Het album Blanket is in veel opzichten een belangrijke stap voor het project van Sabrina Nichols. Als ik verschillende bronnen samenbreng, krijg ik het beeld van een plaat die zowel persoonlijk als muzikaal duidelijk verder gaat dan eerder werk, maar wel trouw blijft aan de typische lo-fi en indie sfeer van Shep Treasure.

Om te beginnen wat basisinformatie: Blanket verscheen op 6 februari 2026 en bevat 9 nummers met een totale speelduur van ongeveer 44 minuten. Het is daarmee een volwaardig studioalbum en volgt op het eerdere album 500 Dead or Alive uit 2023. Qua genre wordt het meestal geplaatst binnen indie rock, maar met duidelijke invloeden van slowcore, folk en lo-fi pop.

Wat mij meteen opvalt, is hoe het album is gemaakt. Net als bij eerdere releases heeft Sabrina Nichols bijna alles zelf gedaan: schrijven, opnemen en mixen. Dit gebeurde grotendeels in een huiselijke omgeving, namelijk een kelderstudio. Dat geeft de muziek een intiem en eerlijk karakter. Tegelijk werkte ze samen met James Keegan (haar partner en muzikale collaborator), die ook invloed heeft op het geluid.

De sfeer van Blanket wordt vaak omschreven als dromerig en gelaagd. Waar eerdere muziek van Shep Treasure nog meer richting eenvoudige “bedroom pop” ging, klinkt dit album voller en rijker. Er wordt gebruikgemaakt van fuzzy gitaren, langzame opbouw en etherische zang. Het resultaat is muziek die tegelijk klein en groot aanvoelt: intiem door de opname, maar ruim en bijna filmisch door de arrangementen.

Als ik naar de nummers kijk, zie ik dat het album een vrij rustige, geleidelijke opbouw heeft. De opener “Dove” zet meteen de toon met een traag begin dat zich langzaam ontwikkelt. Daarna volgen nummers zoals “Fired and Expelled”, een van de singles, waarin een iets speelser en directer geluid te horen is. Dat nummer gaat inhoudelijk over ontsnappen aan de sleur van werk en het dagelijkse leven, maar wel op een licht ironische manier.

Een ander belangrijk nummer is “Omnipotent”, dat vrij lang duurt en een soort hypnotiserende opbouw heeft. Hier hoor je goed hoe Nichols speelt met herhaling en sfeer om een bijna trance-achtig effect te creëren. Aan de andere kant zijn er ook meer toegankelijke tracks zoals “Scarecrow Blue Bow”, die iets meer richting indie pop gaan en melodieuzer zijn.

Interessant is dat veel songtitels verwijzen naar natuur of omgeving. Dat past bij de sfeer van het album, dat vaak wordt vergeleken met een winterlandschap: rustig, een beetje melancholisch en soms zelfs ijzig. Tegelijk zit er ook iets mysterieus in, bijvoorbeeld in de teksten rond macht en controle (“If I want it, then it’s mine” in het titelnummer).

De afsluiter, het nummer “Blanket”, is meteen ook het langste nummer en vormt een soort samenvatting van het album. Het is vrij minimalistisch opgebouwd, met veel ruimte en sfeer, en voelt bijna als een ambient stuk. Dat soort lange, langzaam ontwikkelende tracks komen vaker voor op de plaat en geven het geheel een dromerige flow.

Qua productie is het opvallend dat het album ondanks de DIY-aanpak toch behoorlijk doordacht klinkt. De mastering werd gedaan in een professionele studio, wat helpt om de balans tussen rauwheid en helderheid te bewaren. Daardoor klinkt het niet rommelig, maar juist bewust “losjes”.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Blanket als een album dat draait om contrasten. Het is zacht maar ook intens, eenvoudig maar toch gelaagd, en persoonlijk maar tegelijkertijd breed in sfeer. Het voelt een beetje alsof je naar een soort geluidslandschap luistert in plaats van alleen losse liedjes.

Kort gezegd: Blanket laat horen dat Shep Treasure gegroeid is. Het is minder puur lo-fi dan vroeger en meer een volwassen indieplaat met invloeden uit slowcore en folk. Voor mij is het vooral een album dat je niet vluchtig moet luisteren, maar juist rustig moet laten binnenkomen.

WAARDERING: 7,1