Je hebt van die artiesten die het 'klein' houden. De Amerikaanse indie-pop-formatie S is zo'n project. Eigenlijk draait alles om Jenn Ghetto, die tegenwoordig bekendstaat als Jenn Champion. Onder de naam S maakte zij muziek die voelt als een gesprek laat op de avond, wanneer iedereen naar huis is en alleen de eerlijke verhalen overblijven.

Het verhaal van S begint in de jaren negentig. Jenn Ghetto speelde toen in de indierockband Carissa's Wierd uit Seattle. Die groep stond bekend om haar rustige, melancholische muziek en kreeg later bijna een mythische status onder liefhebbers van indie en slowcore. Terwijl de band actief was, begon Jenn ook haar eigen liedjes op te nemen. Niet in een dure studio met glimmende apparatuur, maar vaak gewoon thuis, met eenvoudige middelen en veel geduld. Dat werd het begin van S.

Ik stel me voor hoe dat gegaan moet zijn. Buiten tikt de regen tegen het raam, ergens staat een oude gitaar in een hoek en op tafel ligt een notitieboekje vol half afgemaakte teksten. Geen producer die roept dat het sneller moet. Geen manager die denkt aan hitlijsten. Alleen een muzikant die probeert gevoelens om te zetten in muziek. Dat beeld past wonderlijk goed bij de sfeer van S.

Wat mij altijd aanspreekt aan dit project is de kwetsbaarheid. Veel artiesten bouwen een muur om zichzelf heen. Bij S lijkt die muur juist bewust afgebroken. De liedjes klinken vaak alsof ze rechtstreeks uit een dagboek komen. Niet omdat alles letterlijk wordt verteld, maar omdat de emoties zo herkenbaar zijn. Verdriet, twijfel, hoop en verlangen krijgen alle ruimte.

Toch is de muziek van S niet alleen somber. Dat klinkt misschien vreemd, want veel nummers hebben een melancholische ondertoon. Maar er zit ook warmte in. Het is het soort muziek dat je opzet wanneer je een rustige wandeling maakt of wanneer je even wilt ontsnappen aan alle drukte. Alsof iemand zegt: het leven is soms ingewikkeld, maar je hoeft daar niet voor weg te lopen.

Een van de leuke dingen aan S vind ik dat het project nooit echt de makkelijkste weg koos. Alleen al die naam. Probeer maar eens op internet te zoeken naar een artiest die simpelweg "S" heet. Jenn heeft later zelf toegegeven dat dit niet altijd even handig was. Wat ooit mysterieus en eigenzinnig leek, maakte het later lastig om gevonden te worden. Dat is typisch indie: eerst iets doen omdat het goed voelt en pas jaren later ontdekken dat er praktische nadelen aan zitten.

Door de jaren heen verschenen albums als Sadstyle, Puking and Crying, I'm Not as Good at It as You en Cool Choices. Vooral dat laatste album liet horen dat het geluid van S zich bleef ontwikkelen. De liedjes kregen meer kleur en meer instrumentatie, zonder de persoonlijke sfeer te verliezen. Producer Chris Walla, bekend van Death Cab for Cutie, hielp daarbij. Toch bleef het herkenbaar Jenn Ghetto: eerlijk, gevoelig en een beetje eigenwijs.

Wat ik mooi vind aan haar carrière is dat succes nooit het belangrijkste leek. Sommige muzikanten jagen voortdurend achter trends aan. Jenn volgde vooral haar eigen nieuwsgierigheid. Nadat ze jarenlang muziek maakte als S, koos ze uiteindelijk voor de naam Jenn Champion. Daarmee sloot ze een hoofdstuk af en begon ze aan een nieuw muzikaal avontuur met een iets toegankelijker en meer elektronische sound.

Toch blijft S voor veel liefhebbers een bijzondere naam. Misschien juist omdat de muziek zo klein en persoonlijk aanvoelt. In een tijd waarin artiesten vaak groter, sneller en luider willen zijn, laat S zien dat zachtheid ook kracht heeft. Je hoeft niet altijd te schreeuwen om gehoord te worden.

Als ik aan S denk, zie ik geen rockster in een stadion. Ik zie eerder iemand die op een klein podium zit met een gitaar, terwijl het publiek aandachtig luistert. Niemand kijkt op zijn telefoon. Niemand praat door de muziek heen. Voor even bestaat alleen het lied.

Misschien is dat wel de grootste verdienste van S. De muziek vraagt niet om aandacht, maar verdient haar. En juist daardoor blijft ze hangen. Niet als een spectaculaire herinnering aan vuurwerk en confetti, maar als een stem die je jaren later nog steeds herkent. Een rustige stem, ergens uit Seattle, die bewijst dat de kleinste verhalen soms de grootste indruk achterlaten.