A Perfect Circle is een band die eigenlijk nooit helemaal in een hokje heeft gepast. Niet metal, niet alternatieve rock, niet progrock, maar een beetje van alles tegelijk. Het is muziek die hard kan klinken zonder echt agressief te worden. Muziek die donker is, maar toch vaak mooi en melodieus blijft. Voor veel luisteraars voelt A Perfect Circle als een band voor de late avond: wanneer de drukte van de dag voorbij is en er ruimte ontstaat voor gedachten die overdag ergens verstopt zaten.

Het verhaal begint aan het einde van de jaren negentig. Gitarist Billy Howerdel werkte achter de schermen voor bekende bands. Hij had allerlei muzikale ideeën verzameld en zocht iemand die zijn nummers tot leven kon brengen. Die persoon vond hij in Maynard James Keenan, vooral bekend als zanger van de veel hardere en meer ingewikkelde band Tool. Het leek op papier misschien een vreemd idee. Waarom zou iemand uit zo'n zware band ineens iets melodieuzers willen maken? Juist daarin zat de kracht van A Perfect Circle.

Waar Tool vaak voelde als een moeilijke roman die je meerdere keren moet lezen, voelde A Perfect Circle meer als een film. Nog steeds serieus, nog steeds vol emoties, maar toegankelijker. Je hoefde niet eerst een handleiding te lezen om van de muziek te kunnen genieten.

Toen het debuutalbum Mer de Noms in 2000 verscheen, sloeg het direct aan. Liedjes als "Judith", "3 Libras" en "The Hollow" maakten indruk. Veel mensen verwachtten een kopie van Tool, maar kregen iets heel anders. De muziek was strak, melodieus en soms zelfs verrassend gevoelig. Vooral "3 Libras" liet horen dat een stevige rockband ook kwetsbaar kon klinken.

Wat A Perfect Circle interessant maakt, is dat de band vaak balanceert tussen kracht en schoonheid. Veel groepen kiezen een kant. Ze worden óf heel hard óf heel zacht. A Perfect Circle probeert beide tegelijk te zijn. Een nummer kan beginnen als een fluistering en eindigen als een storm.

Misschien is dat ook de reden waarom de groep zoveel verschillende soorten fans aantrekt. Sommige luisteraars komen vanuit de metalwereld. Anderen houden juist van alternatieve rock of zelfs van meer dromerige muziek. Iedereen lijkt er iets anders in te horen.

In 2003 verscheen Thirteenth Step. Voor veel fans is dat nog steeds het hoogtepunt van de band. Het album draait grotendeels om verslaving, herstel en menselijke zwakheden. Dat klinkt zwaar, maar de muziek blijft opvallend toegankelijk. Nummers als "Weak and Powerless" en "The Outsider" werden grote publieksfavorieten.

Wat opvalt, is dat A Perfect Circle nooit preekt. De teksten stellen vragen en beschrijven gevoelens, maar vertellen zelden wat iemand moet denken. Daardoor kunnen luisteraars hun eigen ervaringen in de nummers leggen. Misschien gaat een lied voor de ene persoon over verslaving, terwijl een ander er een moeilijke relatie in herkent.

Daarna kwam eMOTIVe, een album vol bewerkingen van bekende protestliederen. Dat zorgde voor verdeeldheid. Sommige fans vonden het moedig. Anderen hadden liever nieuwe nummers gehoord. Toch paste het ergens wel bij de band. A Perfect Circle heeft altijd een lichte neiging gehad om tegen de stroom in te zwemmen.

Na enkele jaren leek het alsof de groep langzaam zou verdwijnen. De leden hadden andere projecten. Maynard bleef druk met Tool en later ook met Puscifer. Fans vroegen zich af of A Perfect Circle nog wel een toekomst had. Maar sommige bands hebben de gewoonte om terug te keren wanneer bijna niemand het nog verwacht.

Dat gebeurde ook hier. In 2018 verscheen Eat the Elephant. Het album was rustiger dan veel mensen hadden voorspeld. Geen explosieve terugkeer vol harde gitaren, maar een bedachtzame plaat die meer aandacht vroeg van de luisteraar. Sommigen moesten eraan wennen. Anderen waardeerden juist de volwassen aanpak.

Eigenlijk vertelt dat veel over A Perfect Circle. De band lijkt weinig interesse te hebben in verwachtingen. Als fans links willen, gaat de groep soms rechts. Als iedereen harder verwacht, wordt de muziek zachter. Dat levert niet altijd applaus op, maar wel een eigen identiteit.

Wanneer je terugkijkt op hun carrière, valt op dat A Perfect Circle relatief weinig albums heeft gemaakt. Toch heeft de groep een grotere invloed gehad dan je op basis van die kleine discografie zou verwachten. Veel moderne alternatieve rockbands hebben iets overgenomen van hun combinatie van melancholie, melodie en kracht.

Misschien zit daar ook een les in. Sommige bands proberen zoveel mogelijk muziek uit te brengen. A Perfect Circle lijkt liever te wachten tot er echt iets te zeggen is. Daardoor voelt elk album als een gebeurtenis in plaats van een routineklus.

Na al die jaren blijft de groep een beetje mysterieus. Niet omdat de muziek onbegrijpelijk is, maar omdat ze nooit volledig prijsgeven wie ze zijn. Er blijft altijd iets verborgen achter de teksten, achter de melodieën en achter de donkere sfeer. En misschien is dat precies waarom zoveel mensen blijven terugkomen.

A Perfect Circle is geen band voor een luidruchtig feestje. Het is eerder muziek voor een lange autorit, een stille avond of een moment waarop je even wilt ontsnappen aan de dagelijkse drukte. Muziek die vragen stelt zonder antwoorden op te dringen. Muziek die soms zwaar voelt, maar zelden somber wordt. Dat is misschien wel de grootste prestatie van A Perfect Circle. Ze maken donkere muziek die verrassend veel licht bevat.

Albums: