Met Paradises laat Ladytron horen dat elektronische popmuziek niet noodzakelijk jong hoeft te klinken om fris en levenslustig over te komen. De Britse formatie uit Liverpool bestaat inmiddels ruim een kwart eeuw en heeft in die periode een herkenbaar geluid ontwikkeld. Toch is het bepaald geen band die uitsluitend op oude successen leunt. Op dit achtste studioalbum hoor ik een groep die opnieuw plezier heeft in het maken van muziek en daarbij de dansvloer nadrukkelijk in het vizier houdt.

Wat mij meteen opvalt, is de relatief zonnige uitstraling van het album. Ladytron heeft in het verleden nogal eens een voorkeur laten horen voor koele synthesizers, donkere sferen en een zekere afstandelijkheid. Dat geluid is nog steeds aanwezig, maar op Paradises krijgt het gezelschap van warmere elektronische klanken, dansbare ritmes en melodieën die wat gemakkelijker naar buiten komen. Het is alsof de gordijnen na een lange winter eindelijk eens worden opengeschoven. Niet dat ik nu meteen een tropisch strand verwacht, maar de temperatuur is duidelijk gestegen.

Het album verscheen op 20 maart 2026 en is het eerste werkstuk sinds Time's Arrow uit 2023. Ladytron bestaat tegenwoordig uit Helen Marnie, Mira Aroyo en Daniel Hunt. De productie kwam voor rekening van Hunt, terwijl Jim Abbiss de uiteindelijke mix verzorgde. De zestien nummers werden over een periode van ongeveer vijf maanden geschreven en opgenomen. Het resultaat is een behoorlijk omvangrijke plaat, die bijna zeventig minuten in beslag neemt.

De eerste drie nummers bevallen me uitstekend. I Believe in You is een sterke opener die meteen duidelijk maakt welke richting Ladytron heeft gekozen. Een stevige elektronische beat, fraaie synthesizers en de herkenbare zang zorgen voor een aangename binnenkomer. Het nummer heeft iets hypnotiserends en tegelijkertijd een behoorlijk aanstekelijk karakter. Ik merk dat ik al snel met mijn hoofd begin mee te bewegen.

In Blood houdt de vaart erin. Het klinkt wat dreigender, maar heeft voldoende melodische aantrekkingskracht om mijn aandacht vast te houden. Vervolgens is Kingdom Undersea een van de eerste echte hoogtepunten. Hier komt alles mooi bij elkaar. De elektronische ritmes, de melodieën en de afwisselende zang geven het nummer een bijzonder karakter. Het is bovendien een compositie die zich niet na één luisterbeurt volledig laat kennen.

Met I See Red volgt een nummer dat ik iets minder overtuigend vind. Het is zeker geen zwakke compositie, maar naast de eerste drie liedjes maakt het wat minder indruk. Dat geldt ook voor Free, Free, dat met zijn langere speelduur wat meer geduld vraagt. De melodie is aangenaam, maar ik word er minder door gegrepen.

Daar staat tegenover dat A Death in London en Secret Dreams of Thieves opnieuw bijzonder goed bevallen. Vooral het eerste nummer heeft een interessante combinatie van melancholie en dansbaarheid. De titel doet misschien een somber lied vermoeden, maar muzikaal is er voldoende beweging. Secret Dreams of Thieves heeft vervolgens een prettige opbouw en laat horen hoe goed Ladytron sfeer en melodie kan combineren.

Een van mijn favoriete nummers is Sing. Het heeft een aantrekkelijke melodie en een zangpartij die mooi aansluit bij de elektronische begeleiding. Er zit iets geruststellends in het nummer, zonder dat het sentimenteel wordt. Het is muziek die ik graag nog eens opnieuw opzet.

In het tweede gedeelte van het album gaat Ladytron verder met die afwisseling tussen dansbare elektronica en meer beschouwelijke momenten. Metaphysica vind ik aardig, maar het blijft voor mij een van de minder opvallende bijdragen. Daarentegen is Caught in the Blink of an Eye een overtuigende compositie. Het nummer heeft een prettige spanning en een ritmische voortgang die ervoor zorgt dat ik gemakkelijk bij de les blijf.

Ook Evergreen scoort bij mij hoog. Het heeft een licht dromerig karakter, maar blijft tegelijkertijd voldoende stevig om niet in vrijblijvendheid te vervallen. De melodie blijft hangen en de zang geeft het geheel een aangename uitstraling.

Ordinary Love is vervolgens een mooie toevoeging. Ladytron laat hier een wat persoonlijkere en gevoeliger kant horen. Het is geen uitbundige dansplaat, maar juist de ingetogenheid maakt het nummer aantrekkelijk. Met We Wrote Our Names in the Dust volgt nog een compositie die ik met plezier beluister. De herhalende zang en de elektronische begeleiding zorgen voor een bijna bezwerend effect.

Het korte instrumentale tussendoortje Heatwaves vind ik met zijn speelduur van iets meer dan een minuut niet bijzonder indrukwekkend. Het voelt vooral als een overgang naar Solid Light, dat voor mij een van de sterkere nummers van het album is. Hier komt de dansbare kant van Ladytron weer nadrukkelijk naar voren. Het nummer heeft een aanstekelijke energie en een prettige melodische ontwikkeling.

Afsluiter For a Life in London vormt een rustigere afronding. Het is een compositie die wat meer tijd neemt en niet probeert met een grootse finale indruk te maken. Dat past eigenlijk wel bij de plaat.

Mijn waardering voor Paradises is behoorlijk positief. Van de zestien nummers krijgen er elf van mij een 8. Dat zijn I Believe in You, In Blood, Kingdom Undersea, A Death in London, Secret Dreams of Thieves, Sing, Caught in the Blink of an Eye, Evergreen, Ordinary Love, We Wrote Our Names in the Dust en Solid Light. De overige vijf nummers waardeer ik met een 7. Daarmee is er eigenlijk geen sprake van echte tegenvallers, al zijn er natuurlijk composities die wat minder indruk achterlaten.

Wat ik vooral waardeer, is dat Ladytron niet probeert om zijn oude werk nog eens dunnetjes over te doen. De groep gebruikt de vertrouwde elektronische ingrediënten, maar geeft ze een wat zonniger en dansbaarder karakter. Soms hoor ik herinneringen aan de jaren tachtig, dan weer aan de alternatieve dansmuziek uit de jaren negentig en de vroege jaren nul. Toch klinkt het album nergens als een eenvoudige nostalgische oefening.

Met Paradises bewijst Ladytron dat ervaring en enthousiasme prima samengaan. Het album had misschien iets korter gekund, maar ik vind voldoende aantrekkelijke muziek om die lange speelduur te rechtvaardigen. Het is een plaat die zich niet opdringt, maar wel steeds meer aardigheid krijgt naarmate ik haar vaker beluister.

Ik hoef na afloop dan ook niet lang na te denken over mijn oordeel. Paradises is een plezierige, melodieuze en verrassend levendige plaat van een band die nog lang niet klaar is. En als Ladytron op deze leeftijd nog steeds zulke aanstekelijke elektronische popmuziek kan maken, mogen ze van mij gerust nog een tijdje doorgaan.

WAARDERING: 7.8