Toen ik dit album voor het eerst streamde, wist ik niet goed wat ik kon verwachten. Het was tenslotte tien jaar geleden dat Blueneck een nieuw studioalbum had uitgebracht. Tien jaar is een lange tijd. Veel bands veranderen in zo'n periode compleet of houden er zelfs mee op. Blueneck deed geen van beide. De band nam gewoon de tijd en kwam uiteindelijk met een album dat voor mij vertrouwd klinkt, maar tegelijk ook fris en nieuw aanvoelt.

Het eerste nummer, Mouth Of The Snake, verraste mij wel. Het heeft een ritme dat bijna dansbaar is. Dat verwacht ik niet direct van Blueneck. Toch hoor ik meteen dat het dezelfde band is die ik al jaren volg. De donkere zang en de mysterieuze sfeer zijn gebleven. Tegelijk moet ik eerlijk zeggen dat dit niet mijn favoriete nummer van het album is. Als opener werkt het goed, maar later op de plaat hoor ik sterkere nummers.

Wat mij vooral opvalt tijdens het luisteren, is de rust. De muziek neemt de tijd. Niets wordt geforceerd. Eerst hoor ik een eenvoudig ritme, daarna een gitaar, vervolgens wat elektronische geluiden en langzaam valt alles op zijn plaats. Dat vind ik een van de grote kwaliteiten van Blueneck. De band vertrouwt erop dat de luisteraar geduld heeft.

Bij Fragments en Return To Cadiz merk ik waarom ik steeds terugkeer naar dit album. Er gebeurt veel, maar het klinkt nooit druk. Elke keer dat ik luister, ontdek ik weer iets nieuws. Soms is het een klein geluid op de achtergrond. Soms een gitaarpartij die mij eerder niet was opgevallen. Dat maakt de muziek voor mij interessant. Het album geeft niet alles meteen prijs.

Van alle nummers maakt Goliath misschien wel de meeste indruk op mij. Het begint rustig, maar bouwt langzaam spanning op. Ik merk dat ik automatisch beter ga luisteren zodra het nummer begint. Het heeft iets meeslepends. Voor mij is dit een van de hoogtepunten van het album.

Dat geldt ook voor het titelnummer Moonlighting. De baslijn blijft hangen en de opbouw voelt precies goed. Dit is zo'n nummer dat na afloop nog lang door mijn hoofd blijft spelen. Niet omdat het een groot refrein heeft, maar juist omdat de sfeer zo sterk is.

Wat ik misschien nog wel mooier vind, is dat het album niet alleen somber klinkt. Blueneck heeft altijd een melancholische kant gehad en die hoor ik hier ook terug. Toch hoor ik meer licht dan vroeger. Meer hoop. Vooral in Did You See The Sunrise? hoor ik dat. De titel alleen al geeft dat gevoel. Alsof er na een lange nacht eindelijk weer daglicht verschijnt.

Toch behoort dat nummer niet tot mijn persoonlijke favorieten. Hetzelfde geldt voor Send No Flowers. Beide nummers passen goed binnen het geheel en sluiten het verhaal van het album mooi af, maar muzikaal raken ze mij iets minder dan bijvoorbeeld Goliath of het titelnummer. Dat is natuurlijk een kwestie van smaak.

Als ik lees hoeveel problemen de band tijdens het maken van dit album heeft meegemaakt, luister ik er anders naar. De coronaperiode zorgde voor vertraging en daarnaast kreeg Duncan Attwood te maken met ernstige gezondheidsproblemen. Wanneer ik dat weet, hoor ik meer dan alleen muziek. Dan hoor ik ook doorzettingsvermogen. Het maakt het album voor mij persoonlijk sterker.

De zang van Duncan Attwood speelt daarin een belangrijke rol. Zijn stem is niet perfect gladgestreken en juist dat waardeer ik. Hij klinkt menselijk. Soms kwetsbaar, soms sterk. Ik geloof wat hij zingt. Dat gevoel heb ik niet bij iedere zanger.

Na meerdere luisterbeurten ben ik Moonlighting steeds meer gaan waarderen. Het is geen album dat mij direct omver blies. De eerste keer luisteren was vooral aangenaam. Maar daarna begon het album te groeien. En dat doet het eigenlijk nog steeds. Hoe vaker ik luister, hoe meer details ik hoor en hoe meer waardering ik krijg voor de manier waarop alles in elkaar zit.

Voor mij laat Moonlighting zien waarom Blueneck zo'n bijzondere band blijft. De groep volgt geen trends en probeert niemand te imponeren met technische kunstjes. In plaats daarvan maakt Blueneck muziek met sfeer, gevoel en geduld. Dat spreekt mij aan.

Na tien jaar wachten heeft de band wat mij betreft een album gemaakt dat de wachttijd meer dan waard is geweest. Het is misschien geen plaat die iedereen direct zal begrijpen, maar voor mij is het een album dat steeds mooier wordt. Juist daarom blijf ik ernaar terugkeren. En dat vind ik uiteindelijk het grootste compliment dat ik een album kan geven.

WAARDERING: 7,6