Achter Hibou schuilt nog altijd Peter Michel, een muzikant uit Seattle die al jaren zijn eigen plek heeft binnen de dreampop. Tegenwoordig woont hij in het zuiden van Frankrijk, maar zijn voorliefde voor heldere gitaarlijnen, sfeervolle arrangementen en een vleugje jaren tachtig is nog steeds duidelijk hoorbaar. Op It Seems To Me klinkt hij ontspannen en ervaren, alsof hij precies weet wat hij met zijn muziek wil vertellen.

De totstandkoming van het album is op zichzelf al interessant. Michel werkte eraan op verschillende plekken in de wereld en verspreid over een langere periode. Dat hoor je eigenlijk niet terug. Ondanks die versnipperde werkwijze voelt het album als een geheel. De nummers liggen in elkaars verlengde zonder dat ze allemaal hetzelfde klinken.

Met Amble begint de plaat op een rustige manier. Het nummer trekt de luisteraar niet direct naar binnen met veel bombarie, maar laat de muziek geleidelijk haar werk doen. Daarna ontvouwt het album zich stap voor stap. A Sweet Thought heeft iets weemoedigs, terwijl Cityscape wat meer vaart en dynamiek brengt. Juist die kleine verschillen houden het album levendig.

Wat sterk is van Michel als songwriter, is dat hij zelden alles helemaal uitlegt. Zijn teksten laten ruimte over. Soms krijg je een indruk van een herinnering, soms van een stemming of een gedachte die maar half wordt uitgesproken. Daardoor krijgt de muziek iets persoonlijks zonder dat ze dwingend wordt.

Dat geldt ook voor Glossed Under. Het nummer raakt aan onzekerheid en kwetsbaarheid, maar doet dat zonder zwaar op de hand te worden. De melodie houdt het geheel toegankelijk en zorgt ervoor dat de emotionele lading vanzelf binnenkomt.

Een ander hoogtepunt is Eidolon. Hier komen de sterke kanten van Hibou mooi samen. De gitaren en synthesizers vullen elkaar goed aan en bij elke luisterbeurt vallen weer andere details op. Het is zo'n nummer dat langzaam groeit.

Halverwege wordt duidelijk dat Michel weinig belangstelling heeft voor grote verrassingen of plotselinge stijlwisselingen. Hij kiest voor een gelijkmatige opbouw en houdt de sfeer van het album zorgvuldig vast. Dat zal niet iedereen even spannend vinden, maar het past goed bij de aard van deze muziek.

Het afsluitende Aix, genoemd naar de stad waar Michel tegenwoordig woont, vormt een passend slotstuk. Het nummer voelt niet als een grote finale, maar eerder als een rustige afronding van wat eraan voorafging.

Wat mij vooral bijblijft aan It Seems To Me is de manier waarop melancholie en lichtheid naast elkaar bestaan. De nummers kijken soms terug, maar blijven niet hangen in nostalgie. Er zit beweging in de muziek, zonder dat Michel daarvoor de intensiteit hoeft op te voeren.

Wanneer het album afgelopen is, blijven vooral de melodieën en de sfeer nog even nazinderen. Het is geen plaat van grote uitschieters of spectaculaire momenten. De kracht zit juist in de details en in de manier waarop alles natuurlijk in elkaar overloopt. Daardoor is It Seems To Me een album waar je gemakkelijk naar terugkeert en waarin je telkens weer iets nieuws ontdekt.

WAARDERING: