De Mexicaanse artiest Phendrana is een relatief jonge maar opvallende naam binnen de moderne metalwereld. Ik zie het vooral als een project dat zich beweegt in de hoek van atmosferische en progressieve black metal, met veel nadruk op emotie en experiment. De artiest komt uit Mexico City en werd officieel gevormd rond 2016, al gaat de oorsprong iets verder terug.

De artiest Phendrana is grotendeels een eenmansproject. De centrale figuur is de multi-instrumentalist Anuar Salum. Hij schrijft vrijwel alle muziek, bespeelt meerdere instrumenten (zoals gitaar, bas, piano en keyboards) en verzorgt ook de zang. Dit maakt het project heel persoonlijk: de muziek voelt vaak als een directe uitdrukking van zijn innerlijke wereld.

De stijl van Phendrana is niet eenvoudig in één hokje te stoppen. Meestal wordt het omschreven als atmosferische of progressieve post-black metal. Dat betekent dat het ruige, donkere geluid van black metal wordt gecombineerd met melodische en soms zelfs rustige passages. Invloeden uit progressieve rock, klassieke muziek en zelfs jazz komen ook terug. Hierdoor ontstaat een mix van harde gitaren, intense drums en juist hele breekbare stukken met piano of akoestische gitaar.

Thematisch richt de muziek zich sterk op introspectie en existentiële onderwerpen. Denk aan thema’s als depressie, zelfreflectie en de zoektocht naar betekenis. Dat hoor je ook terug in de sfeer: de muziek kan zwaar en melancholisch zijn, maar tegelijkertijd ook mooi en dromerig. Het contrast tussen agressie en rust is een belangrijk onderdeel van hun geluid.

Phendrana begon eigenlijk onder een andere naam: Pakistuf. Rond 2016 werd de naam veranderd en kreeg het project een duidelijkere richting. In de jaren daarna groeide het uit tot een serieuzer project met releases en samenwerkingen met andere muzikanten.

Een belangrijk album in hun carrière is Sanctum: Sic Transit Gloria Mundi uit 2018. Dit was hun eerste volledige album en zette meteen de toon: lange composities, veel sfeer en een sterke focus op emotie. Daarna bleef het een tijdje stil, maar in 2026 kwam er een nieuwe belangrijke release: Cathexis.

Dat album laat goed zien hoe Phendrana zich heeft ontwikkeld. De muziek is nog rijker en complexer geworden, met meer invloeden uit bijvoorbeeld progrock uit de jaren ’70 en klassieke muziek. Ook werken er gastmuzikanten mee, zoals drummers en zangers uit andere bands, wat zorgt voor meer variatie. De composities zijn vaak lang en opgebouwd uit meerdere delen, waardoor het bijna voelt alsof je naar een soort muzikale reis luistert.

Een nummer als “Sentience” laat dat goed horen. Daarin wisselen zware stukken met blastbeats en schreeuwzang zich af met rustige passages en heldere zang. Het resultaat is een dynamisch geheel dat constant verandert en de luisteraar blijft verrassen.

Wat ik interessant vind aan Phendrana is dat ze niet puur focussen op agressie, zoals veel black metalbands doen. In plaats daarvan proberen ze juist contrast te creëren. Rustige stukken met piano of akoestische gitaar geven ruimte om de muziek te laten ademen, voordat het weer omslaat in intensere delen. Dat maakt hun muziek toegankelijker voor mensen die normaal niet zo snel naar extreme metal luisteren.

Live is het project iets minder actief, maar er zijn wel optredens en zelfs kleine tours geweest in Mexico. Daarbij wordt Salum ondersteund door andere muzikanten op drums en bas.

Alles bij elkaar zie ik Phendrana als een nicheband met een duidelijke artistieke visie. Ze zitten niet in de mainstream, maar binnen hun genre worden ze wel gewaardeerd vanwege hun ambitie en emotionele diepgang. Vooral fans van bands die experimenteren met metal en sfeer zullen hier veel in kunnen vinden.

Kort samengevat: Phendrana is een Mexicaans project dat heavy muziek combineert met gevoel en complexiteit. Het draait minder om snelheid of agressie alleen, en meer om het neerzetten van een intense, bijna filmische luisterervaring.

Albums: