Na het sterke debuut Lighthouse ben ik benieuwd hoe Francis of Delirium zich verder ontwikkelt. Jana Bahrich heeft met haar eerste album al laten horen dat ze gevoelige indie-rock kan maken met sterke melodieën en eerlijke teksten. Op Run, Run Pure Beauty hoor ik dat ze verder durft te kijken. De muziek klinkt groter en rijker, terwijl de persoonlijke sfeer behouden blijft. Het album voelt als een logische volgende stap. Niet alles is even verrassend, maar ik hoor een artiest die steeds meer vertrouwen heeft in haar eigen stijl.

Wat mij meteen opvalt, is de productie. De gitaren staan nog steeds centraal, maar daarnaast hoor ik subtiele strijkers, achtergrondzang en andere instrumenten die de muziek meer diepte geven. Alles klinkt verzorgd zonder dat het glad wordt. De nummers hebben ruimte om rustig op te bouwen en komen daardoor vaak sterker binnen. De afwisseling tussen rustige stukken en stevigere gitaaruitbarstingen houdt mijn aandacht vast. Het album klinkt modern, maar blijft trouw aan de alternatieve rock waar Francis of Delirium bekend om is.

De teksten spreken mij ook aan. Jana schrijft over onzekerheid, hoop, verandering en het zoeken naar een plek in de wereld. Dat zijn onderwerpen die veel artiesten gebruiken, maar zij brengt ze op een eerlijke manier. Ze probeert geen grote antwoorden te geven. In plaats daarvan deelt ze gevoelens en laat ze de luisteraar zelf nadenken. Daardoor voelt het album oprecht en persoonlijk.

De opening met Aliens krijgt van mij een 7. Het nummer zet direct de juiste sfeer neer. Ik hoor een mooie opbouw en een fijne combinatie van rustige passages en een stevig refrein. Toch blijft het nummer voor mij iets te veilig om echt een hoogtepunt te worden. Het is een goede binnenkomer die nieuwsgierig maakt naar wat er nog gaat komen.

Daarna volgt Out Tonight, eveneens goed voor een 7. Hier hoor ik een sterke melodie en een prettig refrein. De zang klinkt overtuigend en de sfeer is vooral wat dromerig maar het refrein is krachtig. Ik vind het een prettig nummer dat goed aansluit op de opener, al mist het net dat beetje extra waardoor het lang blijft hangen.

Het titelnummer Run, Run Pure Beauty krijgt van mij een 8. Dit is één van de sterkste nummers van het album. De muziek bouwt mooi op en de combinatie van ingetogen gitaren en emotionele zang werkt uitstekend. Ik hoor een boodschap van hoop, terwijl er tegelijk ruimte is voor twijfel en kwetsbaarheid. Dit nummer vat eigenlijk goed samen waar het album over gaat.

Higher krijgt een 7. Ik begrijp goed waarom veel luisteraars dit als een hoogtepunt zien. De vele zanglagen in het refrein zorgen voor een warme sfeer en het nummer klinkt heel persoonlijk. Toch raakt het mij net iets minder dan het titelnummer. Ik waardeer vooral de rustige opbouw en de manier waarop de emotie langzaam sterker wordt.

Met Damned komt er weer wat meer kracht in het album. Dit nummer waardeer ik met een 8. De gitaren klinken steviger en het refrein blijft goed hangen. Ik hoor een band die meer zelfvertrouwen heeft gekregen. De balans tussen melodie en energie is hier uitstekend. Dit is een nummer dat ik zonder moeite meerdere keren achter elkaar kan luisteren.

Ook Little Black Dress krijgt van mij een 8. Dit is misschien wel het meest directe rocknummer van de plaat. Het tempo ligt iets hoger en de energie spat uit de speakers. Tegelijk blijft de melodie sterk genoeg om het nummer toegankelijk te houden. Het laat horen dat Francis of Delirium ook krachtige rocksongs kan schrijven zonder de emotionele kant te verliezen.

Met Sucker Punch blijft het hoge niveau behouden. Ook hiervoor geef ik een 8. De dynamiek is sterk en de instrumentatie klinkt rijk. Het nummer heeft een fijne spanning die langzaam wordt opgebouwd. De zang past perfect bij de muziek.

Na deze sterke fase wordt het album iets rustiger. Open Up Your Mouth to Love krijgt van mij een 7. Het is een prettig nummer met mooie melodieën, maar het mist voor mij een echt verrassend moment. Toch past het goed binnen het geheel en zorgt het voor een adempauze.

Requiem for a Dying Day waardeer ik weer met een 8. De sfeer is prachtig en de muziek klinkt verzorgd. Ik vind vooral de instrumentale aankleding mooi. Het is een nummer dat er qua emotie uitspringt.

Ook Modern Madonna krijgt een 7. Hier hoor ik opnieuw hoe goed Jana een rustige spanning kan opbouwen. De zang blijft overtuigend en de productie is opnieuw van hoog niveau. Toch had ik hier iets meer variatie verwacht. Daardoor blijft het nummer net onder de echte hoogtepunten.

De afsluiter It's a Beautiful Life krijgt van mij eveneens een 7. Ik vind het een passend einde van het album. De sfeer is hoopvol zonder overdreven optimistisch te worden. Het nummer laat mij met een goed gevoel achter en sluit de thema's van de plaat mooi af.

Wat ik sterk vind aan Run, Run Pure Beauty is dat het echt als één geheel klinkt. De nummers sluiten goed op elkaar aan en vormen samen een verhaal. Dit is geen album waarop één of twee singles alle aandacht opeisen. Juist de samenhang maakt indruk. Ik merk ook dat de plaat groeit naarmate ik hem vaker luister. Kleine details in de gitaren, achtergrondzang en arrangementen vallen steeds meer op.

Toch is het album niet helemaal perfect. Sommige nummers lijken qua sfeer en tempo behoorlijk op elkaar. Daardoor mist de plaat af en toe een echte verrassing. Ook nemen verschillende nummers rustig de tijd om zich te ontwikkelen. Dat past goed bij de stijl, maar ik kan mij voorstellen dat niet iedere luisteraar daar het geduld voor heeft. Het album vind ik ook net iets minder sterk dan het debuut Lighthouse van 2024.

Ondanks die kleine kanttekeningen ben ik positief. Francis of Delirium laat horen dat ze gegroeid is als songwriter en muzikant. De productie klinkt rijker dan op Lighthouse, de zang is overtuigender en de teksten hebben meer diepgang. Zonder haar eigen identiteit te verliezen, zet Jana Bahrich een duidelijke stap vooruit.

Voor liefhebbers van melodieuze indie-rock met sterke gitaren, eerlijke teksten en een warme, dromerige sfeer is Run, Run Pure Beauty absoluut een aanrader. Het is misschien geen album dat direct al zijn geheimen prijsgeeft, maar juist daardoor blijf ik ernaar terugkeren. Elke luisterbeurt levert weer iets nieuws op. Voor mij is dit een volwassen en sfeervol album dat laat horen dat Francis of Delirium klaar is voor een vaste plaats binnen de Europese indierock.

WAARDERING: 7,4