Je hebt van die bands die met een betrekkelijk bescheiden hoeveelheid muziek toch een behoorlijke indruk weten te maken. ILA is zo'n ontdekking. Met Felt presenteert de Belgische formatie rond zangeres en gitariste Ilayda Cicek een mini-album van zeven nummers dat misschien niet de lengte van een volwaardige plaat heeft, maar wel voldoende inhoud biedt om mijn aandacht vast te houden. Het is een plaat waarop emoties niet netjes binnen de lijntjes blijven. Er wordt gezongen, gefluisterd, geschreeuwd en vooral veel gevoeld. Dat laatste is niet toevallig, want Felt is de verleden tijd van het Engelse werkwoord 'to feel'.

Voor mij is dit een aangename kennismaking met een band die duidelijk een eigen gezicht heeft. De muziek beweegt zich tussen alternatieve rock, grunge, postpunk en psychedelische invloeden. Soms klinkt het stevig en dreigend, op andere momenten juist ingetogen en bijna dromerig. Die afwisseling bevalt me wel. 

Ilayda Cicek vormt het middelpunt van het geheel. Haar stem is een bijzonder instrument. Ze klinkt rauw, soms een beetje schor en regelmatig behoorlijk krachtig. Het is geen stem die ik onmiddellijk met een traditionele rockzangeres zou vergelijken. Er zit iets eigens in, iets dat de muziek een persoonlijk karakter geeft. Bovendien hoor ik in bepaalde melodieën invloeden uit haar Turkse achtergrond. Die worden niet nadrukkelijk op de voorgrond geplaatst, maar geven de muziek hier en daar een extra kleur.

De plaat opent met Eternity, een nummer waarin de band meteen laat horen dat zachtheid en dreiging prima naast elkaar kunnen bestaan. De sfeer is donker, maar de melodie heeft voldoende aantrekkingskracht om me bij de les te houden. Daarna volgt Chamber, dat wat rustiger en ingetogener klinkt. Het nummer heeft een melancholieke uitstraling en laat horen dat ILA niet uitsluitend op stevige gitaren vertrouwt. Er zit gevoel in de uitvoering zonder dat het sentimenteel wordt.

Met Deity komt voor mij het eerste echte hoogtepunt. Dit derde nummer krijgt van mij een 8, en dat is niet zonder reden. De spanning wordt mooi opgebouwd en vervolgens op een overtuigende manier losgelaten. De gitaren krijgen meer ruimte, de ritmesectie zorgt voor voldoende kracht en de zang van Cicek maakt het geheel compleet. Het nummer heeft iets onrustigs, maar juist daardoor blijft het interessant. Hier vallen de verschillende kwaliteiten van ILA wat mij betreft het beste samen. Het is zo'n liedje waarbij ik na afloop graag nog even terugga naar het begin.

Leave Me Dry is vervolgens een van de bekendere nummers van de band. Het is een stevige song met opzwepende gitaren en een zangpartij waarin de nodige frustratie doorklinkt. Het nummer gaat over gevoelens die langzaam omslaan van verlangen naar teleurstelling en boosheid. Dat hoor ik vooral terug in de manier waarop Cicek haar stem gebruikt. Ze klinkt niet alsof ze een verhaaltje staat voor te lezen, maar alsof er werkelijk iets op het spel staat. Het is een overtuigende bijdrage aan de plaat.

Op de tweede helft vinden we Rebirth, een nummer met een persoonlijk verhaal. Het werd geschreven naar aanleiding van de beroerte van Ciceks vader. Dat gegeven geeft de song een extra betekenislaag. Muzikaal blijft het nummer toegankelijk, met een mooie combinatie van melodie en stevige rockelementen.

F.O.Y. brengt vervolgens wat meer ruimte en bijzondere klanken in het geheel. Hier komen de Oosterse invloeden duidelijker naar voren. De muzikale sfeer wijkt enigszins af van de stevigere nummers, maar dat vind ik juist prettig. Het voorkomt dat de plaat een aaneenschakeling van dezelfde gitaaruitbarstingen wordt.

Afsluiter Din laat nog eenmaal horen dat ILA ook een stevige postpunkkant heeft. De ritmes zijn levendig en de gitaren hebben voldoende scherpte. Het nummer vormt een passend slot van een mini-album waarop de band verschillende kanten van zijn persoonlijkheid laat zien.

Als ik mijn cijfers erbij pak, krijgt Felt van mij een behoorlijk gelijkmatige beoordeling. Alleen Deity springt er met een 8 bovenuit; de overige zes nummers krijgen allemaal een 7. Kortom, er zijn geen echte missers en de verschillende nummers vullen elkaar goed aan.

Wat mij vooral bijblijft, is de combinatie van rauwe rockmuziek en de persoonlijke benadering van Ilayda Cicek. Felt klinkt eerlijk, soms een beetje eigenwijs en nergens overdreven gepolijst. Ik hoor een band die nog volop bezig is zijn mogelijkheden te ontdekken, maar tegelijkertijd al behoorlijk goed weet welke richting hij op wil.

Met zeven nummers is het album misschien sneller voorbij dan ik zou willen, maar dat heeft ook een voordeel: de verleiding om opnieuw te beginnen is groot. Voor mij is Felt een geslaagde kennismaking met ILA en een overtuigend visitekaartje van een Belgische band die ik graag verder wil volgen.

WAARDERING: 7,1