Ik luisterde naar is, het tiende studioalbum van My Morning Jacket, met behoorlijk hoge verwachtingen. De band heeft immers een indrukwekkende geschiedenis opgebouwd en wordt door veel muziekliefhebbers gezien als een van de belangrijkste Amerikaanse rockgroepen van de afgelopen decennia. Albums als Z, The Tennesse Fire en The Waterfall hebben een sterke reputatie. Ik heb de band al wat langer losgelaten, maar daarom ben ik des te meer benieuwd wat de groep anno 2025 nog te vertellen heeft. Na meerdere luisterbeurten blijf ik echter met gemengde gevoelens achter. Hoewel het album professioneel klinkt en nergens echt slecht wordt, mis ik veel van de spanning, originaliteit en emotionele impact die ik vroeger met deze band associeerde.

Vanaf de opening met "Out in the Open" merk ik dat de muziek absoluut verzorgd klinkt. De productie is helder en alles staat netjes op zijn plaats. Dit nummer is nog wel aardig. Een nummer met een mooie opbouw.. De melodie blijft het meest hangen van de nummers op het album maar de energie die ik verwacht van een openingsnummer ontbreekt wel een beetje. Ik geef het nummer een 7. Dat lijkt nog redelijk, maar dus vooral omdat het vakmanschap hoorbaar is.

"Half a Lifetime" krijgt van mij een 6. Dit nummer heeft een prettige sfeer, maar blijft voor mijn gevoel teveel hangen in middelmatige structuren. Ik hoor geen slechte ideeën, maar ook nauwelijks momenten die verrassen of ontroeren. Het nummer kabbelt voort zonder een duidelijke piek te bereiken.

Daarna volgt "Everyday Magic", eveneens goed voor een 6. De positieve boodschap van het nummer spreekt mij op zich wel aan, maar muzikaal gebeurt er te weinig. De band kiest voor een veilige aanpak die nergens echt risico neemt. Ook niet in het refrein. Ik krijg het gevoel dat ik naar een degelijk uitgewerkt albumnummer luister, maar niet naar een nummer dat jarenlang zal blijven hangen.

Ook "I Can Hear Your Love" krijgt van mij een 6. De in dit nummer prominente zang van Jim James blijft aangenaam om naar te luisteren en is nog steeds een van de sterkste onderdelen van de band. Toch kan zelfs zijn karakteristieke stem niet voorkomen dat het nummer wat vlak overkomt. De melodie mist kracht en de opbouw weet mij niet echt mee te nemen.

Met "Time Waited" volgt een van de betere momenten van het album. Ik waardeer het nummer met een 7. Hier hoor ik iets meer dynamiek en iets meer emotionele overtuiging. Toch blijft ook dit nummer achter bij wat ik van My Morning Jacket gewend ben. Het is goed genoeg om mijn aandacht vast te houden, maar niet goed genoeg om echt indruk te maken.

"Beginning from the Ending" krijgt vervolgens weer een 6. Dit nummer illustreert voor mij een van de grootste problemen van het album. De compositie is best OK en de band klinkt competent en ervaren, maar tegelijkertijd ook opvallend voorzichtig. Ik mis de avontuurlijke kant die oudere albums vaak zo interessant maakte.

Dat gevoel blijft aanwezig tijdens "Lemme Know", dat eveneens een 6 krijgt. Het nummer is zeker niet vervelend, maar ik merk dat mijn aandacht toch regelmatig afdwaalt. Dat gebeurt zelden bij de beste muziek van My Morning Jacket. Hier lijkt de groep vooral te vertrouwen op routine.

Een van de sterkere nummers is voor mij "Squid Ink", dat een 7 krijgt. Hier hoor ik eindelijk iets meer karakter en speelsheid. Het nummer bevat wat meer energie en laat een glimp zien van de creativiteit waar de band vroeger om bekendstond. Maar toch blijft ook dit nummer onder het niveau waarop ik echt enthousiast zou worden.

"Die for It" krijgt opnieuw een 6. Hoewel het nummer enkele aardige momenten bevat, blijft het gevoel overheersen dat de band binnen veilige grenzen opereert. De muzikale ideeën zijn degelijk uitgevoerd, maar nergens bijzonder spannend.

Het album sluit af met "River Road", dat ik waardeer met een 7. Het nummer behoort samen met "Out in the Open", "Time Waited" en "Squid Ink" tot de sterkere momenten van de plaat. Toch voelt zelfs de afsluiter meer als een nette afronding dan als een indrukwekkende finale.

Wat mij tijdens het luisteren vooral opvalt, is hoe gepolijst alles klinkt. Producer Brendan O'Brien levert technisch uitstekend werk af. De instrumenten klinken helder, de mix is uitgebalanceerd en de productie oogt professioneel. Toch heeft die verzorgde aanpak ook een nadeel. Voor mijn gevoel verdwijnt een deel van de spontaniteit en eigenzinnigheid die oudere albums van My Morning Jacket zo aantrekkelijk maakten.

Veel recensenten prijzen juist de toegankelijkheid van is. Ik begrijp dat standpunt wel. Het album luistert gemakkelijk weg en bevat geen echt onvoldoende momenten. Tegelijkertijd ervaar ik die toegankelijkheid ook als een beperking. De band lijkt voortdurend te kiezen voor veilige oplossingen. Daardoor ontstaat een album dat aangenaam klinkt, maar zelden verrast.

De zang van Jim James blijft gelukkig een lichtpunt. Zijn stem heeft nog altijd warmte, karakter en emotie. Ook de muzikanten spelen professioneel en overtuigend. Aan inzet of vakmanschap ontbreekt het duidelijk niet. Het probleem zit voor mij vooral in het materiaal zelf. Veel nummers missen een sterke melodische kern of een opvallend idee dat ze boven de middelmaat uittilt.

Na meerdere luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat is waarschijnlijk beter zal bevallen bij nieuwe luisteraars dan bij mensen die de hoogtepunten uit de catalogus van My Morning Jacket goed kennen. Maar omdat ik weet waartoe deze groep in staat is, voelt het resultaat enigszins teleurstellend.

Uiteindelijk ervaar ik is als een plaat die netjes is uitgevoerd, maar die zelden echt tot leven komt. De band klinkt professioneel, maar ook iets te comfortabel. Daardoor blijft er na afloop vooral respect over voor het vakmanschap, terwijl echte bewondering grotendeels uitblijft. Voor mij is dit een van de minder memorabele albums uit het oeuvre van My Morning Jacket.

WAARDERING: 6,4