Yndling maakt muziek waarin dreampop, shoegaze en triphop elkaar ontmoeten. Dat klinkt misschien als een ingewikkelde muzikale vergadering, maar in de praktijk valt het best mee. Ik hoor zwevende gitaren, elektronische ritmes en een zachte stem die niet voortdurend om aandacht vraagt. De muziek heeft iets dromerigs, maar is niet alleen bedoeld om lekker bij weg te zakken. Er gebeurt genoeg om mijn aandacht vast te houden, al lukt dat niet bij ieder nummer even goed.

Het album verscheen in november 2025 en bestaat uit tien nummers. De eerste vijf leunen vooral op dreampop en shoegaze, terwijl de tweede helft meer ruimte biedt aan triphop en elektronische klanken. Die tweedeling geeft de plaat een eigen verloop.

Een sterke eerste kennismaking

Met Even if it's a Lie (I Don't Mind), het tweede nummer, heb ik meteen een van mijn favorieten te pakken. De combinatie van de zachte zang en de brede, zwevende begeleiding werkt voor mij bijzonder goed. Het nummer heeft iets aantrekkelijks zonder dat het zijn best lijkt te doen om een hit te worden. De titel verwijst naar een herkenbaar gevoel: soms wil je liever een geruststellend verhaal horen dan de waarheid onder ogen zien. Dat maakt het liedje menselijk en een beetje pijnlijk tegelijk.

Ook It's Almost Like You're Here bevalt me goed. De muziek klinkt ruimtelijk en de zang lijkt soms bijna op te gaan in de gitaren. Toch verdwijnt de melodie niet in die geluidslaag. Integendeel, ik blijf juist hangen bij de manier waarop het nummer zich langzaam ontvouwt. Het is muziek die ik niet per se harder hoef te zetten om er meer uit te halen. Al zou een iets stevigere volumeknop natuurlijk geen kwaad kunnen.

Met As Fast as I Can krijg ik opnieuw een hoogtepunt voorgeschoteld. Het nummer heeft meer spanning en laat horen hoe goed Yndling zachte zang kan combineren met een steviger instrumentale begeleiding. De titel klinkt bijna als een excuus dat iemand gebruikt wanneer die wordt aangespoord om sneller te handelen. Ik herken daar wel iets in. Niet iedereen kan op hetzelfde tempo door het leven rennen, hoe graag anderen dat soms ook zouden willen.

Een rommelig bureau en een hoofd vol plannen

Mijn andere favoriet uit de eerste helft is Before It Gets Dark. Het nummer heeft een wat weemoedige sfeer en gaat over de afstand tussen hoe je jezelf aan anderen laat zien en hoe het werkelijk met je gaat. Je wilt iemand uitnodigen, maar eerst moet de kamer worden opgeruimd. Vervolgens moet je natuurlijk ook nog doen alsof die kamer er altijd zo netjes uitziet. Dat is een kleine vorm van toneelspel die ik me gemakkelijk kan voorstellen.

Ik vind het prettig wanneer een liedje zulke gewone situaties gebruikt om iets over mensen te vertellen. Je hoeft niet altijd over grote drama's te zingen om herkenbaar te zijn. Soms zegt een rommelig bureau meer dan een heel boek vol zware woorden.

De eerste track, Hold on to a Feeling, pakt me minder. Het nummer duurt nog geen twee minuten en voelt voor mij eerder als een korte aanloop dan als een volwaardige binnenkomer. Het is niet slecht, maar ik word er niet meteen nieuwsgierig van. Gelukkig herstelt het album zich daarna snel. Dat is maar goed ook, want anders had ik misschien gedacht dat mijn kennismaking met Yndling een tamelijk korte aangelegenheid zou worden.

De tijd staat niet stil

De titeltrack, Time Time Time (I'm in the Palm of Your Hand), is het middelpunt van de tweede helft. Ik begrijp waarom het nummer de naamgever van het album is geworden. De combinatie van de bas, de ritmische begeleiding en de dromerige zang past goed bij het idee van een relatie waarin je probeert vast te houden aan iets wat langzaam verandert. Toch behoort dit nummer voor mij niet tot de absolute uitschieters. Ik vind het aangenaam, maar het raakt me minder dan de nummers die eraan voorafgaan. 

Met Fences verandert dat weer. Dit is een van de nummers die ik graag terughoor. De titel betekent letterlijk hekken, maar roept ook het idee op van grenzen tussen mensen. Ik vind dat goed passen bij de muziek van Yndling, waarin nabijheid en afstand regelmatig naast elkaar bestaan. De zang blijft beheerst, terwijl de instrumenten het nummer voldoende beweging geven.

You Know I Hate It (How the World Moves On) vind ik wat minder spannend. Het nummer heeft interessante ideeën en past bij de donkerdere kant van de plaat, maar het grijpt me niet zo stevig vast als Fences. Hetzelfde geldt voor Falling Behind. Ik kan de sfeer waarderen, alleen merk ik dat mijn gedachten tijdens deze nummers wat gemakkelijker afdwalen. Dat hoeft niet altijd een probleem te zijn bij dit soort muziek, maar ik hoor liever wanneer een liedje me echt bij de les houdt.

Een passend slot

Gelukkig eindigt het album sterk met Some Things You Don't Get. Dit nummer behoort voor mij tot de beste momenten van de plaat. De muziek heeft een mooie ontwikkeling en laat verschillende kanten van Yndling horen. De combinatie van elektronische klanken, gitaren en haar zachte stem zorgt ervoor dat ik met een goed gevoel aan het einde kom. Het nummer geeft me bovendien een reden om het album nog eens op te zetten.

Dat laatste is bij een eerste kennismaking belangrijk. Ik hoef niet direct ieder nummer geweldig te vinden om nieuwsgierig te worden naar een artiest. Sterker nog, ik vind het vaak interessanter wanneer een album een paar duidelijke uitschieters heeft en daarnaast ruimte laat om verder te ontdekken.

Een naam om te onthouden

Met Time Time Time (I'm in the Palm of Your Hand) heeft Yndling bij mij een positieve eerste indruk achtergelaten. Wat me aanspreekt, is dat Silje Espevik haar muziek niet volpropt met grote gebaren. Ze vertrouwt op sfeer, melodie en een stem die niet hoeft te schreeuwen om iets over te brengen. Soms had ik graag wat meer vaart of een duidelijker muzikaal hoogtepunt gehoord, maar dat is eerder een kwestie van persoonlijke smaak dan een groot bezwaar.

Ik ben met dit album in ieder geval een interessante artiest rijker. En nu ik weet dat Yndling eerder ook Mood Booster heeft uitgebracht, ligt een volgende kennismaking voor de hand. Ik hoef niet meteen de hele Noorse muziekgeschiedenis in te halen, maar een extra rondje langs haar eerdere werk lijkt me zeker de moeite waard.