Dad Magic komt uit Gent en beweegt zich in de wereld van de post-hardcore. De band mengt de kracht van hardcore met melodieën die gemakkelijk blijven hangen en ritmes waarop je bijna vanzelf in beweging komt. Dat laatste vind ik een aardige combinatie. Bij harde muziek denk ik al snel aan een zaal vol mensen die elkaar proberen omver te lopen, maar Dad Magic laat horen dat stevig beuken en gevoelige melodieën prima naast elkaar kunnen bestaan.

 

Een naam die niet meteen alles verklapt

Ik vind Dad Magic een opvallende naam voor een band die muzikaal zo weinig geduld lijkt te hebben. De muziek klinkt eerder alsof iemand de volumeknop per ongeluk heeft afgebroken dan alsof een goochelaar zijn publiek rustig toespreekt. Toch past die tegenstelling wel bij het karakter van de groep. Er zit humor in de naam, terwijl de muziek zelf geregeld behoorlijk serieus en emotioneel overkomt.

De band bestaat uit vijf muzikanten: zanger Sven Aerts, bassist Sam, gitaristen Sander en Gilles en drummer Antoon. Met die bezetting heeft Dad Magic voldoende mogelijkheden om een stevig geluid neer te zetten. De gitaren zorgen voor de nodige scherpte, de ritmesectie houdt de boel in beweging en de zang klinkt rauw en ongepolijst. Het geheel hoeft niet netjes binnen de lijntjes te blijven.

 

Wat mij aanspreekt, is dat de groep niet alleen op volume vertrouwt. Achter het lawaai zitten melodieën en refreinen die de nummers iets herkenbaars geven. Dat maakt de muziek toegankelijker dan je op basis van de eerste indruk misschien zou verwachten.

Van zolderkamer naar het podium

Het verhaal van Dad Magic begint niet met een groot platencontract of een zorgvuldig uitgedacht plan om de wereld te veroveren. De eerste nummers ontstonden bij gitaristen Sander Mangelschots en Daan Swinnen, die op een zolderkamer experimenteerden met emo en hardcore. Daarna groeide het project uit tot een volledige band. De muzikanten moesten onderweg het nodige leren en uitproberen. Ook de zang veranderde het geluid: de muziek werd harder en kreeg meer nadruk op de emotionele kant.

Dat vind ik een mooi uitgangspunt. Je hoeft niet eerst een ervaren muzikant te zijn om iets te beginnen. Soms moet je gewoon met vrienden aan de slag gaan en kijken wat er gebeurt. Dad Magic lijkt die aanpak serieus te nemen. De groep houdt veel zelf in handen, van het schrijven van de muziek tot delen van de opnames en de vormgeving. Die doe-het-zelfhouding hoort duidelijk bij hun manier van werken.

 

Korte nummers, weinig omwegen

In 2024 verscheen de eerste ep, Vicious Mockery. De zes nummers laten goed horen waar Dad Magic voor staat. De band combineert de directe aanpak van hardcore en punk met melodieën die de muziek wat meer kleur geven. Daarbij zijn invloeden te horen van groepen als Drug Church, Touché Amoré en Title Fight. Dat zijn namen die helpen om het muzikale terrein af te bakenen, al hoeft Dad Magic zich daar niet volledig achter te verschuilen.

 

Met ‘Reruns’ wordt meteen duidelijk dat de groep niet van lange aanlopen houdt. Het nummer bouwt spanning op en laat vervolgens de gitaren en drums stevig los. De titel verwijst naar het telkens opnieuw belanden in dezelfde situaties. Dat onderwerp past goed bij muziek die klinkt alsof er dringend iets moet veranderen.

‘Plain Grey’ laat vervolgens horen dat een nummer niet lang hoeft te duren om indruk te maken. In ongeveer anderhalve minuut kan er al genoeg gebeuren. Wie gewend is aan uitgebreide gitaarsolo's en lange instrumentale passages, kan hier rustig de stopwatch in de kast laten liggen.

Bij ‘Ego’ komen de melodieuze kant en de ruwe energie mooi samen. Het nummer heeft voldoende vaart om de aandacht vast te houden, maar biedt ook een refrein dat blijft hangen. ‘Love Remains Standing’ brengt een menselijker gevoel naar voren. De titel suggereert dat er, ondanks alle frustratie en onrust, iets is dat overeind blijft. Dat geeft de ep wat evenwicht.

 

De overige nummers, ‘Bad Soup’ en ‘Absurd Beast’, passen bij het directe karakter van de band. De titels zijn niet bepaald alledaags, maar dat lijkt me juist wel bij Dad Magic passen. De groep hoeft niet alles netjes uit te leggen. Soms mag een nummer gewoon binnenkomen, zijn werk doen en weer verdwijnen.

Een band die graag vooruit wil

Dad Magic speelde al op festivals als Rock Herk, Ieperfest en Boomtown en stond ook in het voorprogramma van andere stevige bands. Daarmee heeft de groep zich buiten de repetitieruimte kunnen bewijzen. Het enthousiasme rond de eerste releases leidde bovendien tot meer optredens en plannen om ook buiten België verder te kijken.

 

Wat ik vooral interessant vind, is dat Dad Magic niet probeert om hard te klinken ten koste van alles. De muziek mag fel zijn, maar er blijft ruimte voor melodie, emotie en zelfs een zekere speelsheid. Dat voorkomt dat de nummers in een grote brij van gitaren verdwijnen.

Ik kan me voorstellen dat de band live nog beter tot haar recht komt. Dit is muziek die uitnodigt om niet keurig met de armen over elkaar te blijven staan. Je hoeft niet eens precies te weten wat post-hardcore inhoudt. Een beetje nieuwsgierigheid en een gezonde tolerantie voor stevige gitaren zijn voldoende.

Mijn indruk is dat Dad Magic een interessante Belgische groep is die nog volop bezig is haar eigen geluid verder te ontwikkelen. De combinatie van rauwheid, gevoel en pakkende melodieën biedt genoeg aanknopingspunten voor de toekomst. En die bandnaam? Die blijft een glimlach oproepen. Misschien is dat wel de truc: Dad Magic laat horen dat je muziek best met veel lawaai en een knipoog kunt maken, zonder dat de emotie daarbij verloren gaat.