Bleary Eyed is zo'n band die je niet meteen tegenkomt wanneer je een lijst maakt van de grootste Amerikaanse alternatieve groepen. Toch is dat juist een deel van de charme van Bleary Eyed. De band voelt meer als een geheim dat van liefhebber naar liefhebber wordt doorgegeven.

De groep komt dus uit de Verenigde Staten en beweegt zich ergens tussen shoegaze, dreampop en alternatieve rock. Dat klinkt misschien als een verzameling etiketten, maar wie naar hun muziek luistert merkt vooral een bepaald gevoel op. Hun nummers lijken vaak te zweven. Gitaren vormen een muur van geluid zonder agressief te worden, terwijl de zang eerder onderdeel wordt van het geheel dan dat die op de voorgrond staat.

Toen ik Bleary Eyed voor het eerst hoorde kwamen er direct allerlei herinneringen naar boven. Niet omdat de muziek ouderwets klinkt, maar omdat er iets nostalgisch in zit. Alsof de band voortdurend zoekt naar herinneringen die net buiten bereik liggen. Dat is een eigenschap die veel goede shoegazebands hebben. Ze vertellen niet alles rechtstreeks. Ze laten ruimte voor de luisteraar.

De naam Bleary Eyed past daar eigenlijk verrassend goed bij. Letterlijk betekent het zoiets als "slaperige ogen" of "wazige blik". Dat roept beelden op van lange nachten, vroege ochtenden en momenten waarop de wereld nog niet helemaal scherp is. Precies in dat schemergebied lijkt de muziek van de band zich thuis te voelen.

Wat Bleary Eyed interessant maakt, is dat ze niet simpelweg proberen om helden uit de jaren negentig na te doen. Natuurlijk hoor je invloeden van klassieke shoegaze en alternatieve rock terug. Dat is bijna onvermijdelijk binnen het genre. Maar tegelijkertijd klinkt de groep modern genoeg om niet als een nostalgisch project over te komen. Ze gebruiken bekende ingrediënten, maar koken er hun eigen maaltijd mee.

Dat doet me denken aan een café dat ik ooit bezocht tijdens een vakantie. Op het menu stonden gerechten die ik al tientallen keren had gezien. Toch smaakte alles anders omdat de kok er zijn eigen draai aan gaf. Bleary Eyed werkt op een vergelijkbare manier. De bouwstenen zijn herkenbaar, maar het eindresultaat heeft een eigen karakter.

Een ander sterk punt van de band is de sfeer. Veel groepen kunnen een mooi refrein schrijven. Minder bands slagen erin om een complete wereld op te bouwen binnen een nummer. Bij Bleary Eyed voelt het vaak alsof je een landschap binnenstapt. De gitaren fungeren als wolken, de ritmesectie als de grond onder je voeten en de zang zweeft daar ergens tussenin.

Toch wordt het nooit alleen maar dromerig. Onder de oppervlakte zit vaak een flinke dosis energie. Dat zorgt ervoor dat de muziek niet wegdrijft als achtergrondgeluid. Er blijft altijd iets gebeuren. Een onverwachte gitaarlijn, een ritmische versnelling of een melodie die ineens blijft hangen.

Misschien is dat wel de grootste kracht van Bleary Eyed. Ze combineren tegenstellingen. Hun muziek klinkt tegelijk groot en intiem, luid en zacht, melancholisch en hoopvol. Dat is moeilijker dan het lijkt. Veel bands kiezen één richting. Bleary Eyed durft meerdere emoties naast elkaar te laten bestaan.

In een tijd waarin muziek vaak binnen enkele seconden moet overtuigen, voelt zo'n aanpak bijna ouderwets. Hun nummers vragen soms om aandacht en geduld. Maar juist daardoor blijven ze hangen. Niet als een reclameslogan die je na een uur alweer vergeten bent, maar als een gesprek dat nog dagen door je hoofd blijft spoken.

Bleary Eyed laat zien dat er binnen de Amerikaanse alternatieve muziekscene nog steeds ruimte is voor bands die hun eigen pad volgen. Dat maakt de groep misschien niet de luidste stem in de kamer. Maar soms is dat ook helemaal niet nodig. Soms is de interessantste persoon op een feestje juist degene die niet voortdurend aan het woord is.

Zo voelt Bleary Eyed ook: een band die niet direct alle schijnwerpers opeist, maar die beloont wie bereid is even te blijven luisteren. En vaak zijn dat precies de artiesten die uiteindelijk het langst blijven hangen. 

Albums: