een kleine wereld vol grote gevoelens

Toen Glenn Donaldson dit album uitbracht, deed hij niet alsof hij het wiel opnieuw had uitgevonden. Er waren geen grootse verklaringen over de toekomst van de muziek en geen bombastische producties. In plaats daarvan presenteerde hij een verzameling liedjes die aanvoelen als pagina's uit een dagboek dat toevallig op muziek is gezet.

Het album nodigt niet uit tot snel consumeren. Het vraagt om even te blijven hangen. Dat begint al bij de titel. "Erken vriendelijkheid" is een eenvoudige boodschap, maar juist daardoor blijft ze hangen. In een wereld waarin vaak wordt gekeken naar succes, status en zichtbaarheid, kiest Donaldson voor iets veel kleiner. En misschien juist daarom iets veel belangrijkers.

Muzikaal beweegt het album zich tussen indiepop, janglepop en dreampop. De gitaren klinken helder en licht. De melodieën lijken soms achteloos voorbij te wandelen, maar blijken achteraf verrassend sterk. Het zijn liedjes die zich niet onmiddellijk opdringen. Ze wachten rustig hun kans af.

Dat geduld is een van de grote kwaliteiten van deze plaat.

Veel hedendaagse albums proberen binnen twintig seconden indruk te maken. Alles moet direct raak zijn. Op Acknowledge Kindness gebeurt precies het tegenovergestelde. Donaldson vertrouwt erop dat de luisteraar bereid is om mee te wandelen. Niet te rennen, maar te wandelen.

Dat is eigenlijk ook de kracht van Donaldsons teksten. Hij schrijft zelden over spectaculaire gebeurtenissen. Zijn onderwerpen zijn herinneringen, twijfels, teleurstellingen, verloren vriendschappen en de merkwaardige details van het dagelijks leven. Dingen die iedereen kent maar waar weinig mensen liedjes over schrijven.

Toch wordt het nergens zwaar of somber. Natuurlijk zit er melancholie in de muziek, maar het is een vriendelijke vorm van melancholie. Het soort weemoed dat hoort bij het terugbladeren in een oud fotoalbum. Je kijkt naar vroeger, glimlacht even en gaat vervolgens weer verder.

Na een paar luisterbeurten merk je dat melodieën zich vastzetten in je geheugen. Niet omdat ze schreeuwerig zijn, maar omdat ze op een natuurlijke manier blijven hangen. Je betrapt jezelf erop dat een refrein ineens opduikt terwijl je boodschappen doet of de afwas staat te doen.

Dat zijn vaak de beste liedjes.

De productie van het album draagt sterk bij aan die aantrekkingskracht. Alles klinkt warm, licht korrelig en menselijk. Er is ruimte voor imperfectie. De muziek voelt niet alsof ze eindeloos is gladgestreken door computers. Juist daardoor blijft ze geloofwaardig.

Wat misschien nog het meest opvalt, is hoe consequent de sfeer van het album blijft. Er zijn geen vreemde uitstapjes of abrupte koerswijzigingen. Alles voelt alsof het onderdeel is van dezelfde wereld. Een wereld waarin kleine observaties belangrijk zijn en waar vriendelijkheid nog steeds bestaansrecht heeft.

Na afloop van het album blijf je niet achter met het gevoel dat je een spectaculaire muzikale reis hebt gemaakt. Je hebt geen vuurwerk gezien en geen achtbaanrit beleefd. Wat je wel hebt gekregen, is iets subtielers. Je hebt een kleine 40 minuten  doorgebracht met een muzikant die aandacht heeft voor details, die schoonheid ziet in gewone momenten en die begrijpt dat de meeste levens zich afspelen buiten de schijnwerpers.

Soms is een klein gebaar al genoeg. Dat is precies wat Acknowledge Kindness laat horen.

WAARDERING: 7,4