Het derde album van A Cosmic Trail laat goed zien hoe het project zich heeft ontwikkeld. Waar het vroeger nog een band was met meerdere leden, is het nu vooral het werk van één persoon: Markus Ullrich. Hij heeft bijna alles zelf gedaan op dit album, van het schrijven van de muziek tot het inspelen van gitaren, bas en toetsen. Alleen de drums zijn verzorgd door David de Liniers, die zorgt voor een stevige en energieke basis. Daarnaast levert zangeres Victoria een kleine maar belangrijke bijdrage met haar sfeervolle sopraanstem. De productie is van de hand van Andy Horn

Wat dit album extra bijzonder maakt, is de lange pauze die eraan voorafging. Na de eerdere albums uit 2010 en 2013 bleef het lange tijd stil rond dit project. Dat er nu toch een derde plaat verschijnt, voelt daardoor als een onverwachte terugkeer. Tegelijk hoor ik dat deze tijd goed is benut, want het album klinkt doordacht, rijk en volwassen.

De muziek is grotendeels instrumentaal. Dat betekent dat de nadruk ligt op sfeer, opbouw en klank in plaats van tekst. Toch voelt het nergens leeg. Integendeel, de nummers lijken een verhaal te vertellen zonder woorden. Door de afwisseling tussen rustige en intensere stukken blijft het album boeiend en dynamisch.

Het openingsnummer “Terra 877” springt er meteen uit. Dit lange stuk van ongeveer een kwartier voelt als een muzikale reis. Het bestaat uit meerdere delen die soepel in elkaar overlopen. Ik hoor rustige, bijna dromerige passages die langzaam overgaan in krachtigere en zwaardere stukken. De toevoeging van een gesproken fragment van Stephen Hawking geeft het nummer extra diepte. Het geheel roept beelden op van een wereld in verandering, met zowel dreiging als hoop. 

Na deze indrukwekkende opening volgen “Rora” en “Reversio”. Deze nummers zijn iets korter, maar wel wat steviger aangezet. Hier ligt de nadruk op strakke riffs en een donkere sfeer. De muziek klinkt dreigend en soms bijna somber, met een constante spanning die voelbaar blijft.

Aan het einde van het album verandert de toon. In “Ver” wordt het geluid rustiger en lichter. De gitaren krijgen een zwevend karakter en de muziek voelt meer open en dromerig. De zang van Victoria keert hier terug en zorgt voor een bijna serene afsluiting. Het voelt alsof na alle spanning toch een vorm van rust en hoop wordt bereikt.

Wat ik sterk vind aan dit album is de combinatie van stijlen. Het beweegt zich tussen progressieve metal, post-rock en ambient. Harde, technische passages worden afgewisseld met rustige en atmosferische momenten. Die variatie maakt het album interessant om naar te blijven luisteren.

Ook hoor ik duidelijk de ervaring van Markus Ullrich terug. Door zijn werk in andere projecten zoals Lanfear en Them weet hij precies hoe hij spanning moet opbouwen en wanneer hij juist ruimte moet geven aan rust.

Mijn conclusie is dat dit derde album een sterke en overtuigende terugkeer is. Het laat horen dat instrumentale muziek veel kan zeggen zonder woorden. Door de combinatie van zware riffs, melodie en sfeer blijft het album van begin tot eind boeiend. 

WAARDERING: