ILA
Het verhaal van ILA begint bij Ilayda Cicek. Zij is de drijvende kracht achter het project en groeide op in België met Turkse muzikale invloeden om zich heen. Haar muzikale achtergrond is interessant, omdat die twee werelden op een natuurlijke manier samenkomen. De Turkse zangeressen Selda Bağcan en Sezen Aksu behoren tot haar inspiratiebronnen. Vooral de emotionele manier waarop traditionele Turkse muziek verhalen kan vertellen, heeft haar gevormd.
ILA begon aanvankelijk als een soloproject, maar groeide geleidelijk uit tot een echte band. Tegenwoordig bestaat de formatie naast Cicek uit drummer Cas Kinnaer, bassist Sam Smeets en gitarist Mattias Stynen. Die bezetting zorgt voor een steviger en voller geluid. De gitaren krijgen voldoende ruimte, de ritmesectie houdt de boel bij elkaar en de stem van Cicek vormt het herkenbare middelpunt.
Het aardige is dat ILA niet klinkt als een band die netjes de internationale alternatieve rockcatalogus heeft bestudeerd om vervolgens een eigen versie daarvan te maken. Natuurlijk zijn er raakvlakken met bekende namen, maar er zit voldoende persoonlijkheid in de muziek om de vergelijking niet te belangrijk te maken.
In 2021 verscheen de EP Montage, gevolgd door de mini-albumrelease Felt. Daarmee kreeg ILA langzaam meer aandacht. De echte doorbraak kwam in 2022, toen de band de muziekwedstrijd De Nieuwe Lichting van Studio Brussel won. Dat gebeurde met het nummer 'Leave Me Dry'. Het liedje deed het vervolgens bijzonder goed en stond drie weken bovenaan de Belgische hitlijst De Afrekening. Dat is natuurlijk een mooie opsteker voor een jonge band die nog volop bezig is zijn eigen plaats te veroveren.
Met Leave Me Dry liet ILA meteen horen wat het in huis had. Het nummer heeft een stevige gitaarbasis, een meeslepende opbouw en vooral de karakteristieke stem van Ilayda. Die stem is niet gladgestreken of overdreven netjes. Er zit een rauw randje aan, alsof ze soms liever een gevoel eruit gooit dan het zorgvuldig probeert te verwoorden. Juist dat maakt haar zang aantrekkelijk.
In 2024 verscheen het eerste volledige album Ayna. Daarmee zette ILA een volgende stap. De band liet horen dat er meer mogelijk was dan alleen stevige gitaren en krachtige zang. Er was aandacht voor sfeer, melodie en persoonlijke verhalen. De muziek bleef soms behoorlijk donker, maar kreeg ook meer diepte.
Wat ik interessant vind aan ILA is de manier waarop verschillende invloeden door elkaar lopen. De gitaren kunnen behoorlijk gruizig klinken en herinneren soms aan de alternatieve rock uit de jaren negentig. Wie bij namen als PJ Harvey of de stevigere kant van de grunge een belletje hoort rinkelen, zal bepaalde elementen herkennen. Ook de moderne Britse postpunk is niet helemaal vreemd aan het geluid van de band.
Toch zit er iets extra's in de muziek. De Turkse achtergrond van Cicek speelt daarbij een rol. Niet ieder nummer bevat herkenbare Turkse elementen, maar de invloed is soms terug te horen in de melodieën en de manier waarop emoties worden overgebracht. Vooral wanneer de zang een meer bezwerend karakter krijgt, ontstaat er iets bijzonders.
Ik vind het prettig dat deze invloeden niet als een soort muzikaal visitekaartje worden gebruikt. Het klinkt niet alsof de band nadrukkelijk wil laten horen hoe veelzijdig hij is. De verschillende achtergronden maken gewoon deel uit van het muzikale geheel.
Ook de teksten hebben een persoonlijk karakter. Liefde, verlies, afstand en veranderingen in het leven zijn terugkerende onderwerpen. Dat zijn natuurlijk geen onbekende thema's in de popmuziek, maar de manier waarop ILA ze benadert, geeft de nummers een zekere directheid.
Bij ILA heb ik wel het gevoel dat de muziek eigenlijk nog beter tot zijn recht komt wanneer de band op een podium staat. De stevige gitaren, de nadrukkelijke drums en de intense zang vragen bijna om een zaal waarin het geluid lekker hard mag staan.
Dat bleek bijvoorbeeld tijdens Lowlands in 2024. ILA viel daar op met een optreden waarin vooral de rauwe zang en de donkere gitaren indruk maakten. Het nummer 'Leave Me Dry' vormde een van de sterke momenten. Ook de Turkse invloeden kwamen tijdens het optreden naar voren. Het liet zien dat ILA niet zomaar een studioformatie is, maar een band die ook live een overtuigend verhaal kan vertellen.
Dat vind ik een belangrijk onderdeel van hun aantrekkingskracht. Er mag best een beetje spanning in een optreden zitten. Niet alles hoeft perfect gladgestreken te zijn. Soms is een kleine rafelrand juist wat een optreden interessant maakt.
In 2026 verscheen met Motherland het tweede volledige album. Het is een belangrijke stap in de ontwikkeling van ILA. Voor het eerst werd het album geschreven door de volledige vierkoppige bezetting. Dat verschil is interessant, want het betekent dat de muziek niet langer uitsluitend vanuit de ideeën van Cicek vertrekt. De andere bandleden hebben nu eveneens een duidelijke bijdrage geleverd aan het creatieve proces.
De opnamen vonden plaats in Hackney Road Studios in Londen, met producer Mikko Gordon. Hij werkte eerder met artiesten uit de alternatieve en experimentele rockwereld. Dat past goed bij een band die graag met contrasten speelt. Motherland klinkt voller, heeft meer lagen en is tegelijkertijd directer dan het eerdere werk.
De titel verwijst naar thema's als afkomst, verlies, herinneringen en het gevoel ergens thuis te horen. Voor Cicek, die opgroeide tussen de Belgische en Turkse cultuur, zijn dat onderwerpen die dicht bij haar persoonlijke ervaringen liggen. Het album gaat niet alleen over een geografische plek, maar ook over de mensen en gebeurtenissen die je met je meedraagt.
Dat vind ik een mooie gedachte. Thuis is immers niet altijd een adres waar je naar kunt terugkeren. Soms zit het in herinneringen, muziek of een taal die je misschien niet iedere dag spreekt, maar die toch bij je blijft horen.
Ik vind ILA een interessante verschijning binnen de Belgische muziekscene. De band heeft voldoende stevigheid om liefhebbers van alternatieve rock aan te spreken, maar beschikt ook over een eigenzinnigheid die hem boven de gemiddelde gitaarformatie uittilt. Vooral de stem van Ilayda Cicek is daarbij een belangrijke troef. Ze kan kwetsbaar klinken, maar ook behoorlijk fel uitpakken. Die wisseling geeft de muziek karakter.
Wat mij aanspreekt, is dat ILA niet voortdurend probeert om toegankelijk te zijn. Er mag best wat schuren en soms wordt de luisteraar even op het verkeerde been gezet. Tegelijkertijd ontbreekt het niet aan melodieën die zich ongemerkt in je hoofd nestelen.
Ik vind het bovendien aardig dat de band zijn eigen achtergrond niet verstopt, maar ook niet als verkoopargument gebruikt. De Belgische en Turkse invloeden vormen samen een vanzelfsprekend onderdeel van het geluid. Dat levert iets op wat herkenbaar is zonder voorspelbaar te worden.
Met Montage, Felt, Ayna en inmiddels Motherland heeft ILA een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt. Het is een band die nog volop mogelijkheden heeft en waarvan ik benieuwd ben welke richting hij verder zal inslaan.
Voor wie graag eens buiten de gebruikelijke namen uit de internationale alternatieve rock kijkt, is ILA beslist een kennismaking waard. Ik zou zeggen: zet het volume een beetje hoger, geef de muziek de ruimte en laat je verrassen. België heeft er met ILA in ieder geval een interessante rockformatie bij.