Ride – Interplay: oude bekenden met nieuwe ideeën

🎵Een nieuwe plaat van een band die ik al langer ken, beluister ik toch anders dan een album van een groep die ik voor het eerst hoor. Ik weet ongeveer wat ik kan verwachten en heb bepaalde voorkeuren. Bij Ride denk ik al snel aan gitaren die flink uitpakken, melodieën die iets weemoedigs hebben en muziek die niet altijd netjes binnen de lijntjes blijft. Met Interplay, dat in maart 2024 verscheen, kiest de Britse band voor een wat andere aanpak. De gitaren zijn er nog steeds, maar synthesizers en elektronische ritmes spelen ook een belangrijke rol.

Ik vind dat op zichzelf een goede ontwikkeling. Een band die al sinds de late jaren tachtig meedraait, hoeft niet bij iedere nieuwe plaat hetzelfde geluid uit de kast te halen. Dat zou op den duur ook een beetje saai worden. Toch betekent vernieuwing niet automatisch dat alles beter wordt. Op Interplay hoor ik genoeg momenten die me bevallen, al ben ik niet van ieder nummer even enthousiast.

De plaat telt twaalf nummers en duurt bijna een uur. Dat is behoorlijk lang, zeker wanneer niet ieder liedje dezelfde indruk achterlaat. Ride zoekt duidelijk naar een evenwicht tussen het vertrouwde gitaarwerk en een meer elektronische aanpak. Daarbij zijn invloeden uit de jaren tachtig te horen, met bands als Tears for Fears en Talk Talk als muzikale referentiepunten. Dat levert een album op dat soms meer naar synthpop neigt dan ik van Ride gewend ben.

Een paar duidelijke favorieten

👌Mijn voorkeur gaat uit naar de nummers twee, drie en vijf en de afsluiter. Dat zijn achtereenvolgens Last Frontier, Light in a Quiet Room. I Came to See the Wreck en Yesterday Is Just a Song Ze laten verschillende kanten van het album horen en maken voor mij duidelijk waarom Ride nog steeds interessant kan zijn.

Last Frontier heeft een dromerige sfeer die goed bij de band past. De gitaren zijn niet voortdurend bezig om alle aandacht op te eisen, maar vormen samen met de zang een prettig geheel. Het nummer heeft iets ruimtelijks en blijft rustig voortgaan. Ik hoef hier niet voortdurend op het puntje van mijn stoel te zitten. Het is juist de ontspannen manier waarop de muziek zich ontwikkelt die me aanspreekt.

Bij Light in a Quiet Room is het wat mij betreft vooral de opbouw die indruk maakt. Het nummer neemt de tijd en bouwt spanning op voordat de gitaren nadrukkelijker naar voren komen. Dat is een aanpak die Ride goed ligt. Ik hoor hier iets terug van het oude geluid, zonder dat de band simpelweg een herhaling van vroeger aflevert. Het nummer duurt zes minuten, maar die lengte vind ik hier geen bezwaar.

Ook I Came to See the Wreck behoort tot mijn favorieten. De elektronische invloeden zijn duidelijk aanwezig, maar de muziek verliest daardoor niet haar karakter. Het nummer heeft een donkere ondertoon en werkt geleidelijk toe naar een voller geluid. Ik vind het prettig wanneer een band niet meteen alles prijsgeeft, maar een liedje rustig laat groeien. Dat gebeurt hier op een manier die mij overtuigt.

Deze nummers vormen voor mij het sterkste deel van Interplay. Ze zijn niet hetzelfde, maar hebben wel iets gemeen: Ride zoekt naar nieuwe mogelijkheden zonder de melodie uit het oog te verliezen.

Niet alles blijft even goed hangen

🙂‍↔️De overige nummers hebben ook hun momenten. Peace Sign opent het album met een stevig ritme en opvallende synthesizers. Het is een duidelijke aanwijzing dat Ride niet van plan is om uitsluitend op het verleden te teren. Toch vind ik het niet het meest overtuigende begin. Ik hoor wat de band probeert, maar het nummer pakt me minder dan mijn drie favorieten.

Monaco is vlotter en heeft een aanstekelijk karakter. Het klinkt bijna alsof Ride eens wil kijken hoe een meer rechtlijnig popnummer uitpakt. Dat experiment is geslaagd genoeg, al vind ik het niet het hoogtepunt van de plaat.

Verderop wisselt de band opnieuw van aanpak. Sunrise Chaser heeft een dansbaarder karakter, terwijl Essaouira met zijn langere speelduur en elektronische invloeden een heel andere sfeer oproept. Dat maakt het album afwisselend, maar ook wat ongelijkmatig. Soms heb ik het gevoel dat Ride verschillende ideeën naast elkaar zet zonder dat ze allemaal even sterk bij elkaar passen.

Dat hoeft niet meteen een groot probleem te zijn. Ik luister liever naar een band die iets probeert dan naar muzikanten die uit angst voor kritiek steeds hetzelfde kunstje herhalen. Wel had de plaat van mij iets korter mogen zijn. Met twaalf nummers is er genoeg te ontdekken, maar niet alles blijft even goed hangen.

Ook de afsluiter Yesterday Is Just a Song vind ik sterk. Het nummer geeft het album een passend einde en laat horen dat Ride nog altijd gevoel heeft voor melodie en sfeer. Ik vind het prettig dat de band niet probeert om met een overdreven groot gebaar af te sluiten. De muziek mag rustig voor zichzelf spreken. Juist daardoor blijft het nummer hangen en krijg ik na afloop niet meteen de behoefte om iets anders op te zetten. Het is een waardige afsluiting van een album dat niet op ieder moment even overtuigend is, maar op de juiste plaatsen wel degelijk weet te raken.

Een band die niet stil wil staan

🎼Wat ik waardeer aan Interplay is dat Ride zich niet laat opsluiten in het shoegaze-geluid waarmee de groep bekend werd. De bandleden zijn inmiddels ervaren muzikanten en hoeven niet te bewijzen dat ze nog steeds harde gitaren kunnen laten klinken. Dat weten we ondertussen wel. Het is interessanter om te horen wat ze daar tegenwoordig mee doen.

Natuurlijk mis ik op sommige momenten de directe kracht van de vroege platen. Wie vooral hoopt op een nieuw Nowhere of Going Blank Again, zal hier niet voortdurend aan zijn trekken komen. Interplay is minder gericht op het oude geluid en zoekt vaker aansluiting bij elektronische pop en rock uit de jaren tachtig.

Toch vind ik dat Ride daarmee een redelijke plaat heeft gemaakt. Niet ieder idee is even sterk uitgewerkt en de samenhang had beter gekund. Maar wanneer de band de juiste balans vindt tussen gitaren, zang en elektronica, levert dat muziek op die de moeite waard is.

Voor mij zijn Last Frontier, Light in a Quiet Room, I Came to See the Wreck en afsluiter Yesterday Is Just a Song de nummers die het album overeind houden. Ze laten horen dat Ride nog altijd goede melodieën kan schrijven en een nummer rustig naar een overtuigend hoogtepunt kan brengen. Interplay is geen nieuwe klassieker, maar wel een plaat waarop ik met plezier terugkom. En dat lijkt me na zoveel jaren als band geen slechte prestatie.

WAARDERING: 7,3