten Noorwegen.

Live spelen is bij deze muziek een uitdaging. Op een plaat kun je eindeloos werken aan lagen gitaren, stemmen en effecten. Op het podium moet dat allemaal samenkomen zonder dat de sfeer verloren gaat. Espevik heeft aangegeven dat optreden aanvankelijk best spannend was, maar dat meer concerten haar zelfvertrouwen hebben vergroot.

Bovendien blijkt de muziek op het podium soms steviger en energieker dan je op basis van de opnames zou verwachten. Dat vind ik een mooie gedachte. Bij rustige zang en zwevende gitaren denken mensen al snel aan een optreden waarbij iedereen stilletjes naar de vloer staart. Maar ook dromerige muziek mag best een beetje lawaai maken.

Een artiest om in de gaten te houden

Wat mij aan Yndling aanspreekt, is de combinatie van toegankelijkheid en experiment. Haar muziek is niet zo ingewikkeld dat je er eerst een handleiding bij nodig hebt, maar ze kiest ook niet voortdurend voor de gemakkelijkste weg. Ze bouwt verder aan een herkenbaar geluid en durft dat geluid tegelijk te veranderen.

Ik hoor invloeden uit de jaren negentig, maar geen poging om die periode simpelweg opnieuw tot leven te wekken. Yndling gebruikt die muzikale erfenis als vertrekpunt. De zachte zang, de brede gitaarpartijen en de donkere beats passen bij elkaar, zonder dat ieder nummer hetzelfde hoeft te klinken.

Misschien is dat uiteindelijk de kracht van Silje Espevik. Ze maakt muziek die je even uit de dagelijkse drukte haalt, zonder te doen alsof alle problemen daarmee verdwenen zijn. Je kunt er rustig bij wegdromen, maar je kunt ook aandachtig luisteren naar wat er onder de oppervlakte gebeurt.

En dat de naam Yndling zoiets als lieveling betekent, is eigenlijk best passend. Ze probeert niet met veel lawaai de aandacht op te eisen. Ze laat haar muziek het werk doen. Soms is dat meer dan genoeg.