Twice a Man draait al tientallen jaren mee, maar klinkt nog altijd alsof de band zich niets aantrekt van hypes. Op dit album hoor ik muzikanten die precies weten wat ze willen vertellen. Geen spectaculaire solo's, geen overdreven refreinen en ook geen drukke productietrucs. De kracht zit juist in de kleine details. De synthesizers vloeien soepel in elkaar over en af en toe duiken natuurlijke geluiden op die de muziek een warm en organisch karakter geven. Daarmee blijft de groep trouw aan haar liefde voor de natuur en het milieu, een thema dat al jarenlang een belangrijke rol speelt in hun werk.

De albumtitel alleen al maakt mij nieuwsgierig. The Coloured Breeze Is a New Dimension klinkt als een zin uit een droom. Je weet niet precies wat ermee bedoeld wordt, maar je voelt wel dat er iets achter schuilgaat. Dat past eigenlijk perfect bij de muziek. Veel nummers laten ruimte voor mijn eigen verbeelding. Ik hoef niet alles meteen te begrijpen om ervan te kunnen genieten.

De opening met Birds Eye View is prcies waar de band voor staat. De muziek kijkt als het ware van een afstand naar de wereld. Het ritme is rustig, terwijl de melodieën zich langzaam ontvouwen. Ik merk dat ik vanzelf langzamer ga luisteren. Dat is misschien wel de grootste kwaliteit van Twice a Man: de band dwingt mij niet, maar nodigt mij uit.

Daarna volgt Dahlia, een nummer dat al enkele jaren eerder werd geschreven en uiteindelijk een vaste plek op dit album kreeg. De synthesizers en de dromerige zang geven het nummer een bijna tijdloos karakter. Ik kan mij voorstellen dat de band dit lied jarenlang heeft gekoesterd voordat het eindelijk op de juiste plek terechtkwam.

Reality Blur laat de grenzen tussen werkelijkheid en verbeelding langzaam vervagen. Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar de muziek blijft verrassend toegankelijk. Er zit iets hypnotiserends in de herhalende patronen.

Ook Unknown Threads past goed in die sfeer. Het nummer bouwt rustig verder op het ritme van zijn voorganger. Twice a Man kiest duidelijk niet voor snelle effecten. In plaats daarvan worden laagjes geluid voorzichtig op elkaar gelegd. 

Halverwege keert de band terug naar het openingsidee met Bird's Eye View 2. Normaal ben ik wat voorzichtig met vervolgstukken op een album, maar hier werkt het verrassend goed. Het voelt niet als een herhaling, maar als een tweede blik op hetzelfde thema.

Moving Underground brengt vervolgens iets meer beweging. Niet overdreven, maar net genoeg om het album een nieuw accent te geven. De ritmes worden iets nadrukkelijker zonder dat de rustige sfeer verloren gaat. Grappig dat sommige elektronische artiesten twintig knoppen tegelijk lijken in te drukken, terwijl Twice a Man met veel minder middelen minstens zoveel sfeer weet op te roepen.

Een van de opvallendste nummers is Second Field. Hier klinkt de band iets krachtiger en directer. De onderliggende boodschap lijkt te gaan over verandering, verantwoordelijkheid en hoop. Het is geen boos protestlied, maar eerder een rustige oproep om niet onverschillig te blijven. Juist doordat de muziek beheerst blijft, komt die boodschap sterker binnen.

Daarna brengt Trembling Forest je weer terug naar de natuur. De titel zegt eigenlijk al genoeg. De muziek beweegt langzaam, alsof bomen zachtjes in de wind staan. Het is een lang nummer, maar nergens heb ik het gevoel dat het te veel wordt.

Met Floating Ashore sluit het album op een rustige manier af. Er zit iets hoopvols in de laatste minuten. Alsof de band wil zeggen dat er, ondanks alle zorgen over natuur en samenleving, altijd ruimte blijft voor verwondering. Dat lijkt mij de mooiste gedachte achter deze plaat.

Wat ik vooral waardeer, is dat The Coloured Breeze Is a New Dimension geen album is dat indruk probeert te maken met volume of spektakel. Twice a Man kiest bewust voor sfeer, emotie en aandacht voor detail. Dat vraagt misschien iets meer geduld van de luisteraar, maar ik krijg daar ook veel voor terug.

Misschien is dat wel de grootste verdienste van dit album. In een tijd waarin muziek vaak bedoeld lijkt om zo snel mogelijk de aandacht te trekken, durft Twice a Man juist het tegenovergestelde te doen. De band neemt de tijd en vraagt mij hetzelfde te doen. Dat levert een plaat op die niet schreeuwt om aandacht, maar die langzaam groeit bij iedere nieuwe luisterbeurt.

Voor mij is The Coloured Breeze Is a New Dimension daarom een warm, sfeervol en doordacht album. Geen plaat voor een druk feestje, maar wel voor een rustige avond waarop ik even wil ontsnappen aan alle haast. En soms is dat precies de muziek waar ik behoefte aan heb.

WAARDERING: 7,3