Toen Tess Parks in 2024 haar album Pomegranate uitbracht, voelde dat voor fans waarschijnlijk als een nieuw hoofdstuk. Haar vorige soloalbum And Those Who Were Seen Dancing had al laten horen dat ze meer was dan alleen de muzikale partner van Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre. Met Pomegranate zette ze die ontwikkeling verder en liet ze een zelfverzekerde, persoonlijke en volwassen kant van zichzelf horen.

Het album verscheen op 25 oktober 2024 via Fuzz Club Records en bevat negen nummers met een totale speelduur van iets minder dan veertig minuten. De tracklijst bestaat uit Bagpipe Blues, California's Dreaming, Koalas, Lemon Poppy, Charlie Potato, Crown Shy, Running Home To Sing, Sunnyside en Surround.

De plaat ontstond in een moeilijke periode in het leven van Parks. Rond 2020 kampte zij met zware psychische problemen en een vorm van PTSS. Op een bepaald moment dacht ze zelfs dat ze misschien nooit meer muziek zou maken. De ommekeer kwam toen haar vaste muzikale partner Ruari Meehan haar een muzikale schets stuurde die uiteindelijk het nummer Koalas zou worden. Dat lied vormde het begin van een nieuw creatief proces en uiteindelijk van het hele album.

Wat direct opvalt aan Pomegranate is de sfeer. De muziek beweegt zich ergens tussen psychedelische rock, folk, dreampop en zachte indie. Er zit opvallend veel licht en hoop in de muziek. Dat betekent niet dat de plaat vrolijk of uitbundig is. Integendeel: veel nummers gaan over pijn, herstel, kwetsbaarheid en doorzetten. Maar tussen die emoties klinkt ook een verlangen naar rust en acceptatie door.

De productie is rijk. Naast gitaren zijn er piano's, strijkers, fluiten, synthesizers en subtiele elektronische geluiden te horen. Toch blijft alles ingetogen. Nergens wordt het bombastisch. De arrangementen ondersteunen vooral de stem van Parks, die haar belangrijkste instrument is. Haar zang klinkt rookachtig, dromerig en soms bijna fluisterend. Dat is precies het geluid waar fans van houden, al vinden sommige luisteraars haar zang juist te monotoon.

Het openingsnummer Bagpipe Blues zet meteen de toon. Het is een langzaam voortbewegend lied dat de luisteraar uitnodigt om de dagelijkse drukte even achter zich te laten. Daarna volgt California's Dreaming, waarin Parks kritisch kijkt naar dromen, verwachtingen en idealen die vaak mooier lijken dan de werkelijkheid. Verschillende recensenten wezen erop dat dit een van de sterkste teksten van het album bevat.

Koalas behoort behoort tot de hoogtepunten. Het nummer heeft een zachte, bijna troostende sfeer. Juist omdat het ontstond in een moeilijke periode van haar leven, krijgt het extra emotionele kracht. Het lied gaat niet alleen over herstel, maar ook over het besef dat mensen vaak meer op elkaar lijken dan ze denken.

Ook Crown Shy kreeg veel aandacht. Parks schreef het deels als eerbetoon aan haar familie, en vooral aan haar zus, die haar hielp tijdens haar strijd tegen alcoholproblemen. Daardoor behoort het tot de meest persoonlijke nummers op de plaat.

Muzikaal blijft het album meestal rustig. Sommige recensenten vonden dat prachtig. Zij prezen de filmische sfeer en de gelaagde arrangementen. Anderen vonden juist dat er soms te weinig afwisseling was en dat een steviger rocknummer welkom zou zijn geweest. Daardoor kreeg Pomegranate vooral goede, maar niet uitsluitend lovende recensies. De meeste waarderingen kwamen uit tussen de 7 en 8,5 op een schaal van tien.

Wat veel recensenten met elkaar gemeen hadden, was de conclusie dat dit een zeer persoonlijk album is. Parks lijkt minder geïnteresseerd in mysterie en psychedelische effecten dan vroeger. In plaats daarvan laat ze meer van zichzelf zien. Haar teksten gaan over overleven, hoop houden en betekenis zoeken in gewone dagelijkse ervaringen. Dat maakt Pomegranate misschien minder spectaculair dan sommige psychedelische rockalbums, maar wel menselijker.

Uiteindelijk is Pomegranate een album voor rustige momenten. Het is geen plaat die schreeuwt om aandacht. De muziek ontvouwt zich langzaam en vraagt geduld van de luisteraar. Wie bereid is die tijd te nemen, ontdekt een warm en sfeervol album vol kleine details, zachte melodieën en persoonlijke verhalen. Het laat horen hoe Tess Parks uit een moeilijke periode kwam en daar iets moois van wist te maken. Juist daardoor behoort Pomegranate volgens veel critici tot het sterkste werk uit haar carrière.

WAARDERING: 7,7