Er zijn bands die jarenlang zoeken naar een eigen geluid. En er zijn bands waarbij het lijkt alsof alles vanzelf op zijn plaats valt. De Groningse formatie Vanity Box hoort eerder bij die tweede groep. Dat betekent niet dat het succes uit de lucht kwam vallen. Integendeel. Achter de band schuilt een groep muzikanten die al jarenlang actief is in de levendige muziekscene van Groningen. Pas toen hun wegen elkaar opnieuw kruisten, ontstond het idee om samen een nieuwe band te beginnen. Dat gebeurde begin 2023, na een gesprek in de kelderbar van poppodium Vera, een plek die voor veel Groningse muzikanten bijna als een tweede huiskamer voelt.

Ik stel me graag voor hoe zo'n gesprek is gegaan. Geen groot plan met eindeloze vergaderingen, maar een paar muzikanten die beseffen dat losse ideeën misschien sterker worden wanneer ze samenkomen. Bassiste Julia Bekker, gitaristen Hugo Heinen en Yorick Karseboom besloten hun stemmen en gitaren te combineren, terwijl drummer Sybolt Friso het ritme verzorgde. Alle vier hadden ze hun sporen al verdiend in andere bands, waardoor Vanity Box vanaf het begin klonk als een groep die elkaar al jaren kende.

Dat hoor je ook terug in hun muziek. Vanity Box hoeft niet te bewijzen dat de band technisch goed kan spelen. De kracht zit juist in de sfeer. Hun nummers beginnen vaak rustig, bijna dromerig, om daarna langzaam meer kleur en volume te krijgen. Het is muziek die niet voortdurend de aandacht opeist, maar je juist uitnodigt om even stil te staan. Dat doet denken aan alternatieve gitaarbands uit de jaren negentig, zonder dat het als een kopie klinkt. Invloeden van groepen als Yo La Tengo, Luna, Slowdive en Ride zijn duidelijk aanwezig, maar Vanity Box geeft er een eigen draai aan.

Wat mij aanspreekt, is dat de band geen haast lijkt te hebben. In een tijd waarin veel artiesten vooral korte, directe liedjes maken voor streamingdiensten, kiest Vanity Box voor muziek die langzaam groeit. Een gitaarlijn krijgt de ruimte, meerdere stemmen vullen elkaar aan en de melodieën blijven ongemerkt hangen. Pas wanneer een nummer is afgelopen, merk je hoeveel erin is gebeurd.

De eerste optredens bevestigden dat gevoel. Hoewel de band nog maar net bestond, stond zij al snel op podia in Noord-Nederland. Een uitverkochte show in Vera Downstage, optredens tijdens Noorderzon en WinSummerfest en een voorprogramma voor Cloud Café zorgden ervoor dat steeds meer muziekliefhebbers nieuwsgierig werden. Opvallend was dat veel bezoekers niet het idee hadden naar een beginnende band te kijken. De ervaring van de afzonderlijke bandleden zorgde voor een vanzelfsprekende uitstraling op het podium.

In 2024 dook Vanity Box de studio in met producer Harmen Ridderbos om het debuutalbum Good Luck, See You Friday op te nemen. Voor de mastering werd zelfs Simon Scott, drummer van Slowdive, ingeschakeld. Dat zegt iets over de muzikale richting die de band voor ogen had. Het album verscheen begin 2025 via Zeevonk Records en kreeg in de Nederlandse muziekpers een warme ontvangst. Recensenten prezen vooral de combinatie van dromerige gitaarpartijen, sterke melodieën en een geluid dat vertrouwd voelt zonder ouderwets te worden.

Bij de presentatie van het album in Vera bleek hoe snel Vanity Box was gegroeid. Waar de band een jaar eerder nog voorzichtig de eerste stappen zette, stond nu een zelfverzekerde groep op het podium. Natuurlijk waren er nog kleine onvolkomenheden, maar juist dat gaf het optreden iets menselijks. De muziek leefde en ademde. Volgens verschillende bezoekers voelde het alsof Groningen er een nieuwe vaste waarde bij had gekregen.

Misschien is dat wel het mooiste aan Vanity Box. De band probeert niet de luidste of opvallendste van Nederland te zijn. Ze kiest voor liedjes die langzaam binnenkomen en zich pas na meerdere luisterbeurten volledig prijsgeven. Dat vraagt wat geduld van de luisteraar, maar levert ook iets op. De muziek blijft zich ontwikkelen, zelfs wanneer het nummer al lang is afgelopen.

Vanity Box laat bovendien zien hoe belangrijk een lokale muziekscene kan zijn. Zonder plekken als Vera, zonder muzikanten die elkaar steeds weer tegenkomen en zonder een publiek dat nieuwsgierig blijft naar nieuw talent, was deze band misschien nooit ontstaan. Groningen heeft al veel bijzondere artiesten voortgebracht, en Vanity Box lijkt daar een nieuw hoofdstuk aan toe te voegen.

Ik zie de band daarom niet alleen als een veelbelovende indieformatie, maar ook als een voorbeeld van wat samenwerking kan opleveren. Vier muzikanten met verschillende achtergronden vonden elkaar op het juiste moment en maakten muziek die zowel vertrouwd als fris klinkt. Soms ontstaan de mooiste verhalen niet door een groot masterplan, maar gewoon door een goed gesprek in een kelderbar. Dat maakt Vanity Box misschien wel net zo sympathiek als de muziek die de band maakt.

Albums: