Pablo's Eyes - The Light Was Sharp, Our Eyes Were Open (04-06-2024)
Pablo’s Eye is het muzikale project rond Axel Libeert, een Belgische muzikant en producer die al sinds de jaren tachtig zijn eigen weg volgt. De groep heeft door de jaren heen een behoorlijk eigen geluid ontwikkeld, waarin elektronische muziek, ambient, experimentele pop, jazz en wereldmuziek elkaar tegenkomen. Dat klinkt misschien als een nogal bont gezelschap, maar bij Pablo’s Eye voelt die combinatie heel vanzelfsprekend. Er wordt niet geprobeerd om een herkenbaar genre te bedienen. De muziek mag gewoon ontstaan en vervolgens haar eigen richting kiezen.
Met The Light Was Sharp, Our Eyes Were Open wordt die benadering voortgezet. Het album verscheen in 2024 en laat horen dat Libeert nog altijd plezier heeft in het zoeken naar bijzondere klanken en onverwachte combinaties. De titel vind ik trouwens mooi gekozen. Er zit iets in van een moment waarop je ineens scherper kijkt en dingen opmerkt die je eerder niet zag. Dat gevoel past wel bij deze muziek. Je moet soms even de tijd nemen om te ontdekken wat er allemaal gebeurt.
De plaat bestaat uit veertien korte en langere stukken en duurt ongeveer veertig minuten. De nummers lopen vrij natuurlijk in elkaar over. Dat geeft het album iets van een doorlopende film, waarbij je niet steeds het gevoel hebt dat er een nieuw hoofdstuk begint. Dat is geen toeval. De groep heeft een verhaal als uitgangspunt genomen dat doet denken aan de film L’Avventura van Michelangelo Antonioni. Een groep vrienden gaat varen en tijdens de tocht verdwijnt een vrouw. De zoektocht levert weinig op en langzaam keren de achterblijvers terug naar huis. Uiteindelijk blijven haar geliefde en haar beste vriendin over. Zij krijgen een verhouding, waardoor de verdwijning steeds meer naar de achtergrond verdwijnt. Een nogal ongemakkelijke geschiedenis, maar wel een mooie aanleiding voor een muzikaal avontuur.
Ik vind het prettig dat Pablo’s Eye dit verhaal niet letterlijk probeert na te vertellen. De muziek geeft vooral ruimte aan mijn eigen gedachten. De titels helpen daarbij. Breezes Were Polar Storms is een fraaie opening, waarna Stories Are What They Are en Red Light Returning voor mij tot de sterkere momenten behoren. Vooral die eerste drie nummers zorgen ervoor dat ik meteen in de sfeer van het album zit. Ze krijgen van mij alle drie een 8.
Daarna volgen The Adventure en The Mirror. Twee korte stukken die het geheel verder inkleuren. Ik vind ze zeker de moeite waard, maar ze blijven voor mij iets meer op de achtergrond. Een 7 is een prima waardering. Met Nadar, dat ruim vier minuten duurt, krijgt het album vervolgens wat meer ruimte. Het is een van de langere composities en vormt een prettig rustpunt voordat mijn favoriete gedeelte van de plaat begint.
The Dog Days Are Long Gone is voor mij een van de hoogtepunten. Het nummer heeft iets aantrekkelijks en blijft prettig hangen. Ook The Girls From Peoria kan op mijn waardering rekenen. De combinatie van de titel en de sfeer prikkelt mijn fantasie. Ik zie er gemakkelijk een scène bij uit een film die ik nooit heb gezien. Dat is misschien wel een van de leukste eigenschappen van deze muziek: ze laat voldoende ruimte om zelf beelden te bedenken. Beide nummers krijgen een 8.
Met The Deep Dark Days of September blijft de groep mijn aandacht vasthouden. Ook A Horn Heard Through Fog vind ik bijzonder geslaagd. De titels alleen al doen vermoeden dat er ergens een verhaal achter schuilgaat. Ik houd wel van die aanpak. Je hoeft niet alles uitgelegd te krijgen. Soms is een suggestie voldoende. Beide nummers beoordeel ik met een 8.
Locked Away en Leonora Hotel behoren eveneens tot mijn favorieten. Vooral de combinatie van die twee titels roept bij mij allerlei beelden op. Een afgesloten kamer, een hotel waar iets is voorgevallen en mensen die liever niet vertellen wat ze weten. Misschien maak ik het allemaal spannender dan de bedoeling is, maar dat mag bij een album als dit. Ook deze twee nummers krijgen van mij een 8.
Met Mysterious City en Sonar Vestapol loopt het album naar zijn einde. Ik vind ze allebei interessant, al zijn ze voor mij net iets minder overtuigend dan het voorafgaande gedeelte. Ze krijgen daarom een 7. Daarmee komt mijn beoordeling uit op een album waarop geen enkel nummer tegenvalt, maar waarop sommige composities duidelijk meer indruk maken dan andere.
Wat ik vooral waardeer, is dat Pablo’s Eye niet probeert om de luisteraar voortdurend bij de hand te nemen. De muziek is soms raadselachtig, dan weer verrassend toegankelijk en af en toe bijna filmisch. Er zitten invloeden in van ambient, elektronica, folk en experimentele pop, maar nergens krijg ik het idee dat de groep een bepaald genre probeert na te bootsen. De muziek heeft een eigen karakter.
Ook de samenwerking tussen de muzikanten verdient aandacht. Naast Axel Libeert zijn Marie Mandi, Luc Laret, Thierry Royo en Richard Skinner betrokken. Noor-e-Sehar Ali levert een bijdrage met stem en tekst op The Dog Days Are Long Gone, terwijl Ludwig Lepauw op fluit te horen is bij Mysterious City. De opnamen vonden plaats in Brussel.
Mijn conclusie
The Light Was Sharp, Our Eyes Were Open is voor mij een bijzonder aangename kennismaking met een groep die duidelijk haar eigen koers vaart. Het album vraagt geen haastige luisterbeurt, maar beloont juist een beetje aandacht. Ik vind het knap hoe Pablo’s Eye met relatief korte composities toch een samenhangend geheel weet te maken. De verhalende achtergrond geeft de muziek extra kleur, zonder dat ik voortdurend hoef te weten wat er precies gebeurt.
Met negen nummers die van mij een 8 krijgen en de overige vijf die een 7 verdienen, kan ik moeilijk anders dan positief zijn. Het is geen plaat die ik iedere dag opzet om even snel wat muziek te horen. Daarvoor vraagt ze net iets meer aandacht. Maar wanneer ik er rustig voor ga zitten, ontdek ik steeds weer iets aardigs.
En misschien is dat wel het mooiste compliment dat ik een album als dit kan geven: na afloop heb ik niet alleen naar muziek geluisterd, maar ook een beetje mijn eigen film gemaakt.
WAARDERING: 7,6