Sommige albums zijn bedoeld om je een uur lang te vermaken. Andere albums lijken juist gemaakt om je stil te krijgen. Panic Loves Telling Lies, het derde album van de Italiaanse band Cellar Noise, hoort duidelijk bij die tweede groep. Het is geen plaat die je achteloos opzet terwijl je de afwas doet. Het is eerder een reis door het hoofd van iemand die probeert grip te krijgen op zijn eigen gedachten.

Toen Cellar Noise in 2019 het album Nautilus uitbracht, leek de toekomst open te liggen. Daarna werd het opvallend stil. Geen nieuw album, nauwelijks nieuws en weinig optredens. Voor veel fans voelde het alsof de band langzaam van de radar verdween. Toch bleek die stilte niet het einde van het verhaal te zijn. Achter de schermen bleven de vijf muzikanten schrijven, schaven en zoeken naar een nieuw geluid. Pas zeven jaar later kwamen ze terug met Panic Loves Telling Lies. Het lange wachten bleek geen toeval. De band wilde pas terugkeren als ze echt iets nieuws te vertellen hadden.

De titel van het album roept direct vragen op. "Paniek vertelt graag leugens." Dat is een bijzondere gedachte. Iedereen kent wel momenten waarop angst groter lijkt dan de werkelijkheid. Je denkt dat alles misgaat, terwijl dat uiteindelijk helemaal niet zo blijkt te zijn. Dat idee vormt de rode draad van het album. De hoofdpersoon zit gevangen in zijn eigen gedachten. Zijn angst bouwt muren om hem heen. Eerst lijken die muren bescherming te bieden, maar langzaam veranderen ze in een gevangenis. Pas wanneer hij zijn eigen angsten onder ogen durft te zien, ontstaat er voorzichtig ruimte voor vrijheid.

Die gedachte klinkt zwaar, maar de muziek maakt het verhaal verrassend toegankelijk. Cellar Noise combineert moderne progressieve rock met invloeden uit de progressieve metal. Liefhebbers van bands als Porcupine Tree en Riverside zullen veel herkennen, maar de Italianen geven er een eigen draai aan. De vertrouwde klanken van Hammond-orgel en Mellotron worden afgewisseld met stevige gitaren, sfeervolle synthesizers en krachtige ritmes. Daardoor ontstaat een geluid dat tegelijk warm, modern en spannend klinkt.

De opening met Wasted Potential voelt alsof de luisteraar zonder waarschuwing midden in het verhaal wordt gezet. Er is geen lange instrumentale introductie. De muziek begint direct met een gevoel van onrust. De zang van Francesco Lovari klinkt beheerst, maar onder de oppervlakte is duidelijk spanning voelbaar. Alsof iemand zichzelf probeert gerust te stellen, terwijl hij diep van binnen weet dat er iets niet klopt. Tegen het einde van het nummer neemt de intensiteit flink toe en laat de band horen dat ze zwaarder durven te klinken dan ooit tevoren.

Daarna volgt Please Be Gentle, een nummer dat juist de kwetsbare kant van het verhaal laat horen. Het is alsof de hoofdpersoon even op adem probeert te komen. De muziek wordt rustiger, maar de dreiging verdwijnt nooit helemaal. Dat maakt het juist zo sterk. Niet alles hoeft hard te zijn om spanning op te bouwen.

Een van de hoogtepunten van het album is zonder twijfel The Case of the Silent Queen. Dit lange nummer geeft de muzikanten alle ruimte om hun kwaliteiten te laten horen. De compositie verandert voortdurend van sfeer. Rustige stukken worden afgewisseld met stevige passages en telkens duiken er nieuwe melodieën op. Toch voelt het nergens alsof de band ingewikkeld wil doen. Alles staat in dienst van het verhaal.

Halverwege het album verschijnt We Need to Talk. Alleen de titel zegt al genoeg. Iedereen kent wel dat ongemakkelijke moment waarop die woorden worden uitgesproken. Cellar Noise maakt er geen dramatisch nummer van, maar juist een ingetogen lied waarin emoties langzaam naar boven komen. De melodie blijft lang hangen en laat horen dat de band niet alleen technisch sterk is, maar ook gevoel in de muziek weet te leggen.

Met Caged wordt het album weer steviger. De titel verwijst naar het gevoel opgesloten te zitten. Niet achter tralies, maar in je eigen hoofd. De ritmes zijn hoekiger, de gitaren krachtiger en de zang klinkt feller. Naarmate het nummer vordert, groeit de spanning steeds verder. Uiteindelijk barst alles open in een indrukwekkende climax waarin toetsen, gitaar en ritmes samenkomen. Het is misschien wel het moment waarop Cellar Noise het duidelijkst laat horen hoeveel ze de afgelopen jaren zijn gegroeid.

Na die uitbarsting brengt The Day We Never Met weer rust. De muziek krijgt een bijna dromerige sfeer, alsof herinneringen langzaam voorbij drijven. Elektronische klanken mengen zich met warme toetsen en melodieuze zang. Het voelt als een moment van bezinning voordat het verhaal zijn laatste hoofdstuk bereikt.

De afsluitende titeltrack Panic Loves Telling Lies brengt alle thema's samen. De muziek bouwt langzaam op en eindigt niet met een uitbundige overwinning. Dat past eigenlijk perfect bij het onderwerp. Angst verdwijnt immers niet zomaar. Wel ontstaat het besef dat de leugens van paniek niet altijd de waarheid zijn. Dat kleine beetje hoop maakt de afsluiting bijzonder.

Ook de productie verdient een compliment. Alles klinkt helder en krachtig. Zelfs wanneer veel instrumenten tegelijk spelen, blijft elk detail goed hoorbaar. De fraaie albumhoes van Carl Glover sluit bovendien perfect aan bij de mysterieuze sfeer van de muziek. Het laat zien dat de band niet alleen aandacht heeft besteed aan de nummers, maar aan het complete plaatje.

Uiteindelijk is Panic Loves Telling Lies meer dan zomaar een verzameling progressieve rocknummers. Het is een verhaal over twijfel, angst en de moed om jezelf onder ogen te komen. Cellar Noise bewijst dat progressieve muziek niet alleen indrukwekkend kan zijn door technische hoogstandjes, maar juist door emoties centraal te zetten. Na zeven jaar stilte klinkt de band zelfverzekerder dan ooit. Het resultaat is een album dat tijd nodig heeft om volledig te groeien, maar dat bij iedere nieuwe luisterbeurt weer een nieuw detail prijsgeeft. Juist daarin schuilt misschien wel de grootste kracht van deze bijzondere Italiaanse formatie.

WAARDERING: 7,7