Soft Control is het tiende studioalbum van de Amerikaanse band The Afghan Whigs. Het album verscheen op 21 augustus 2026 via Royal Cream en BMG. Het is de opvolger van How Do You Burn? uit 2022 en het vierde album dat de band maakte sinds de succesvolle terugkeer in 2012.

The Afghan Whigs bestaan inmiddels veertig jaar, maar op Soft Control klinkt de groep verrassend fris. De band probeert niet om het verleden na te doen. In plaats daarvan laat zanger Greg Dulli horen hoe hij als mens en muzikant is veranderd. Waar veel oudere nummers draaiden om woede, onrust en zelfdestructie, klinkt op dit album meer rust, zelfkennis en levenservaring door. Dulli vertelde rond de release dat hij jarenlang heeft gewerkt aan innerlijke rust en dat hij tegenwoordig niet meer het gevoel heeft dat hij zichzelf voortdurend moet bewijzen. Die houding is op veel nummers terug te horen.

Het album werd opgenomen in verschillende studio's in Joshua Tree, New Orleans, Los Angeles en Cincinnati. Tijdens de opnamen werden 22 nummers vastgelegd. Uiteindelijk koos de band tien liedjes voor het definitieve album. Daardoor kreeg Soft Control een compacte speelduur van ongeveer 37 minuten.

Muzikaal laat Soft Control horen waar The Afghan Whigs altijd goed in zijn geweest: stevige rock combineren met soul, R&B en melodie. Toch klinkt het album zachter en meer bedachtzaam dan veel ouder werk. De harde gitaren zijn nog aanwezig, maar ze worden vaker afgewisseld met meer sfeervolle arrangementen,. Verschillende recensenten merkten op dat de plaat minder agressief is dan vroeger en meer ruimte geeft aan emotie en bezinning.

Dat zachtere karakter viel mij ook direct op toen ik het album voor het eerst hoorde. Mijn eerste indruk was dat Soft Control misschien wel erg "soft" klonk voor een band die in het verleden albums als Gentlemen en Black Love maakte. De scherpe randjes en de emotionele spanning die veel oudere platen zo bijzonder maakten, zijn hier minder aanwezig. Tegelijk merkte ik dat het album bij herhaald luisteren steeds beter ging werken. De muziek probeert niet te imponeren met kracht of volume, maar met sfeer, vakmanschap en gevoel.

De openingstrack Jungle Roux zet meteen de toon. Het nummer heeft een sterke groove en laat horen dat de band nog steeds energiek kan klinken. Daarna volgen House of I en Duvateen, twee nummers die door veel recensenten als hoogtepunten worden gezien. Ook andere nummers vallen op. Mariah Luster bevat invloeden uit New Orleans en maakt gebruik van blazers. Memphis, Texas is juist rustig en melodieus. Op Loose Talk en A Simulation kijkt Greg Dulli terug op het ouder worden, het verlies van vrienden en de veranderingen in zijn leven.

Van alle nummers maakte A Simulation op mij de meeste indruk. Als afsluiter vat het lied veel van de kwaliteiten van het album samen. Het nummer heeft iets melancholisch en beschouwends, maar klinkt tegelijk warm en menselijk. Juist omdat het aan het einde van de plaat staat, blijft het lang hangen nadat de muziek is afgelopen. Voor mij is dit zonder twijfel het mooiste nummer van het album.

Opvallend is dat er eigenlijk geen zwakke nummers op Soft Control staan. Geen enkel lied maakt een negatieve indruk. De kwaliteit blijft van begin tot eind behoorlijk hoog. Toch betekent dat niet automatisch dat het album tot de absolute hoogtepunten van het oeuvre van The Afghan Whigs behoort.

Bij de opnamen werkten ook enkele gastmuzikanten mee, waaronder voormalig Afghan Whigs-drummer Patrick Keeler, Petra Haden en Bo Koster van My Morning Jacket. Hun bijdragen geven sommige nummers extra kleur zonder dat de band zijn eigen karakter verliest.

De reacties op Soft Control waren overwegend positief. Veel recensenten prezen de volwassen aanpak van de band en vonden het knap dat The Afghan Whigs na veertig jaar nog steeds relevant klinken. Sommigen misten wel de spanning en het gevaar van het oudere werk, terwijl anderen juist de rust en het zelfvertrouwen waardeerden.

Dat is misschien ook de beste manier om naar Soft Control te luisteren. Het is geen album dat probeert de energie van vroeger terug te halen. Het is een plaat van muzikanten die ouder zijn geworden en daar niet voor weglopen. Voor mij is het een prettig en geslaagd album geworden dat ik met plezier beluister. Tegelijk kan het niet tippen aan Gentlemen, dat nog altijd met afstand mijn favoriete Afghan Whigs-album blijft. De emotionele impact, de urgentie en de intensiteit van die klassieker worden hier niet bereikt. Maar dat lijkt ook niet het doel van Soft Control. Het album kiest bewust een andere weg en laat horen dat The Afghan Whigs ook op latere leeftijd nog muziek kunnen maken die boeit, raakt en nieuwsgierig maakt naar wat er nog komen gaat.

WAARDERING: 7,0