Tot het verschijnen van Sotera had ik eerlijk gezegd nog nooit van de band Junius gehoord. Geen enkel album uit het verleden stond in mijn kast of afspeellijst. Daarom luisterde ik zonder verwachtingen naar deze plaat. Achteraf gezien was dat ook de beste manier.

Junius komt uit Boston en bestaat al meer dan twintig jaar. Toch voelt Sotera niet als een album van een band die drijft op vroeger succes. Het album klinkt eerder alsof de groep opnieuw energie heeft gevonden. Dat is ook niet zo vreemd, want Sotera is hun eerste volledige studioalbum in bijna negen jaar. De band zelf omschrijft het zelfs als een soort wedergeboorte.

Mijn eerste indruk was dat Junius niet de meest directe muziek maakt. Dit is geen album dat na één luisterbeurt al zijn geheimen prijsgeeft. De nummers bouwen langzaam op. Soms lijken ze bijna te zweven tussen droom en werkelijkheid. Daarna kunnen de gitaren plotseling steviger worden zonder dat de sfeer verloren gaat.

Wat me vooral opviel, is hoe goed Junius spanning en melodie combineert. De muziek heeft een stevige basis, maar voelt zelden agressief. De zang van Joseph Martinez blijft meestal beheerst en melodieus, terwijl de gitaren daaromheen golven van geluid creëren. Diverse recensenten hebben het over een mix van post-metal, shoegaze en alternatieve rock. Dat klinkt misschien als een ingewikkeld recept, maar tijdens het luisteren voelt het verrassend natuurlijk.

De titel Sotera verwijst naar een vrouwelijke beschermer of redder uit het Grieks. De thematiek van het album draait rond vrouwelijke mythologische figuren en het zoeken naar evenwicht en verandering. Dat klinkt misschien zwaar of academisch, maar tijdens het luisteren hoeft de betekenis helemaal niet op de voorgrond te staan. Ik ben zelf ook nooit zo met teksten bezig,

Van de nummers bleef vooral "Initiatrix" snel hangen. Het is een relatief compact nummer dat volgens Martinez de kern van het album samenvat. Eigenlijk vind ik heel de tweede helft van het album sterk. Naarmate de plaat vordert, worden de nummers donkerder en zwaarder. De afsluiter "Scythian" voelt bijna als het einde van een lange reis. Verschillende recensenten noemen dit nummer terecht een van de hoogtepunten van het album.

Wat ik prettig vind aan Sotera is dat het album niet probeert om constant indruk te maken. Er zijn geen overdreven solo's of momenten waarop de band lijkt te willen bewijzen hoe technisch ze zijn. Alles staat in dienst van de sfeer. Daardoor werkt het album het best wanneer ik er echt de tijd voor neem. Tijdens een vluchtige luistersessie glijdt een deel misschien voorbij, maar wanneer ik rustig luister, vallen steeds nieuwe details op.

Als nieuwkomer hoorde ik ook iets tijdloos in deze muziek. Sommige stukken doen denken aan donkere postpunk, andere momenten hebben juist iets moderns. Daardoor voelt Sotera niet als een album dat vastzit aan één genre of tijdperk. Junius lijkt vooral zijn eigen koers te varen. Dat verklaart misschien waarom de band door de jaren heen zo'n trouwe groep fans heeft opgebouwd.

Mijn kennismaking met Junius begon dus pas bij Sotera. Het heeft me in ieder geval nieuwsgierig gemaakt naar de oudere albums. En misschien is dat wel het grootste compliment dat ik deze plaat kan geven. Niet alleen omdat de muziek zelf boeit, maar ook omdat ze de deur opent naar alles wat Junius eerder heeft gemaakt.

Voor een eerste ontmoeting is Sotera in ieder geval een aangename verrassing gebleken. Geen album dat onmiddellijk alle aandacht opeist, maar wel een plaat die langzaam groeit en steeds interessanter wordt naarmate ik er vaker naar luister.

WAARDERING: 8,4