Dit is een album dat veel meer is dan alleen een verzameling liedjes. Vanaf het eerste nummer voel ik de uitgestrekte woestijn, de geschiedenis van de Toeareg en de emoties die de band in de muziek heeft verwerkt. Het album klinkt warm, natuurlijk en oprecht. Juist doordat alles zo eerlijk overkomt, weet de muziek mij van begin tot eind vast te houden.

Wat mij meteen opvalt, is de manier waarop Tamikrest spanning en rust met elkaar combineert. De gitaren vormen de rode draad door het hele album. Soms klinken ze hypnotiserend en bijna meditatief, terwijl ze op andere momenten juist krachtig en emotioneel zijn. De productie draagt daar sterk aan bij. Alles klinkt organisch en levendig, alsof ik samen met de muzikanten in dezelfde ruimte zit. Dat geeft Assikel een bijzonder karakter.

De openingstrack “Adagh Oyantid” waardeer ik met een 8. Het nummer zet direct de toon voor de rest van het album. De gitaren bouwen rustig een sfeer op die mij meteen meeneemt naar de wereld van Tamikrest. Het is geen spectaculaire opening, maar wel een zeer effectieve. De combinatie van ritme, melodie en zang zorgt ervoor dat ik direct verder wil luisteren.

Daarna volgt “Inizdjam”, voor mij een van de absolute hoogtepunten van de plaat. Dit nummer krijgt een 9. Hier hoor ik alles wat Tamikrest zo bijzonder maakt. De gitaren klinken prachtig, de ritmes zijn meeslepend en de zang heeft veel emotionele kracht. Het nummer ontwikkelt zich op een natuurlijke manier en blijft gedurende de hele speelduur boeien. Iedere keer wanneer ik het hoor, ontdek ik weer nieuwe details.

Met “Iman Derhan Nasn” blijft het niveau hoog. Ook dit nummer waardeer ik met een 8. Wat ik hier vooral sterk vind, is de sfeer. De muziek heeft iets dromerigs zonder haar kracht te verliezen. De band laat horen dat eenvoud soms veel effectiever kan zijn dan ingewikkelde arrangementen. Juist de subtiele aanpak maakt indruk.

“Aiytma” krijgt van mij een 7. Dat is nog steeds een ruime voldoende, maar binnen de context van dit sterke album valt het nummer iets minder op. Toch heeft het veel kwaliteiten. De melodieën zijn aangenaam en de rustige opbouw past goed binnen het geheel van de plaat. Het nummer vormt een soort rustpunt voordat enkele van de sterkste momenten van het album volgen.

Voor mij bereikt Assikel een volgend hoogtepunt met “Imanin”, dat ik waardeer met een 9. Dit nummer wordt ook door veel recensenten genoemd als een van de sterkste tracks van het album, en ik begrijp goed waarom. Hier komt alles samen: emotie, sfeer, krachtige gitaren en een meeslepende opbouw. De muziek heeft iets dringends en intens. Zelfs zonder de tekst volledig te begrijpen voel ik de boodschap achter het nummer. Dit is Tamikrest op zijn best.

Na deze indrukwekkende ervaring volgt “Eillal”, dat ik een 7 geef. Het nummer heeft een meer ingetogen karakter en bevat een bijzondere bijdrage van Ibrahim Ag Alhabib van Tinariwen. Daardoor krijgt het een extra culturele betekenis. Hoewel het niet direct mijn favoriete nummer van het album is, waardeer ik de rust en de diepgang die het toevoegt aan het geheel.

Met “Tapsakin” schakelt de band weer een tandje bij. Dit nummer krijgt van mij een 8. De ritmes zijn sterk, de gitaren vloeien prachtig samen en de sfeer blijft volledig intact. Wat ik vooral waardeer, is hoe moeiteloos Tamikrest traditionele invloeden combineert met moderne elementen. Daardoor klinkt de muziek tijdloos.

Het album wordt afgesloten met “Adounia”, eveneens goed voor een 8. Ik vind dit een mooie afsluiter die nog eenmaal alle sterke punten van de plaat laat horen. De muziek straalt zowel melancholie als hoop uit. Dat dubbele gevoel blijft na afloop nog lang hangen. Het nummer zorgt ervoor dat het album op een waardige en emotionele manier eindigt.

Wat Assikel voor mij zo bijzonder maakt, is dat het album nooit geforceerd klinkt. Tamikrest probeert niet om indruk te maken met technische hoogstandjes of commerciële trucs. In plaats daarvan vertrouwt de band volledig op sfeer, emotie en vakmanschap. Dat levert muziek op die langzaam onder de huid kruipt. Iedere luisterbeurt brengt nieuwe nuances naar voren.

De gemiddelde kwaliteit van de nummers ligt opvallend hoog. Met twee nummers die ik een 9 geef, vier nummers met een 8 en twee nummers met een 7, is er eigenlijk geen zwakke schakel aanwezig. Alles draagt bij aan het grotere geheel. Daardoor luister ik Assikel het liefst van begin tot eind in één keer.

Mijn conclusie is dan ook zeer positief. Tamikrest levert met Assikel een album af dat rijk is aan sfeer, emotie en muzikaliteit. De combinatie van desert blues, Toeareg-tradities en moderne invloeden werkt uitstekend. Vooral “Inizdjam” en “Imanin” steken er voor mij bovenuit, maar het volledige album houdt een hoog niveau vast. Assikel is een plaat die niet schreeuwt om aandacht, maar die haar kracht juist vindt in oprechtheid en diepgang. Dat maakt het voor mij een indrukwekkend desert-bluesalbum.

WAARDERING: 8