Sommige bands vallen meteen op door hun naam. Automatic is zo'n naam die eenvoudig klinkt, maar nieuwsgierig maakt. Ik verwachtte eerst een groep die vooral op techniek of elektronische muziek zou leunen. Dat blijkt maar een deel van het verhaal te zijn. Achter de naam schuilt een trio uit Los Angeles dat sinds 2017 stap voor stap een eigen plaats heeft gevonden binnen de moderne postpunk.

Het verhaal begint in de levendige DIY-muziekscene van Los Angeles. Daar leerden toetseniste en zangeres Izzy Glaudini, bassiste Halle Saxon en drumster Lola Dompé elkaar kennen. Ze kwamen niet bijeen via een talentenjacht of een platenmaatschappij, maar simpelweg omdat ze dezelfde liefde deelden voor eigenzinnige muziek. Ze begonnen samen te repeteren en ontdekten al snel dat hun verschillende achtergronden verrassend goed bij elkaar pasten. Volgens de band zelf ontstond hun geluid vrijwel vanzelf tijdens die eerste gezamenlijke sessies.

Een leuk detail is dat de naam Automatic afkomstig is van een nummer van de Amerikaanse band The Go-Go's. Dat is misschien niet de eerste groep waar je aan denkt wanneer je de koele, strakke muziek van Automatic hoort, maar het laat zien dat inspiratie soms uit onverwachte hoek komt. De drie muzikanten kijken bovendien niet alleen naar postpunk, maar ook naar minimalistische new wave, krautrock en kunstzinnige rock uit de jaren zeventig en tachtig.

Wat mij aanspreekt, is dat Automatic niet probeert zoveel mogelijk noten te spelen. Hun muziek draait juist om ruimte. De bas legt vaak een hypnotiserend patroon neer, de drums blijven strak en bijna mechanisch, terwijl de synthesizer kleur toevoegt zonder alles dicht te smeren. Daardoor ontstaat een geluid dat koel en beheerst klinkt, maar toch spanning oproept. Het is muziek die je niet overdondert, maar langzaam naar zich toe trekt.

In 2019 verscheen hun debuutalbum Signal. Daarmee maakten ze direct duidelijk waar ze voor stonden. Na het debuut bleef de band niet stilstaan. In 2022 volgde Excess, waarop de groep iets meer kleur en melodie toevoegde zo lees ik, zonder het minimalistische karakter kwijt te raken. .

Een aardige anekdote is dat drumster Lola Dompé de dochter is van Kevin Haskins, de drummer van de invloedrijke Britse band Bauhaus. Je zou kunnen denken dat haar muzikale pad daardoor al vastlag, maar Automatic klinkt helemaal niet als een voortzetting van Bauhaus. Natuurlijk zijn er raakvlakken in sfeer en ritme, maar het trio heeft duidelijk een eigen identiteit opgebouwd.

Wat ik ook mooi vind aan hun verhaal, is dat succes niet van de ene op de andere dag kwam. Eerst bouwden ze een naam op in kleine clubs in Los Angeles. Pas daarna tekenden ze bij het onafhankelijke label Stones Throw, dat vooral bekendstaat om artiesten die hun eigen weg durven te volgen. Dat lijkt uitstekend bij Automatic te passen. De band oogt niet als een groep die achter hypes aanloopt. Ze kiezen liever voor een herkenbare stijl die langzaam groeit.

In 2025 verscheen hun derde album, Is It Now?. Daarmee laat Automatic zien dat het geen kortstondig project is, maar een band die zich blijft ontwikkelen. De basis is nog steeds dezelfde: sobere arrangementen, sterke ritmes en een licht afstandelijke zang. Toch hoor je dat de groep steeds meer vertrouwen heeft gekregen in het schrijven van pakkende nummers.

Voor mij is Automatic een band die bewijst dat eenvoud heel krachtig kan zijn. Je hoeft niet altijd uit te pakken met virtuoze solo's of ingewikkelde composities om indruk te maken. Soms is een strakke baslijn, een sobere drumbeat en een goed gekozen synthesizerklank al genoeg om een eigen wereld te creëren.

Voor iemand die Automatic nog niet kent, lijkt dit mij een mooie ontdekking. Het is een band die misschien niet direct de grootste zalen vult, maar wel een trouwe schare liefhebbers weet te verzamelen. En misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste manier om als band te groeien.

Albums: