Toen ik Glass Minds voor het eerst streamde, wist ik eigenlijk niet goed wat ik moest verwachten. Archive was voor mij een onbekende naam. Ik had wel eens over de band gelezen, maar nog nooit een volledig album beluisterd. Daardoor begon ik zonder verwachtingen aan deze kennismaking. Achteraf gezien was dat misschien wel de beste manier. Ik hoefde niets te vergelijken met eerder werk en kon het album alleen beoordelen op wat ik hoorde.

Na meerdere luisterbeurten merk ik dat Glass Minds vooral een sfeeralbum is. Het probeert mij niet te overdonderen met spectaculaire solo's of pakkende refreinen. In plaats daarvan bouwt Archive rustig aan een wereld waarin elektronica, gitaren en warme zang samenkomen. Dat zorgt voor een album dat prettig wegluistert, maar dat ook de tijd nodig heeft om echt tot zijn recht te komen.

Het openingsnummer Broken Bits krijgt van mij een 7. Ik vind het een aardige binnenkomer. Het nummer dat mij doet denken aan Tangerine Dream voelt rustig en zorgvuldig opgebouwd. Tegelijkertijd mis ik nog wel dat beetje extra waardoor ik meteen op het puntje van mijn stoel ga zitten. Het maakt nieuwsgierig naar wat nog komt, zonder direct een hoogtepunt te zijn.

Met Glass Minds gaat het niveau voor mijn gevoel omhoog. Dit titelnummer krijgt een 8 vooral door de zang die 100% binnen mijn comfortzone past. De muziek klinkt ruimtelijk en emotioneel zonder overdreven zwaar te worden. Dat maakt het nummer sterk.

Ook Patterns waardeer ik met een 8. Hier hoor ik hoe verschillende muzikale lagen langzaam in elkaar schuiven. Er gebeurt veel, maar de sfeer blijft zeer relaxed. Hoe vaker ik luister, hoe meer kleine details mij opvallen. Dat maakt het een nummer dat blijft groeien.

Look at Us behoort eveneens tot mijn favorieten. De melodie blijft gemakkelijk hangen en de sfeer voelt warm en toegankelijk. Archive laat hier horen dat de band ook zonder allerlei poespas een overtuigend nummer kan neerzetten. Voor mij is dit een van de momenten waarop alles mooi samenvalt. (8)

Daarna volgt When You're This Down, dat ik een 7 geef. Het is gewoon een degelijke track maar weet mij net iets minder te raken dan de sterkere nummers. Eigenlijk klinkt het wat te gewoontjes maar het houdt de rustige lijn van het album goed vast. Alleen blijft het iets minder lang in mijn hoofd hangen.

Hetzelfde geldt voor So Far from Losing You. Ook dit nummer krijgt een 7. Ik hoor een mooie opbouw en een verzorgde productie, maar het mist voor mij een verrassende wending. Zelfs de rap doet het goed bij mij door de melodie.

Met Wake Up Strange blijft de kwaliteit stabiel. Opnieuw een 7. Ik waardeer vooral de ontspannen manier waarop de muziek zich ontwikkelt. Er wordt nergens geforceerd geprobeerd indruk te maken. Dat maakt het prettig luisteren, al verlang ik af en toe wel naar iets meer spanning.

City Walls sluit daarbij aan. Het nummer voelt bijna filmisch en roept beelden op van een stad in de schemering. De sfeer is sterk, maar melodisch blijft het voor mij iets minder hangen. Daarom blijft ook hier mijn waardering steken op een nette 7.

Een nieuw hoogtepunt vind ik The Love the Light, dat van mij een 8 krijgt. Hier hoor ik opnieuw de kracht van Archive om emotie en sfeer met elkaar te verbinden. Het nummer klinkt open en gelaagd. Ik merk dat ik tijdens het luisteren helemaal in de muziek word meegenomen. Dit is zo'n compositie die bij iedere luisterbeurt iets nieuws laat ontdekken.

Met Shine Out Power keert het album terug naar een degelijk niveau. De band blijft trouw aan de gekozen stijl, voorzichtig en binnen de lijntjes. Het nummer bouwt wel langzaam op maar misschien had ik nog ets meer dynamiek verwacht.

Het enige nummer dat voor mij echt achterblijft is Heads Are Gonna Roll, dat ik met een 6 beoordeel. De rap valt hier wat mij betreft geheel verkeerd. Dit is het moment waarop mijn aandacht echt verslapt.

Met Where I Am sluit Archive het album op een rustige en verzorgde manier af. Ik geef het nummer een 7. Het voelt als een passend einde van een album dat vooral inzet op sfeer en samenhang. Er wordt niet gekozen voor een groot slotakkoord, maar voor een afsluiting die goed aansluit bij de rest van de plaat.

Als ik naar het geheel kijk, kom ik uit op een gematigd positief gevoel. Glass Minds is voor mij geen album vol spectaculaire hoogtepunten, maar juist een verzameling goed uitgewerkte nummers die samen een overtuigend geheel vormen. De drie nummers die ik met een 8 beoordeel, laten zien hoe sterk Archive kan zijn wanneer melodie, sfeer en emotie perfect samenkomen. De vele zevens maken duidelijk dat het niveau vrijwel voortdurend goed blijft. Alleen Heads Are Gonna Roll valt voor mijn gevoel uit de toon.

Wat ik vooral meeneem uit deze eerste kennismaking is de manier waarop Archive muziek maakt. De band neemt de tijd. Er is ruimte voor stilte, voor opbouw en voor nuance. Dat spreekt mij aan. Niet ieder nummer grijpt mij direct, maar bijna allemaal nodigen ze uit om nog eens terug te luisteren. En dat is misschien wel de grootste kwaliteit van Glass Minds.

Na afloop heb ik niet het gevoel dat ik het beste album ooit heb gehoord, maar wel dat ik een interessante band heb ontdekt. Glass Minds heeft mijn nieuwsgierigheid gewekt. Het laat horen dat Archive een eigen geluid heeft en niet bang is om de tijd te nemen voor zijn muziek. Voor een eerste kennismaking vind ik dat meer dan voldoende. Dit album smaakt naar meer maar het maakt mij niet persé direct nieuwsgierig naar de rest van het uitgebreide oeuvre van de band.

WAARDERING: 7,3