Impossible World van Filth Is Eternal voelt voor mij als een album dat voortdurend probeert te balanceren tussen chaos en controle. De band uit Seattle staat bekend om harde, agressieve hardcorepunk, maar op deze plaat hoor ik duidelijk dat de groep meer wil dan alleen maar snelheid en lawaai. Dat levert een album op dat behoorlijk intens klinkt, maar tegelijk toegankelijker is dan ik vooraf verwacht.

Vanaf opener “Stay Melted” merk ik meteen hoe de band klinkt op dit album. Het nummer heeft ruwe gitaren, harde drums en een opgefokte sfeer, maar er zit ook een duidelijke melodie in verstopt. Dat maakt het direct herkenbaar. Ik vind het een goed openingsnummer dat de toon zet voor de rest van de plaat, al mis ik soms net iets meer variatie. Daarom geef ik het nummer een 7.

“Long Way” gaat daarna verder op dezelfde lijn. De band klinkt hier agressief, maar ik hoor ook invloeden van grunge en alternatieve rock. Vooral de overstuurde gitaren vallen op. Toch blijft het nummer voor mij iets te veilig binnen het geluid dat de band al eerder gebruikte. Het werkt prima, maar verrast niet echt. Ook hier kom ik uit op een 7.

Met “Hellfire” trekt de groep het tempo flink omhoog. Dit is een van de meer pure hardcoretracks op het album. Alles klinkt smerig, luid en chaotisch. Ik snap goed waarom sommige recensenten het album vergelijken met oudere noisy hardcorebands. Tegelijk merk ik dat de productie soms zo ruw is dat details verdwijnen. Dat is waarschijnlijk de bedoeling, maar soms klinkt het wat modderig. Toch blijft de energie sterk genoeg voor een 7.

“Acetylene” vind ik persoonlijk een van de betere nummers van het album. Hier werkt de combinatie van agressie en melodie het best. De zang van Lis Di Angelo klinkt hier extra fel, terwijl de gitaren opvallend catchy zijn zonder soft te worden. Het nummer blijft hangen en voelt net iets spannender dan de vorige tracks. Daarom geef ik deze een 8.

“Weather & Rose” haalt het tempo iets omlaag en laat meer sfeer toe. Ik hoor hier goed hoe Filth Is Eternal probeert om meer diepte aan de muziek toe te voegen. De band blijft hard, maar laat ook ruimte voor melancholie en spanning. Toch voelt het nummer voor mij iets minder memorabel dan sommige andere tracks. Een degelijke 7 dus.

“Desire” is opnieuw een nummer waarin de melodieuze kant van de band sterker naar voren komt. De gastbijdrage van Gina Gleason geeft het nummer iets extra’s. Vooral het contrast tussen melodieuze stukken en harde uitbarstingen werkt goed. Toch heb ik soms het gevoel dat de band nét iets te veel ideeën tegelijk gebruikt. Daardoor mist het nummer wat focus. Ook hier geef ik een 7.

Daarna volgt “Total War”, een korte explosie van agressie. Het nummer vliegt voorbij voordat ik goed besef wat er gebeurt. Ik waardeer de pure energie en de opgefokte sfeer, maar inhoudelijk blijft het voor mij meer een tussendoortje dan een echte uitschieter. Dat geldt eigenlijk ook voor “Bad Faith” en “Outbreak”. Beide nummers klinken sterk, strak en intens, maar blijven binnen hetzelfde algemene geluid van het album hangen. Ze vervelen niet, maar springen er ook niet echt bovenuit. Daarom geef ik deze drie nummers allemaal een 7.

“So Below” valt iets meer op door de bijdrage van Joe Trohman. De gitaren klinken hier voller en melodieuzer. Ik merk dat de band op dit nummer probeert een breder publiek aan te spreken zonder de hardcorebasis kwijt te raken. Dat lukt redelijk goed, al blijft het nummer uiteindelijk iets minder krachtig dan ik had gehoopt. Ook dit wordt een 7.

“Slipstream” voelt daarna weer wat rauwer en directer aan. Ik hoor duidelijk de punkinvloeden terug en de band klinkt hier opnieuw alsof alles elk moment uit elkaar kan vallen. Dat geeft het album energie en spontaniteit. Toch heb ik tegen het einde van de plaat het gevoel dat sommige nummers wat in elkaar overlopen. Daardoor blijft ook “Slipstream” steken op een 7.

Afsluiter “Skorpio” sluit het album goed af. Het nummer heeft een donkere sfeer en probeert nog één keer alle elementen van de plaat samen te brengen: agressie, melodie, chaos en grungeachtige gitaren. Het is geen spectaculaire finale, maar wel een passend einde van het album. Daarom geef ik ook hier een 7.

Wat ik uiteindelijk vooral goed vind aan Impossible World is dat Filth Is Eternal duidelijk groeit als band. De groep probeert meer melodie en sfeer toe te voegen zonder de agressieve hardcore-identiteit kwijt te raken. Niet alles werkt perfect en soms klinkt het album wat te rommelig of eenvormig, maar de energie blijft bijna constant hoog. Daardoor luister ik met plezier naar deze plaat, ook al vind ik het geen topper

Met een gemiddelde van vooral zevens en één sterke uitschieter in “Acetylene” kom ik uit op een licht positief oordeel. Impossible World is voor mij een stevig, vuil en energiek hardcorealbum dat laat horen dat Filth Is Eternal ambitie heeft en muzikaal vooruit wil.

WAARDERING: 7,1