Det Hjemsøkte Hjertet van Panopticon is voor mij zo'n plaat die beslist vaker beluisterd moet worden om alle ins en outs te ontdekken. Het is geen muziek die direct om aandacht schreeuwt maar muziek die langzaam haar details prijs geeft.

De titel betekent ongeveer Het Behekste Hart of Het Achtervolgde Hart. Dat klinkt misschien zwaar, maar tijdens het luisteren ervaar ik vooral rust en bezinning. Het is een album dat mij laat nadenken over tijd, herinneringen en de manier waarop mensen terugkijken op hun leven.

Panopticon is al jaren het project van Austin Lunn. Op eerdere albums hoorde ik vaak een mengeling van black metal, folk en Americana. Op Det Hjemsøkte Hjertet valt vooral op hoe belangrijk de strijkers zijn geworden. Viool, cello en andere orkestrale elementen geven de muziek een extra laag. Daardoor klinkt het album rijk en gelaagd zonder overdreven groots te worden.

Het album klinkt heel oprecht. Er zit veel vakmanschap in de muziek, maar nergens krijg ik het gevoel dat Lunn indruk probeert te maken om het indruk maken. De verschillende onderdelen vullen elkaar aan en versterken het verhaal dat hij wil vertellen.

Dat verhaal draait om een oude kluizenaar die terugkijkt op zijn bestaan. Dat gegeven had gemakkelijk somber kunnen uitpakken, maar zo voelt het voor mij niet. Er zit juist veel warmte in de muziek. Alsof iemand aan het einde van een lang leven niet alleen stilstaat bij verlies, maar ook bij alles wat waardevol is geweest.

Dit wetende moest ik tijdens het luisteren regelmatig denken aan momenten waarop ik zelf onverwacht werd geconfronteerd met het verstrijken van de tijd. Een oude foto die ineens opduikt. Een gesprek met iemand die ik jarenlang niet heb gesproken. Of het besef dat bepaalde gebeurtenissen veel langer geleden zijn dan ik dacht. Dat soort gevoelens weet dit album op een bijzondere manier op te roepen.

De opening Woodland Caribou maakt direct indruk. De muziek bouwt rustig op en neemt de tijd om zich te ontvouwen. Daarna volgen lange composities die elk hun eigen karakter hebben. Sommige passages zijn krachtig en intens, andere juist bijna verstild. Die afwisseling houdt het album voortdurend interessant.

Wat ik bovendien knap vind, is dat de lengte nergens een probleem wordt. De nummers krijgen ruimte om zich te ontwikkelen, maar verliezen zelden hun focus. Regelmatig hoor ik nieuwe details in de arrangementen die mij bij eerdere luisterbeurten niet eens waren opgevallen.

Het is pas het tweede album van Pamopticon in mijn verzameling. Inmiddels begrijp ik dat dit album het laatste deel vormt van een trilogie die begon met ...And Again Into the Light en werd voortgezet met The Rime of Memory.

Wat uiteindelijk het meest blijft hangen, is de eerlijkheid van de muziek. Er zit geen behoefte in om voortdurend te choqueren of te imponeren. In plaats daarvan hoor ik een artiest die precies maakt wat hij wil maken en dat met volledige overtuiging doet.

Voor mij is Det Hjemsøkte Hjertet een album dat groeit met iedere luisterbeurt. Niet omdat het moeilijk wil zijn, maar omdat er simpelweg veel in zit. En dat maakt het uiteindelijk zo'n bijzondere ervaring.

WAARDERING: 7,9