Fall of Messiah maakt een combinatie van post-rock, screamo en post-hardcore, maar doet dat op een rustige en doordachte manier. De band probeert mij niet te overdonderen met alleen harde gitaren of geschreeuw. In plaats daarvan krijg ik een album dat langzaam groeit. De muziek bouwt spanning op, wisselt rustige en zware momenten af en vertelt daardoor een verhaal. Dat maakt deze plaat veel meer dan een verzameling losse nummers.

Wat mij direct opvalt, is hoe mooi alles klinkt. De productie is helder, waardoor ieder instrument goed te horen is. De gitaren zorgen vaak voor sfeervolle melodieën, terwijl de bas en drums het geheel stevig neerzetten. Als de muziek harder wordt, blijft alles overzichtelijk klinken. Daardoor hoor ik bij iedere luisterbeurt weer nieuwe details. Dat maakt Green Lands een album waar ik steeds naar terug wil keren.

De plaat begint met Tour de Garde, waarvoor ik een 7 geef. Het nummer opent rustig en geheimzinnig. Ik merk meteen dat de band de tijd neemt om de sfeer neer te zetten. Wanneer de verschillende instrumenten erbij komen groeit de spanning. Het is geen spectaculair begin, maar wel een sterke introductie die precies laat horen wat ik de rest van het album kan verwachten. De afwisseling tussen kalmte en kracht werkt hier meteen goed.

Daarna volgt Il Faut Passer L'Hiver, eveneens goed voor een 7. Dit nummer voelt iets emotioneler aan. De melodieën blijven lang hangen en de gitaren klinken warm zonder zoet te worden. Ik hoor dat de band veel aandacht besteedt aan de opbouw van het nummer. Het groeit langzaam naar een mooi hoogtepunt zonder zijn rustige karakter te verliezen.

Ook Tired Hands waardeer ik met een 7. Hier hoor ik hoe goed Fall of Messiah spanning kan opbouwen. De rustige passages zorgen ervoor dat de stevige uitbarstingen extra veel indruk maken. Ik vind vooral de samenwerking tussen de gitaren en de drums erg sterk. Het nummer voelt als een brug tussen het eerste deel van het album en de nog intensere nummers die volgen.

Het eerste echte hoogtepunt is voor mij Hourvari, dat ik een 8 geef. Hier komt alles samen wat deze band zo goed maakt. De melodieën zijn prachtig, de overgangen verlopen vloeiend en de schreeuwzang geeft het nummer precies de juiste hoeveelheid emotie. Nergens voelt het overdreven. De muziek blijft toegankelijk, terwijl de intensiteit hoog is. Dit is zo'n nummer dat na meerdere luisterbeurten alleen maar beter wordt.

Dat geldt ook voor Meadows, eveneens een 8. Dit nummer laat de meer atmosferische kant van de band horen. De rustige gitaarpartijen creëren bijna filmische beelden. Wanneer de muziek uiteindelijk openbreekt, voelt dat als een natuurlijke ontlading. Ik krijg tijdens het luisteren echt het gevoel dat de band een verhaal vertelt. Dit is een van de mooiste composities van het album.

Daarna volgt Old Traces..., dat voor mij op een 6 uitkomt. Het is het kortste en meest ingetogen stuk van de plaat. Ik vermoed dat het hier staat als een overgang naar het tweede deel van het album. Het nummer maakt duidelijk veel  minder indruk dan de rest. Het is sfeervol, maar voelt meer als een tussenstuk dan als een volwaardig nummer.

Gelukkig gaat de kwaliteit daarna meteen weer omhoog met ...New Path, waarvoor ik een 8 geef. Dit nummer voelt als een nieuw begin. De melodieën zijn sterk en de band weet opnieuw een mooie balans te vinden tussen rust en kracht. Ik vind vooral de manier waarop de verschillende instrumenten in elkaar grijpen indrukwekkend. Alles klopt en niets klinkt overbodig. De emotie blijft centraal staan zonder sentimenteel te worden.

Petrichor krijgt van mij een 7. Dit nummer laat opnieuw horen hoe veelzijdig Fall of Messiah is. De muziek beweegt voortdurend tussen ingetogen en expressief. Ik hoor veel kleine details in de gitaren die pas na meerdere luisterbeurten echt opvallen. Misschien mist het nummer een echt verrassend moment, maar de sfeer blijft de hele tijd overtuigend.

Een van mijn favoriete nummers is Tour de Force, dat ik eveneens een 8 geef. Hier komt alles samen. De gastbijdrage van de leden van Chalk Hands geeft het nummer extra kracht. Toch voelt het nergens alsof de band iets bijzonders doet alleen om origineel te zijn. Alles past perfect binnen het nummer. De energie ligt hoog, terwijl de emotionele kant van de muziek behouden blijft. Dit is zonder twijfel een van de hoogtepunten van de plaat.

Het album sluit af met A Joy Of Lesser Means, waarvoor ik een 7 geef. Ik vind het een mooie afsluiter omdat de band ook hier deels kiest voor wat muzikaal vuurwerk en deels voor rust, net als in veel nummers hiervoor.

Natuurlijk heeft Green Lands ook een paar kleine minpunten. Sommige nummers lijken bij een eerste luisterbeurt wat op elkaar en de rustige opbouw vraagt soms geduld. Wie vooral korte, directe nummers zoekt, zal misschien minder snel enthousiast worden. Voor mij wegen die punten echter nauwelijks op tegen de sterke kanten van het album.

Uiteindelijk vind ik Green Lands een prachtige album van Fall of Messiah. De band combineert emotie, sfeer en kracht op een natuurlijke manier. Geen enkel nummer voelt overbodig en de plaat blijft mij boeien van begin tot eind. Met hoogtepunten als Hourvari, Meadows, ...New Path en Tour de Force laat de band horen hoe mooi post-rock en screamo samen kunnen klinken. Voor liefhebbers van sfeervolle, intense en zorgvuldig opgebouwde muziek is Green Lands wat mij betreft een absolute aanrader.

WAARDERING: 7,4