Ik vind dat eigenlijk wel prettig. BIG|BRAVE probeert mij niet met een gemakkelijk refrein om de vinger te winden. De band vraagt aandacht en geduld. Daar krijg ik muziek voor terug die soms bijna onhandelbaar klinkt, maar tegelijk verrassend veel ruimte laat voor melodie en emotie. Het is een album dat je niet zomaar op de achtergrond laat meedraaien terwijl je ondertussen de belastingaangifte invult. Voor je het weet, ben je vergeten waar je gebleven was.

De openingstrack, What May Be the Kindest Way to Leave, maakt meteen duidelijk dat BIG|BRAVE niet van plan is om rustig aan te doen. De gitaren bouwen een zware geluidsmuur op, terwijl de stem van Wattie daar doorheen probeert te komen. Het nummer neemt ruim zeven minuten de tijd om zijn sfeer neer te zetten. Ik vind dat een sterke binnenkomer, juist omdat de band niet voortdurend met nieuwe ideeën hoeft te strooien. De spanning zit in de manier waarop het geluid zich langzaam ontwikkelt. (8)

Met A Shape of Shame wordt de muziek iets beweeglijker. Watties stem krijgt meer ruimte en haar uithalen geven het nummer een rauw karakter. Ik hoor hier een band die best hard mag klinken, maar niet vergeet dat een goede melodie soms meer indruk maakt dan een extra dosis versterking. Voor mij is dit een van de momenten waarop de emotionele kant van het album duidelijk naar voren komt (8)

Ook The Ineptitude for Mutual Discernment heeft die combinatie van onrust en gevoel. De muziek schuurt, de zang klinkt soms bijna wanhopig en toch blijft het geheel overeind. De titel is bepaald geen tongbreker die ik bij de bakker even uitprobeer, maar de muziek zelf maakt voldoende duidelijk dat het hier niet om een vrolijk niemendalletje gaat. Ik waardeer vooral hoe BIG|BRAVE de spanning vasthoudt zonder het nummer in een voorspelbare climax te laten eindigen. (8)

Na die eerste drie nummers is Holding Tongue een welkome adempauze. Het nummer is rustiger en klinkt bijna alsof de band de versterkers even met rust laat. Er ontstaat ruimte voor een meer dromerige sfeer, met klanken die langzaam voorbij lijken te drijven. Ik geef het een 7. Dat betekent niet dat ik het een zwak nummer vind, maar het maakt op mij net iets minder indruk dan de sterkere momenten op het album.

Daarna volgt Verdure, dat eveneens een 7 krijgt. Hier kiest BIG|BRAVE voor een herhalend, zwaar geluid dat zich langzaam in je hoofd nestelt. Het is een nummer waarbij ik me kan voorstellen dat de ene luisteraar na een paar minuten ongeduldig naar de klok kijkt, terwijl de andere juist steeds dieper in de muziek verdwijnt. Ik begrijp beide reacties. De herhaling heeft iets hypnotiserends, maar vraagt ook behoorlijk wat van mijn geduld. Toch past het nummer goed op het album. Na de relatief rustige voorganger is het alsof de band besluit dat de volumeknop nog lang niet aan zijn eindstand zit.

Met Skin Ripper trekt BIG|BRAVE de geluidsmuur opnieuw op. Het nummer heeft een dreigende sfeer, maar de stem van Wattie blijft daarin een belangrijk houvast. Ze klinkt niet als iemand die boven de muziek wil uitstijgen om haar vocale kunsten te etaleren. Haar stem lijkt eerder midden in de storm te staan. Dat maakt het nummer voor mij overtuigend. (8)

Wat mij bevalt aan BIG|BRAVE is dat de band lawaai niet gebruikt als een goedkoop trucje. De vervorming heeft een functie. Ze geeft de muziek gewicht en maakt de gevoelens die erin verscholen zitten tastbaar. Verdriet, boosheid en onzekerheid krijgen hier geen keurige verpakking. Ze mogen schuren en ongemakkelijk zijn. (8)

An Uttering of Antipathy gaat daar nog een stap verder in. De stem en de instrumenten lijken soms in elkaar over te lopen, waardoor ik niet altijd meer weet waar de zang ophoudt en de gitaar begint. Dat vind ik juist een sterk punt. Het nummer krijgt daardoor iets ongrijpbaars, alsof de muziek zelf moeite heeft om de emoties in goede banen te leiden. Ik geef het een 8.

Het is bovendien een mooi voorbeeld van de eigenzinnigheid van de band. Waar andere groepen op zo'n moment misschien kiezen voor een duidelijk refrein of een stevige ritmische uitbarsting, laat BIG|BRAVE de spanning liever voortbestaan. De luisteraar mag zelf uitzoeken wat hij ermee doet.

De afsluiter draagt dezelfde titel als het album: In Grief or in Hope. Voor mij is dit een passende manier om de plaat af te sluiten. De muziek blijft zwaar en dreigend, maar er zit ook iets hoopvols in. Het is geen plotselinge overgang van donkere wolken naar een stralende zon. Eerder een klein streepje licht dat je pas ziet wanneer je wat langer blijft kijken. De titel roept een vraag op die niet zomaar te beantwoorden is. Voelen we verdriet het sterkst wanneer we iets verliezen, of juist wanneer we blijven hopen dat het nog goed komt? Ik vind het prettig dat BIG|BRAVE daar geen eenvoudig antwoord op geeft. De muziek laat ruimte voor eigen gedachten en ervaringen. Soms is dat veel interessanter dan een tekst die alles keurig uitlegt.Ik waardeer deze afsluiting met een 8. Het nummer brengt de verschillende kanten van het album samen: de zware klanken, de kwetsbare zang en het gevoel dat er onder alle onrust toch iets overeind blijft.

Met in grief or in hope heeft BIG|BRAVE een album gemaakt dat mij vooral overtuigt door zijn eigen karakter. De band kiest niet voor de gemakkelijkste weg en doet weinig moeite om het geluid toegankelijker te maken dan nodig is. Toch wordt het nergens uitsluitend een wedstrijdje wie het hardst kan spelen. Achter de vervorming zit een duidelijke muzikale gedachte.

Mijn cijfers zijn redelijk gelijkmatig verdeeld. De nummers vier en vijf krijgen allebei een 7, terwijl de overige zes nummers een 8 verdienen. Dat zegt iets over de kwaliteit en de samenhang van het album. Er zijn twee momenten waarop mijn aandacht iets verslapt, maar geen enkel nummer valt voor mij echt uit de toon.

Wat ik vooral meeneem, is het contrast tussen de loodzware instrumentatie en de menselijke stem van Robin Wattie. Die combinatie maakt de muziek niet alleen indrukwekkend, maar ook verrassend persoonlijk. Ik hoef niet iedere minuut even mooi te vinden om het geheel te waarderen.

BIG|BRAVE maakt met In Grief or in Hope geen plaat die ik iedereen zonder waarschuwing cadeau zou doen. Mijn wat oudere, rustige buurman zou er misschien niet meteen de ramen voor openzetten. Maar voor wie bereid is om zich over te geven aan langzame opbouw, stevige vervorming en muziek met rafelranden, valt er genoeg te ontdekken.

En ik vind het mooi dat de band na al dat muzikale geweld eindigt met een vraag in plaats van een antwoord. Soms hoeft muziek de boel niet op te lossen. Soms is het al voldoende dat ze je even laat stilstaan bij wat je voelt. Dat lukt BIG|BRAVE hier behoorlijk goed.