Wanneer je On Brutal Soil, We Grow van Markus Guentner beluistert, merk je vrijwel meteen dat dit geen album is dat snel indruk probeert te maken. De muziek schreeuwt niet om aandacht en gebruikt geen grote melodieën of harde ritmes. In plaats daarvan bouwt Guentner langzaam een sfeer op die rustig, melancholisch en tegelijk heel ruimtelijk aanvoelt. Juist die beheerste aanpak maakt veel indruk op mij. Het album vraagt geduld, maar wanneer ik mezelf eraan overgeef, ontstaat een bijzondere luisterervaring.

De opening met “The Future Behind Us” waardeer ik met een 8. Het nummer begint warm en bijna dromerig. De synthesizers zweven langzaam door elkaar heen en geven direct het gevoel dat ik een andere wereld binnenstap. Wat ik sterk vind, is dat de muziek tegelijk hoopvol en melancholisch klinkt. Er zit emotie in zonder dat Guentner overdreven dramatisch wordt. Dat subtiele karakter hoor ik eigenlijk op het hele album terug.

“A Place Between” krijgt van mij ook een 8. Hier wordt de sfeer iets kouder en afstandelijker. De track voelt alsof ik door een verlaten landschap beweeg waarin stilte bijna net zo belangrijk is als geluid. De kleine details in de productie vallen sterk op. Met een koptelefoon hoor ik overal zachte echo’s en achtergrondlagen verschijnen. Daardoor blijft het nummer ondanks het rustige tempo interessant.

“Weltschmerz” vind ik een van de emotionele hoogtepunten van het album en krijgt eveneens een 8. De titel zegt eigenlijk alles: wereldpijn. De muziek klinkt zwaar, maar nooit overdreven somber. Guentner gebruikt diepe drones en langzame klanken om een gevoel van melancholie neer te zetten dat heel natuurlijk aanvoelt. Ik krijg het idee dat hij emoties niet wil uitleggen, maar juist wil laten voelen. Dat werkt voor mij erg goed.

Toch merk ik dat het album niet alleen donker klinkt. “The Silver Path”, dat ik een 7 geef, brengt iets meer licht binnen. De track heeft helderdere synthesizers en een bijna hoopvolle sfeer. Het nummer voelt als een rustpunt tussen de zwaardere passages. Hoewel ik het iets minder indrukwekkend vind dan sommige andere tracks, zorgt het wel voor belangrijke afwisseling op het album.

Daarna volgt “Whispers in Nebula”, opnieuw goed voor een 8. Hier hoor ik duidelijk waarom veel mensen Markus Guentner vergelijken met filmische ambientartiesten. De muziek roept beelden op van sterrenstelsels, ruimte en verlaten werelden. Toch blijft het album heel menselijk klinken. Dat vind ik misschien wel het sterkste aspect van deze plaat: zelfs de meest abstracte stukken voelen emotioneel aan.

“Sprawl” krijgt van mij eveneens een 8. Dit nummer klinkt dreigender en ijziger dan de eerdere tracks. De langzame opbouw werkt bijna hypnotiserend. Ik merk dat Guentner heel goed begrijpt hoe stilte en ruimte binnen ambientmuziek kunnen werken. Hij gebruikt nooit teveel geluid tegelijk. Daardoor krijgen kleine veranderingen extra impact.

Ook “With No System of Law” waardeer ik met een 8. Dit is misschien wel een van de donkerste stukken van het album. De muziek voelt hier bijna dystopisch aan. Toch blijft alles beheerst en elegant klinken. Veel ambientalbums verliezen zichzelf in eindeloze herhaling, maar Guentner weet genoeg beweging in zijn klanken te houden om mijn aandacht vast te houden.

“What Lies Ahead” krijgt van mij opnieuw een 8. Hier hoor ik weer meer warmte terugkeren. Het nummer voelt alsof het album langzaam richting acceptatie beweegt. De synthesizers klinken zachter en opener dan op de voorgaande tracks. Ik vind vooral mooi hoe Guentner emoties oproept zonder woorden te gebruiken. De muziek vertelt eigenlijk een verhaal zonder tekst nodig te hebben.

Het afsluitende “Wall of Thorns” geef ik een 7. Het nummer vormt een passend einde van het album. De sfeer blijft melancholisch, maar ik hoor ook iets hoopvols terug. De track bouwt langzaam op zonder groot of bombastisch te worden. Dat past goed bij de rest van de plaat. Misschien mist het nummer voor mij nét een echt verrassend moment, maar als afsluiter werkt het prima.

Wat ik uiteindelijk sterk vind aan On Brutal Soil, We Grow is de enorme aandacht voor sfeer en detail. Markus Guentner maakt geen ambientmuziek die alleen als achtergrond dient. Wanneer ik echt luister, ontdek ik voortdurend nieuwe lagen en kleine geluiden. Tegelijk voelt het album nooit technisch of afstandelijk aan. Achter alle drones en synthesizers hoor ik steeds emotie terug.

Ik begrijp wel waarom sommige luisteraars het album te langzaam of te abstract vinden. De muziek vraagt concentratie en geduld. Dit is geen plaat die ik zomaar even tussendoor opzet. Maar juist wanneer ik daar tijd voor neem, werkt het album bijna meditatief. De combinatie van melancholie, rust en ruimtelijke productie zorgt ervoor dat ik volledig in de sfeer word gezogen.

Voor mij laat Markus Guentner met On Brutal Soil, We Grow horen hoe krachtig ambientmuziek kan zijn zonder grote effecten of harde ritmes nodig te hebben. Het album klinkt filmisch, emotioneel en zorgvuldig opgebouwd. Niet iedere track is even memorabel, maar als geheel vormt de plaat een sterke en meeslepende luisterervaring die lang blijft hangen.

WAARDERING: 7,8