Toen Future Islands in januari 2024 het album People Who Aren’t There Anymore uitbracht, lag de lat behoorlijk hoog. De Amerikaanse groep had zich in de voorgaande tien jaar ontwikkeld van een geliefde cultband tot een vaste naam binnen de moderne synthpop. Toch voelt dit zevende studioalbum niet als een poging om groter of spectaculairder te klinken. Integendeel: het is misschien wel hun meest persoonlijke plaat tot nu toe.

Het album werd geschreven tussen 2020 en 2023, een periode waarin de wereld nog volop te maken had met de gevolgen van de coronapandemie. Voor zanger Samuel T. Herring viel die periode samen met het langzaam uiteenvallen van een langdurige relatie. Zijn partner woonde in Zweden en reisbeperkingen maakten het steeds moeilijker om elkaar te zien. Die afstand, zowel letterlijk als emotioneel, vormt het hart van veel nummers op deze plaat.

De titel People Who Aren’t There Anymore verwijst niet alleen naar een verloren geliefde. In verschillende interviews en recensies wordt ook gewezen op verdwenen vriendschappen, overleden dierbaren en het gevoel van isolatie dat veel mensen tijdens de pandemie ervoeren. Daardoor krijgt het album een bredere betekenis. Het gaat niet alleen over een relatiebreuk, maar over afscheid in het algemeen.

Muzikaal blijft Future Islands trouw aan het geluid dat de band groot heeft gemaakt. De combinatie van warme synthesizers, stevige ritmes en de opvallende stem van Samuel Herring is direct herkenbaar. Toch zijn er kleine verschillen met eerdere albums. Sommige recensenten merkten op dat de productie iets minder glad klinkt en dat gitaren een grotere rol spelen dan voorheen. Daardoor krijgt het album soms een wat organischer karakter.

De openingstrack King of Sweden zet meteen de toon. Het nummer combineert een energiek ritme met teksten over liefde, verlies en herinneringen. Daarna volgen nummers als The Tower, Deep in the Night en Say Goodbye, waarin verlangen, twijfel en verdriet steeds terugkeren. Toch klinkt de muziek zelden zwaar of somber. Dat is al jaren een van de bijzondere eigenschappen van Future Islands: zelfs wanneer de teksten verdrietig zijn, blijft er vaak iets hoopvols in de muziek aanwezig.

Een van de sterkste kanten van het album is de zang van Herring. Door de jaren heen is zijn stem voller en rijker geworden. Hij kan binnen enkele seconden overschakelen van een zachte, bijna breekbare toon naar een krachtige uithaal. Op deze plaat gebruikt hij die mogelijkheden volop. Daardoor krijgen zelfs eenvoudige regels vaak extra emotionele kracht. Verschillende recensenten wezen erop dat zijn stem tegenwoordig misschien wel het belangrijkste instrument van de band is geworden.

Hoewel het album overwegend positieve recensies kreeg, was niet iedereen even enthousiast. Sommige critici vonden dat Future Islands erg dicht bij hun vertrouwde formule blijft. Volgens hen bevat de plaat weinig echte verrassingen en borduurt de groep voort op ideeën die al eerder zijn gebruikt. Andere recensenten zagen dat juist als een voordeel. Zij vonden dat de band zijn eigen geluid verder verfijnt zonder zichzelf te verliezen.

Wat bijna iedereen wel eens lijkt te zijn, is dat de emotionele oprechtheid van het album moeilijk te negeren valt. De nummers voelen persoonlijk aan zonder sentimenteel te worden. De luisteraar krijgt het idee dat Herring niet alleen over een verloren relatie zingt, maar ook probeert te begrijpen hoe mensen omgaan met verandering en afscheid.

Met een speelduur van ongeveer 44 minuten is People Who Aren’t There Anymore geen grootse conceptplaat of experimenteel meesterwerk. Het is eerder een verzameling liedjes die samen een emotioneel verhaal vertellen. Sommige momenten zijn dansbaar, andere juist ingetogen. De rode draad blijft echter hetzelfde: de afwezigheid van mensen die ooit belangrijk waren.

Achteraf gezien voelt het album als een logische volgende stap in de carrière van Future Islands. De band verandert niet radicaal van koers, maar laat wel horen dat er nog steeds nieuwe gevoelens en verhalen schuilgaan achter het bekende geluid. Voor liefhebbers van de groep biedt de plaat veel van wat Future Islands al jaren sterk maakt: grote melodieën, oprechte emoties en de unieke stem van Samuel T. Herring. Voor nieuwe luisteraars vormt het een toegankelijke kennismaking met een band die al bijna twintig jaar haar eigen weg volgt.

WAARDERING: 7,6